Σε μια δικαστική διαδικασία που οφείλει να προστατεύει τα θύματα και να διασφαλίζει το δίκαιο, οι προκλητικές και σεξιστικές ερωτήσεις του εισαγγελέα για τα εσώρουχα που φορούσε η καταγγέλουσα έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και εύλογο αποτροπιασμό στην κοινωνία. Αντί η διαδικασία να εστιάζει στον έλεγχο της ενοχής του κατηγορουμένου, η συζήτηση αποπροσανατολίστηκε σε μια ακατανόητη και απαράδεκτη ανάλυση της εμφάνισης και της ενδυμασίας του θύματος.
Ο δικηγόρος του κατηγορουμένου Πέτρου Φιλιππίδη, Μιχάλης Δημητρακόπουλος, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει αυτές τις ερωτήσεις ως «κλασικές» και «συνηθισμένες». Με τον πιο προκλητικό τρόπο, υπερασπίστηκε τη στάση του εισαγγελέα, υποστηρίζοντας πως απλώς «έκανε το έργο του». Αυτή η δήλωση όχι μόνο αγνοεί τη βαρύτητα της καταγγελίας αλλά και αναπαράγει με θράσος τη ρητορική που ρίχνει την ευθύνη στο θύμα αντί για τον θύτη.
Η ερώτηση σχετικά με το αν η καταγγέλλουσα φορούσε «τάγκα ή κανονικό εσώρουχο» δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα με βάση ακραίες σεξιστικές αντιλήψεις περί πρόκλησης και ευθύνης. Η απόπειρα σύνδεσης του τρόπου ένδυσης με την αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου υπονομεύει κάθε έννοια δικαιοσύνης και προστασίας των θυμάτων.
Ο συνήγορος υπεράσπισης ανέπτυξε αυτή την απαράδεκτη λογική, επιχειρηματολογώντας ότι στον ποινικό ακροατήριο «πρέπει να ερωτηθούν αυτά τα θέματα» και ότι τέτοιου είδους ερωτήσεις είναι απαραίτητες για να κριθεί αν οι καταγγελίες είναι συμβατές με την ενδυμασία και την παρουσία του θύματος. Πρόκειται για μια νοοτροπία που δεν έχει καμία θέση σε μια δημοκρατική και ευαισθητοποιημένη δικαιοσύνη, καθώς ουσιαστικά μειώνει το θύμα σε αντικείμενο αμφισβήτησης και απολογίας.
