Η παράδοση της νομαδικής μελισσοκομίας στην Ελλάδα
Το μεσογειακό κλίμα με τις παρατεταμένες ξηρές περιόδους προκαλεί συχνά διακοπές στην ανθοφορία, γεγονός που δυσκολεύει την επαρκή συλλογή νέκταρος και περιορίζει την παραγωγή μελιού. Εδώ έρχεται να δώσει λύση η νομαδική μελισσοκομία, μια πρακτική που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τη χώρα μας. Οι Έλληνες μελισσοκόμοι μετακινούν τα μελίσσια τους ανάλογα με την εποχή και τις ανθοφορίες, εκμεταλλευόμενοι τα διαφορετικά οικοσυστήματα. Έτσι, για παράδειγμα, μπορούμε να έχουμε μέλι από βελανιδιά ή άλλα σπάνια είδη που δεν θα ήταν εφικτά χωρίς αυτές τις μετακινήσεις.
Τα τρία μέλια ΠΟΠ της Ελλάδας
Μέλι Ελάτης Μαίναλου Βανίλια (1996)
Με λαμπερό, σχεδόν διάφανο χρώμα και φίνα, ήπια γεύση, ξεχωρίζει για τις χαρακτηριστικές ανταύγειες που μοιάζουν με βανίλια. Παράγεται αποκλειστικά στα ελατοδάση του Μαίναλου στην Πελοπόννησο και αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά μέλια της χώρας.
Πευκοθυμαρόμελο Κρήτης (2017)
Συνδυάζει τις αρετές του θυμαρίσιου μελιού με αυτές του πευκόμελου. Το ιδιαίτερο αυτό «χαρμάνι» δημιουργείται χάρη στη μοναδική κρητική χλωρίδα, όπου οι ανθίσεις του θυμαριού συμπίπτουν με την παρουσία του εντόμου Marchalina hellenica που παράγει το μελίτωμα στα πεύκα.
Μέλι Κισσούρι (2024)
Το νεότερο ΠΟΠ μέλι, προερχόμενο από την Κάρυστο Ευβοίας. Παράγεται το φθινόπωρο από την ερείκη (Erica manipuliflora ή Erica verticillata), χαρίζοντας ένα σκούρο μέλι με χάλκινες αποχρώσεις, πικρή επίγευση και έντονα αρωματικό χαρακτήρα.
