Εις μνήμην του Γερμανού κλασικού φιλόλογου Immanuel Bekker
«Σε τέτοιους επιστήμονες οφείλουμε, απερίφραστα, χάριτες. Και είναι κρίμα που συχνά λησμονούνται! Διότι οι σημερινοί επιστήμονες πατάνε με κάπως σίγουρο βήμα πάνω στους δρόμους που έστρωσαν οι παλιοί αυτοί σύγχρονοι φιλόλογοι» γράφει ο Ανδρέας Λαμπέτης

Στις 7 Ιουνίου συμπληρώνονται 150 χρόνια από τον θάνατο του Immanuel Bekker. Κι αν διάβηκε τόσος χρόνος από τότε, έχουμε λόγους πολλούς, για να μην λησμονούμε το έργο του, το οποίο άλλωστε παραμένει, παρά τις χαρακιές του χρόνου, πάντοτε, ζωντανό και ωφέλιμο. Ο Immanuel Bekker υπήρξε ένας χαλκέντερος φιλόλογος ο οποίος εξέδωσε περί τους 140 τόμους με έργα αρχαίων Ελλήνων και βυζαντινών συγγραφέων. Ανάμεσα στους συγγραφείς, των οποίων το έργο εξέδωσε, βρίσκονται οι Πλάτων, Δημοσθένης, Θουκυδίδης, Πολύβιος, Τζέτζης, Ηλιόδωρος, κι άλλοι πολλοί. Μας προσέφερε την πρώτη σύγχρονη κριτική έκδοση των «Απάντων» του Αριστοτέλους, τα έργα του οποίου, ακόμη και στις μέρες μας, παραπέμπονται με βάση την αρίθμηση του έργου που έκαμε ο Bekker (Bekker-Paginierung).

Φιλόλογος οτρηρός ανάλωσε τη ζωή του για την επιστήμη του, την οποία υπηρέτησε ψυχή τε και σώματι. Έσκυψε μερόνυχτα ατέλειωτα πάνω απ’ τα σκονισμένα χειρόγραφα και ανέσυρε λέξη-λέξη, για να χτίσει ένα κείμενο ολοκληρωμένο, κατανοητό και -όσο του ήταν μπορετό- ακριβέστερο. Γνώριζε πως, για να πετάξει και πάλι άνθη η επιστήμη της Φιλολογίας, χρειάζονταν κείμενα. Όσο το δυνατόν περισσότερα κείμενα! Και αγωνίστηκε να εκδώσει γνωστά και άγνωστα κείμενα. Πόσων συγγραφέων το έργο έσωσε από τη λήθη, παραδίδοντάς το στο ασφαλές καταφύγιο του τυπωμένου χαρτιού! Ίσως, σε άλλη περίπτωση, τα έργα αυτά να σάπιζαν κάτω απ’ την σκόνη των αιώνων, την άγνοια και την αδιαφορία των ανθρώπων της τότε εποχής.

Και σ’ όλον αυτόν τον μόχθο είχε ελάχιστα μέσα για συμπαραστάτες. Κυρίως την επιμέλεια και την αγρυπνία του. Ήταν μια άλλη εποχή εκείνη. Χωρίς τις δικές μας ευκολίες. Τις χαρές και τις λύπες του φιλολόγου ίσως και ν’ αφουγκράστηκε ο ουρανός και η φύση του Βερολίνου, καθώς εκεί ξεδιπλώθηκε και βρήκε το τέλος του ο βίος του.

Δοσμένος στο χρέος του και παροιμιωδώς ολιγόλογος, δεν ασχολήθηκε παρά ελάχιστα με την διδασκαλία. Αλλά, έστω κι έτσι έγινε δάσκαλος όλων μας, όπου υπάρχουν αναγνώστες που θεραπεύουν και αντλούν ηδονή από τα ελληνικά γράμματα.

Έφερε ένα άλλο ήθος ο I. Bekker. Ήξερε ακόμη και να σωπαίνει... Όπως έλεγε ο F. Schleiermacher: «o Bekker σωπαίνει σε εφτά γλώσσες». Και έτσι δεν του πρέπει πολλά λόγια.

Σε τέτοιους επιστήμονες οφείλουμε, απερίφραστα, χάριτες. Και είναι κρίμα που συχνά λησμονούνται! Διότι οι σημερινοί επιστήμονες πατάνε με κάπως σίγουρο βήμα πάνω στους δρόμους που έστρωσαν οι παλιοί αυτοί σύγχρονοι φιλόλογοι.

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορεί κανείς να διαβάσει μια πλήρη εργοβιογραφία του I. Bekker, την οποία έχει επιμεληθεί ο, πάντα, εργατικός και προσηλωμένος στην εύρεση της ακριβούς και επιβεβαιωμένης πληροφορίας Αμβουργιανός κλασικός φιλόλογος Wilt Aden Schröder

* Kλασικός φιλόλογος (Master: Universität Hamburg)

Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα

Σπίτι με 50 ευρώ το μήνα για δημόσιους υπαλλήλους: Το νέο πρόγραμμα που αλλάζει τα δεδομένα

Από ποια ώρα θα βρέχει σήμερα Τετάρτη στην Αττική

 

Google news logo Ακολουθήστε το Alfavita στo Google News Viber logo Ακολουθήστε το Alfavita στo Viber

σχετικά άρθρα

Καθηγητές μουσικής
Λασίθι: Αντιδράσεις για το κόστος και την αναβολή του νέου κτιρίου του Μουσικού Σχολείου
Σύγχρονο σχολικό κτίριο ή υποβάθμιση; Η αντιπαράθεση για το Μουσικό Σχολείο Λασιθίου
Λασίθι: Αντιδράσεις για το κόστος και την αναβολή του νέου κτιρίου του Μουσικού Σχολείου
Συγκέντρωση για τα Τέμπη
Το 2025: Μια χαμένη χρονιά για την πολιτική, όχι όμως για την κοινωνία
Χρειαζόμαστε έναν θυσιαστικό ηγέτη. Κάποιον που να μας εμπνεύσει και να μας έλξει σαν μαγνήτης. Ίσως οι καιροί να τον γεννήσουν - Γράφει ο Γεώργιος...
Το 2025: Μια χαμένη χρονιά για την πολιτική, όχι όμως για την κοινωνία
αμφιθέατρο
Μ. Τζούφη: Πρωτοχρονιά με διαγραφές – Μια βαθιά ταξική επιλογή για τα δημόσια ΑΕΙ
Η μαζική διαγραφή χιλιάδων φοιτητών δεν λύνει τα προβλήματα της ανώτατης εκπαίδευσης, αλλά πλήττει τους πιο ευάλωτους και απαξιώνει το δημόσιο...
Μ. Τζούφη: Πρωτοχρονιά με διαγραφές – Μια βαθιά ταξική επιλογή για τα δημόσια ΑΕΙ