Κοινή δράση Καρδίτσας: Διακήρυξη για τις εκλογές ΔΟΕ
Γενική Συνέλευση την Πέμπτη 6 Ιουνίου

Με δυο κουβέντες η σημερινή κατάσταση

«Βγήκαμε από τα μνημόνια!» κι οι αγορές μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους. Είμαστε πια «ώριμοι» και θα εφαρμόσουμε μόνοι μας ό,τι υπογράψαμε.

Αναρωτιόμαστε: μάκρυναν το σκοινί ή μας φόρεσαν βραχιόλι επιτήρησης;

 Έτσι, με μαθηματική ακρίβεια, είτε με τους «σκληρούς» είτε με τους «ήπιους» υποτασσόμαστε στην αντίληψη πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν. Έτσι ακριβώς χτίζεται ο αλληλοκανιβαλισμός των υποζυγίων, για το αν θα πληρώσει το υπόλειμμα του κοινωνικού κράτους ο ένας, με την φορολογία ή την ιδιωτικοποίηση –διάλυση ή ο άλλος με δουλειά μέχρι τα 70, με μισθό πείνας, ακόμα ακόμα και με την απόλυσή του.
 

   Στην εκπαίδευση: «Και το ψέμα σαν τιμάριθμος ψηλώνει …»

Ερχόμαστε και στα δικά μας, τα της εκπαιδευτικής καθημερινότητας. Ένεκα της διαρκούς αφαίμαξης που λέγεται δημοσιονομικό πλεόνασμα, έχουμε την καθήλωση των μισθών μας και την μετατροπή των συλλόγων διδασκόντων σε ΚΑΠΗ εκπαιδευτικών. Το υπουργείο  επιδίδεται σε μια θεσμική μεταρρύθμιση που από τη μια χρησιμοποιεί ωραίες φράσεις  δημοκρατικής επίφασης και κοινωνικής  ευαισθησίας αλλά από την άλλη υιοθετεί την, επιβαλλόμενη από το διαρκές μνημόνιο, λογική της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ με στοιχεία αξιολόγησης ήδη από τον διορισμό ( προς τέρψη της Κεραμέως και της Χριστοφιλοπούλου ) και τη διοίκηση των σχολικών μονάδων από Διευθυντές μικρούς μάνατζερ. Η δίχρονη προσχολική αγωγή καθιερώθηκε και αυτό είναι θετική εξέλιξη αλλά ΚΕΔΚΕ και Περιφέρειες «θέλουν» όλη την α/θμια και β/θμια εκπαίδευση στο πιάτο τους.

Η κατηγοριοποίηση των σχολείων (αυτό-αξιολόγηση)  και των εκπαιδευτικών (προ-σοντολόγιο για τους διορισμούς) δεν είναι κινδυνολογία έχει ήδη ξεκινήσει.  Στο περιεχόμενο των σπουδών της α/θμιας παραμένουμε στο προηγούμενο πλαίσιο που (συνδεόμενο με Γυμνάσιο και Λύκειο), προετοιμάζει μισομορφωμένους, μισοει-δικευμένους, μισοκαταρτισμένους, πλάνητες εφ’ όρου ζωής, οικτρά αμειβόμενους, ημιαπασχολούμενους και απασχολήσιμους,. Γιατί πρέπει να δικαιολογηθεί η ανεργία που γεννά το ίδιο το σύστημα, να εσωτερικεύσει η νέα γενιά ότι «πλεονάζει», ότι είναι ζήτημα πιστοποιήσεων και προσόντων να βρεις μια δουλειά και ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι συνεργός σ’ αυτήν την κατανομή.

Έτσι ωμά αναδιαρθρώνεται η εκπαίδευση, μακιγιάροντας την με ολίγη από «ελεύθερη πρόσβαση» στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (για  σχολές που προορίζονται για τους «πληβείους-ψυκτικούς» από το Περιστέρι ή αγροτο-εργατο-άνεργου από κάπου από την Καρδίτσα. Για μισή ζωή με μισό μισθό και ελαστική εργασία. Για να αυξηθεί η κερδοφορία , για να έρθει η ανάπτυξη … Για να γίνει κάθε δικαίωμα εμπορεύσιμο προϊόν κι εμείς  και τα παιδιά μας εξαρτήματα της μηχανής τους …
                                   

Για τις εκλογές (κάθε είδους) και τον συνδικαλισμό: 

Το θέατρο των εκλογών παρουσιάζεται ως α΄ προβολής, αλλά είναι sequel  (συνέχεια) των αποτυχημένων «η ελπίδα έρχεται», των Ζαππείων 1 και 2, των «λεφτά υπάρχουν» ή των παλιότερων. «Όλοι αξίζουμε ένα καλύτερο αύριο», «Ισχυρή Ελλάδα» που όλα πάνε χέρι-χέρι με την αδράνεια και την προσδοκία, όχι πως θα λυθούν τα προβλήματα, αλλά, πως κάτι ψίχουλα θα αποκομίσουμε  και θα έχουμε και την απαραίτητη με την εξουσία διασύνδεση. Ακόμη χειρότερα, οι κυβερνώντες αφού υλοποίησαν καλύτερα από τη σημερινή μείζονα και ελάσσονα αντιπολίτευση όλες τις μνημονιακές δεσμεύσεις, παρουσιάζονται ως η πιο ελαφριά μνημονιακή εκδοχή που, ελέω ρεαλισμού, θα πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι, γιατί «αν έρθει ο άλλος που θεωρεί το 8ωρο ξεπερασμένο και ξεχειλώνει την εβδομάδα να δεις τι θα γίνει…!!!»

