Alfavita Newsroom Η ερώτηση που αφορά το ζάρωμα των χεριών κατά τη διάρκεια της επαφής του σώματος μας με το νερό, δεν είναι παλιά, κι όμως υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα θεωριών που έχουν αποπειραθεί να δώσουν απάντηση.
Έρευνες έχουν περιγράψει το ζάρωμα σαν μια «επίθεση» του νερού στα κύτταρα του δέρματος μας. Μάλιστα είναι τόσο δυνατή αυτή η επίδραση του νερού στο ανθρώπινο σώμα, που σύμφωνα με σχετικές έρευνες, έχει παρατηρηθεί ακόμα και πτώση της πίεσης του αίματος στα δάκτυλα μας.
Σύμφωνα με άρθρο του ιατρού δερματολόγου Μάρκου Μιχελάκη στο onmed, το ζάρωμα φαίνεται να ξεκινά ως «σήμα» από το νευρικό μας σύστημα.
«Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το ζάρωμα εκδηλώνεται όταν το νευρικό σύστημα στέλνει μήνυμα στα αιμοφόρα αγγεία να συσταλούν. Η συστολή αυτή στενεύει τον αυλό τους και μειώνει τον όγκο του αίματος.
Αυτό έχει ως συνέπεια να συρρικνώνονται και έτσι να μειώνεται ο όγκος στις άκρες των δακτύλων και να δημιουργούνται πτυχές, δηλαδή λωρίδες χαλαρού δέρματος που δημιουργούν έντονες ρυτιδώσεις».
Ρόλο μπορεί επίσης να παίζει το γεγονός πως «όσο περισσότερο εκτίθεται το δέρμα στο νερό, τόσο περισσότερο σμήγμα απομακρύνεται από την επιδερμίδα», συνεχίζει. Το σμήγμα είναι μια λεπτή στοιβάδα φυσικού λίπους, που φυσιολογικά «παγιδεύει» υγρασία στο εσωτερικό του δέρματος για να το διατηρήσει απαλό και μαλακό.
Η παρατεταμένη έκθεση στο νερό, ιδιαίτερα όταν είναι καυτό, μπορεί να αφαιρέσει όλο το προστατευτικό λίπος από το δέρμα. Αυτό οδηγεί στην ξηροδερμία, η οποία με τη σειρά της επιτείνει τις ρυτιδώσεις στα χέρια και τα δάκτυλα.
Μια εντυπωσιακή ανακάλυψη
Πείραμα που έγινε στο μουσείο επιστημών του Λονδίνου το 2020, περιλάμβανε την εξής δοκιμασία: ζητήθηκε από ανθρώπους να πιάσουν αντικείμενα με στεγνά χέρια, και στη συνέχεια με βρεγμένα, ζαρωμένα χέρια.
Εντόπισαν ότι το ζάρωμα βελτίωνε την τριβή των χεριών με το εκάστοτε αντικείμενο. Τουτέστιν, οι συμμετέχοντες μπορούσαν να πιάσουν τα αντικείμενα πιο εύκολα, απ' ότι αν είχαν χέρια στεγνά. Φαίνεται πως οι ζάρες λειτουργούν στο σώμα μας όπως η σόλα των αθλητικών παπουτσιών ή όπως τα αδιάβροχα λάστιχα των αυτοκινήτων. Φαίνεται πως ήταν ένα είδος «μηχανισμού» που βοήθησε τον πρωτόγονο άνθρωπο ώστε να περπατάει ξυπόλυτος πάνω σε λεία εδάφη ή να βουτάει στο νερό για να πιάσει όστρακα.
Βέβαια κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα: Αφού το ζάρωμα μας βοηθάει τόσο πολύ τον μηχανισμό τριβής του σώματος μας μέσα στο νερό, τότε γιατί δεν έχουμε διαρκώς ζαρωμένα δάκτυλα χεριών/ποδιών; Αυτό φαίνεται πως είναι μια «επιλογή» του νευρικού μας συστήματος ώστε να προσαρμόζεται σε συγκεκριμένες συνθήκες και στη συνέχεια να πατάει "reset" στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις"
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
