Η νέα ελαιοκομική περίοδος ξεκινά υπό το βάρος ισχυρών αντιφάσεων και ασφυκτικών πιέσεων, καθώς ο πρωτογενής τομέας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία. Από τη μία πλευρά, οι παραγωγοί βλέπουν την τιμή παραγωγού να υποχωρεί σημαντικά και να κινείται «λίγο πάνω» από τα 3€/κιλό —ή γύρω στα 4€/κιλό σύμφωνα με εκτιμήσεις της αγοράς—, ενώ από την άλλη το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί στα 4 με 4,5€/κιλό, καθιστώντας την καλλιέργεια ασύμφορη. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι μόνο τα καύσιμα καταγράφουν ραγδαία αύξηση της τάξης του 30% έως 40% σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά.
Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία ελαιοπαραγωγού από τη Μεσσηνία, ο οποίος περιέγραψε μια «ραγδαία επιδείνωση» των οικονομικών συνθηκών στον τομέα την τελευταία τριετία. Παρά το προηγούμενο «ράλι» των τιμών, η τρέχουσα πτώση σε επίπεδα γύρω ή και κάτω από το κόστος παραγωγής χαρακτηρίζεται από τους αγρότες ως «καταστροφή» για το μέλλον της ελληνικής ελαιοκομίας. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τους καλλιεργητές, οι οποίοι αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά τους έξοδα και να προχωρήσουν στις απαραίτητες καλλιεργητικές φροντίδες.
Στον αντίποδα, οι καταναλωτές εξακολουθούν να αντικρίζουν απαγορευτικές τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, όπου το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο διατίθεται σταθερά κοντά στα 8€ με 8,5€/λίτρο, ανάλογα με το προϊόν και το σημείο πώλησης. Ο βασικός λόγος αυτής της χρονικής υστέρησης έγκειται στο γεγονός ότι τα σημεία λιανικής πώλησης διαθέτουν ακόμη μεγάλες ποσότητες από τα περσινά αποθέματα, τα οποία είχαν αγοραστεί ακριβότερα από τον παραγωγό (σε τιμές περίπου 4–4,5€/κιλό), εμποδίζοντας την άμεση μετακύλιση των φετινών μειώσεων στην τσέπη του πολίτη.
Αναφορικού με το «ταξίδι» του προϊόντος από το ελαιοτριβείο μέχρι το ράφι, τα στοιχεία δείχνουν ότι η διαδικασία της τυποποίησης και συσκευασίας επιβαρύνει το κόστος κατά περίπου +1€/λίτρο, ενώ τα υπόλοιπα στάδια της εφοδιαστικής αλυσίδας προσθέτουν σημαντικό περιθόριο κέρδους. Παραγωγοί και φορείς αφήνουν αιχμές για φαινόμενα κερδοσκοπίας, υποστηρίζοντας ότι «τη μερίδα του λέοντος» καρπώνονται τα μεσαία στάδια και τα σούπερ μάρκετ, με αποτέλεσμα να ανοίγει τεχνητά η ψαλίδα ανάμεσα στην τιμή παραγωγού και την τελική τιμή λιανικής.
Ως μια άμεση και εναλλακτική διέξοδο, προτείνεται στους καταναλωτές να στρέφονται, όπου αυτό είναι εφικτό, στην απευθείας προμήθεια τυποποιημένου ελαιολάδου από παραγωγούς ή αγροτικούς συνεταιρισμούς. Παράλληλα, εκτιμάται ότι εάν οι χαμηλότερες τιμές παραγωγού σταθεροποιηθούν, το ελαιόλαδο θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να φανεί στα ράφια γύρω στα 5€ με 7€/λίτρο. Ωστόσο, η πλήρης και ομαλή αποτύπωση της νέας σεζόν στην αγορά θα εξαρτηθεί άμεσα από τα τελικά αποθέματα, τη διαχείριση του κόστους και τη συνολική στάση της εφοδιαστικής αλυσίδας.
