Η αναζήτηση σπιτιού για τους φοιτητές στην πρωτεύουσα έχει μετατραπεί σε αδιέξοδο με σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις. Κάθε Σεπτέμβριο, με την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, η ζήτηση για μικρά διαμερίσματα εκτοξεύεται, την ίδια στιγμή που τα ενοίκια βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Οι τιμές που «καίνε» τον οικογενειακό προϋπολογισμό
Τα στοιχεία της αγοράς δείχνουν ξεκάθαρα την πίεση: ένα διαμέρισμα περίπου 65 τ.μ. κοστίζει από 460 ευρώ στο Αιγάλεω έως 600 ευρώ στα Εξάρχεια. Στον Ζωγράφου, την κατεξοχήν φοιτητική γειτονιά, η μέση τιμή αγγίζει τα 540 ευρώ, ενώ στο Παγκράτι τα ενοίκια ξεπερνούν τα 580 ευρώ. Τα ποσά αυτά ισοδυναμούν με πάνω από το μισό ενός βασικού μισθού, καθιστώντας τη στέγαση όχι απλώς δύσκολη, αλλά σε πολλές περιπτώσεις οικονομικά αδύνατη.
Παράνομες πρακτικές και έλλειψη προστασίας
Το πρόβλημα δεν σταματά στις υψηλές τιμές. Πολλοί ιδιοκτήτες, όπως καταγγέλλουν επαγγελματίες της αγοράς, απαιτούν «μαύρα» ποσά προεξόφλησης, αφήνοντας τον ενοικιαστή χωρίς καμία νομική διασφάλιση. Ακόμη και όταν υπάρχει συμβόλαιο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου φοιτητές βρίσκονται αντιμέτωποι με ξαφνικές αυξήσεις ενοικίου ή απότομες εξώσεις. Το πλαίσιο προστασίας αποδεικνύεται ανεπαρκές, με αποτέλεσμα να ενισχύεται η ανασφάλεια των νέων και των οικογενειών τους.
Ένα βάρος που ξεπερνά τις πανελλαδικές
Η φοιτητική στέγη εξελίσσεται σε παράγοντα ανισότητας στην πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση. Η επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις δεν αρκεί· προϋποθέτει και μια οικογένεια που μπορεί να καλύψει το υπέρογκο κόστος στέγασης στην Αθήνα. Το κράτος, ωστόσο, παραμένει αδύναμο να προσφέρει επαρκείς φοιτητικές εστίες ή να στηρίξει ουσιαστικά μέσω επιδομάτων. Έτσι, πολλοί νέοι αναγκάζονται να συμβιβαστούν με επαχθείς όρους ή να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα.
Ένα διογκούμενο κοινωνικό πρόβλημα
Η φοιτητική κατοικία στην Αθήνα έχει μετατραπεί σε κοινωνική πληγή. Χιλιάδες φοιτητές καλούνται να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν τις σπουδές τους με τεράστιο οικονομικό βάρος ή αν θα αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις εκτός πρωτεύουσας. Χωρίς μια στοχευμένη και μακροπρόθεσμη πολιτική ενίσχυσης της φοιτητικής στέγης, το πρόβλημα δεν πρόκειται να περιοριστεί. Αντίθετα, θα επιδεινώνεται χρόνο με τον χρόνο, υπονομεύοντας το δικαίωμα των νέων στη μόρφωση και την ισότιμη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση.