Κι όλα τούτα θα ντυθούν συνδικαλιστικές κορώνες και την απαραίτητη συνθηματολογία στην επομένη συνέλευση για να κρύψουν τη βαθύτερη συμφωνία τους στην υπάρχουσα κατάσταση του αγοραίου σχολείου, στην αξιολόγηση ( την καλή όμως όπως αυτή που φτιασιδώνει με τις προτάσεις της η πλειοψηφία (ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ, ΕΡΑ-ΑΕΕΚΕ)  του ΔΣ της ΔΟΕ).

 Ο συνδικαλιστικός και πολιτικός χειμώνας τρέφεται από την κυριαρχία του ψευτο-συνδικαλισμού της υποταγής, την έλλειψη οράματος, την αδράνεια, την απάθεια, την βόλεψη των ενδιάμεσων αποκάτω, που ελπίζουν να σωθούν εις βάρος «κάποιων άλλων» αφού γι’ αυτούς δεν χωράμε όλοι στο σχολείο αυτό, ούτε μαθητές, ούτε εκπαιδευτικοί.

                                                                               
 «Να μην ξέρεις πού να δώσεις τη φωνή σου, να παρακαλάς προσκυνητής για τη ζωή σου”
 

Και το ερώτημα «τι κάνουμε;» διαθλάται στους φακούς της μοιρολατρίας και μετατρέπεται σε «τι να κάνουμε;» Χρησιμοποιούμε την υποτακτική για να υποταχτούμε στο πεπρωμένο του φόβου. Γιατί κάπως έτσι αναπληρωτές προσπάθησαν να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην μόνιμη εργασία, με τις μεγάλες συνδικαλιστικές παρατάξεις να εναντιώνονται και να υπονομεύουν, χτυπώντας τους στην πλάτη ακινητοποιώντας τα μέλη τους, μη χρησιμοποιώντας την επιρροή τους, παρά μόνο για να κεφαλαιοποιήσουν οι κομματικοί τους πάτρωνες τα πολιτικά οφέλη στις επερχόμενες εκλογές. 
Γιατί όταν γίνονται συνελεύσεις των 20 ατόμων, ο καθένας λέει ό,τι θέλει χωρίς καμιά συνέπεια αφού λίγοι ακούν και κάτι λιγότεροι ενδιαφέρονται…

«Κι αν…../ ….. λέω πάντοτε τις ίδιες ιστορίες/ είμαι κι εγώ ένα πλευρό απ’ το πλευρό σας/μία στιγμή απ’ τον πολύτιμο καιρό σας»

     Εμείς «πλευρό απ’ το πλευρό σας» θα είμαστε εκεί, και στη συνέλευση …  , επιμένοντας στον συλλογικό δρόμο που οφείλουμε να βαδίσουμε,  με τις «αυταπάτες» της λύσης των προβλημάτων με  αγώνες, ενάντια στις αυταπάτες για σωτήρες από τους  πρώην, νυν, επόμενους κυβερνητικούς δια-χειριστές και τους συνδικαλιστικώς και πολιτικώς παρακοιμώμενούς τους.

Γιατί τα παραμύθια που ακούμε από κυβερνητικούς  (πρώην, νυν και επομένους)  συνδικαλιστές δεν έχουν καλό τέλος για μας. Έχουν οφέλη γι’ αυτούς προσωπικά, για τα κόμματά τους .

Πόσοι από τους υποψηφίους εκπαιδευτικούς των διαφόρων ψηφοδελτίων δέσμευσαν τον υποψήφιο Δήμαρχο ή περιφερειάρχη να αλλάξει η θέση της ΚΕΔΚΕ  για την υπαγωγή της προσχολικής αγωγής (ή και των υπολοίπων βαθμίδων) στους Δήμους  και τις Περιφέρειες. 

     Πιστεύουμε πως ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το κάνεις.
    Είμαστε ψηφοδέλτιο ενότητας στον αγώνα κι όχι «ενότητας» για τη        
          διαχείριση της εξουσίας ή «ενότητας»  για το κομματικό συμφέρον.

Ας ξεκινήσουμε από τη Γενική Συνέλευση την Πέμπτη 6 Ιουνίου και τις εκλογές για την 88η ΓΣ της ΔΟΕ

   
 

best of network

σχετικά άρθρα