Μια αρχαία ομηρική φράση που έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας είναι το «άχθος αρούρης», η οποία πρωτοεμφανίζεται στην Ιλιάδα (Ραψωδία Σ, στίχος 104). Κυριολεκτικά μεταφράζεται ως «βάρος της γης» και χρησιμοποιήθηκε από τον Αχιλλέα σε μια από τις πιο ανθρώπινες στιγμές του, όταν εξομολογείται στη μητέρα του τη βαθιά απογοήτευση και αδράνεια που νιώθει μακριά από τη μάχη.
Στην αρχαία γλώσσα, «ἄχθος» σήμαινε φορτίο, θλίψη ή βάρος και «ἄρουρα» ήταν η γη που καλλιεργείται, το χωράφι, η καρποφόρα έκταση. Ουσιαστικά, ο ήρωας νιώθει να είναι ένα βάρος για τη γη που τον φιλοξενεί, χωρίς σκοπό ή προσφορά.
Στον σύγχρονο λόγο, η φράση έχει λάβει μια πιο ειρωνική ή υποτιμητική χροιά, και περιγράφει συχνά ένα άτομο που θεωρείται ανίκανο, άχρηστο ή κοινωνικά "άχρηστο βάρος".
Παράδειγμα χρήσης:
«Συνέχεια ζητά δανεικά για τα απαραίτητα… κατάντησε άχθος αρούρης!»
