Η ελληνική γλώσσα διακρίνεται για τον πλούτο και τη λεπτότητα των λέξεών της, καθώς πολλές από αυτές καταφέρνουν να αποτυπώσουν έννοιες και συναισθήματα με ιδιαίτερη πυκνότητα νοήματος. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει και η λέξη «δέημα», μια λέξη λιτή, αλλά φορτισμένη με έντονο συναισθηματικό και ιστορικό περιεχόμενο.
Το «δέημα» προέρχεται από τα ρήματα δέω και δέομαι, που σημαίνουν «έχω ανάγκη», «ζητώ» ή «παρακαλώ». Ως ουσιαστικό χρησιμοποιείται για να δηλώσει την παράκληση, την ικεσία ή την προσευχή, συνήθως σε στιγμές ανάγκης ή εσωτερικής αγωνίας. Πρόκειται για μια λέξη που συναντάται τόσο στη λόγια γλώσσα όσο και σε εκκλησιαστικά ή λογοτεχνικά συμφραζόμενα, μεταφέροντας πάντοτε την έννοια της ταπεινής και ειλικρινούς έκκλησης.
