Η λέξη «μπάντα» που χρησιμοποιούμε σήμερα στα ελληνικά έχει ξένη προέλευση και συγκεκριμένα προέρχεται από το ιταλικό «banda», το οποίο σημαίνει ομάδα, συγκρότημα ή ακόμη και στρατιωτικό απόσπασμα.
Η ρίζα της λέξης φτάνει ακόμη πιο πίσω, στο λατινικό «bandum», που σήμαινε σημαία ή λάβαρο. Αρχικά, λοιπόν, η λέξη συνδεόταν με ένα σύμβολο ενότητας, γύρω από το οποίο συγκεντρώνονταν άνθρωποι.
Με την πάροδο των αιώνων, η σημασία της εξελίχθηκε:
από το σύμβολο → στην οργανωμένη ομάδα ανθρώπων → και τελικά στο μουσικό συγκρότημα, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα διεθνώς με τον όρο band.
Στα νεοελληνικά, η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως για να δηλώσει μουσικές μπάντες (π.χ. φιλαρμονικές), ενώ σε πιο καθημερινό ή λαϊκό λόγο μπορεί να αναφέρεται και σε ομάδες ή παρέες, ακόμη και με αρνητική χροιά, όπως σε εκφράσεις τύπου «μπάντα ποδηλατών» ή «μπάντα/συμμορία».
