Άκουσον άκουσον! Όταν τέθηκε στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας το ζήτημα των μικρών αιθουσών, στις οποίες καλούνται να στοιβαχτούν 27 μαθητές, η Διευθύντρια Εκπαίδευσης, απευθυνόμενη στους εκπαιδευτικούς που βρίσκονταν στη Διεύθυνση για να διαμαρτυρηθούν για το πετσόκομμα των τμημάτων των Γυμνασίων, απάντησε ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έφεραν τα σχέδια από μηχανικό, ώστε να διαπιστωθεί το μέγεθος των τάξεων!
Πράγμα που θα πράξουν, λοιπόν. Αφού αυτό είχε να απαντήσει η Διευθύντρια Εκπαίδευσης στο δίκαιο αίτημα εκπαιδευτικών, μαθητών και γονιών, οι οποίοι είδαν τα σχολεία των παιδιών τους να τινάζονται στον αέρα από την πρώτη κιόλας εβδομάδα της λειτουργίας τους.
Αφού, δηλαδή, τα παιδιά είχαν ήδη πάρει το πρόγραμμά τους, είχαν ξεκινήσει τα μαθήματα, οι εκπαιδευτικοί είχαν κάνει τον προγραμματισμό τους και τα σχολεία είχαν οργανώσει τη λειτουργία τους, ήρθε η απόφαση για τη συγχώνευση και το «πέτσοκομμα» των τμημάτων να ανατρέψει τα πάντα.
Και τώρα οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αποδείξουν ακόμη και το αυτονόητο: ότι οι αίθουσες στις οποίες κάνουν μάθημα έχουν συγκεκριμένες διαστάσεις και ότι 27 μαθητές σε έναν μικρό χώρο δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα διοικητικό έγγραφο, αλλά 27 παιδιά που πρέπει να μπορούν να μάθουν, να κινηθούν, να αναπνεύσουν και να αισθάνονται ασφαλή μέσα στην τάξη τους.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι υπεύθυνοι να μετρούν τις τάξεις με μεζούρες και να αναζητούν μηχανικούς για να αποδείξουν αυτό που η ίδια η εκπαιδευτική πραγματικότητα δείχνει καθημερινά. Είναι εκεί για να διδάσκουν τα παιδιά. Απαντάμε, λοιπόν, καθαρά: Οι μαθητές δεν είναι εμπόρευμα! Οι μαθητές δεν είναι αριθμοί!
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι υπεύθυνοι να μετρούν τις τάξεις! Η εκπαίδευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογιστικές πράξεις, όπου το ζητούμενο είναι πόσα παιδιά χωρούν ακόμη σε ένα τμήμα και πόσες ώρες εκπαιδευτικών μπορούν να εξοικονομηθούν. Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα παιδί. Και πίσω από κάθε τμήμα υπάρχει ένας εκπαιδευτικός που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί. Θέλουμε την παιδεία που μας αξίζει.
Μια παιδεία που θα βάζει στο κέντρο τον μαθητή, τον εκπαιδευτικό και την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία. Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι αριθμοί. Η εκπαίδευση έχει ψυχή.
