Κάποτε για να περάσεις Φιλολογία Αθήνας έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ.. Τα 17.000 μόρια δεν τα έδιναν εύκολα. Ήθελες διάβασμα, κόπο και μια επίδοση που έδειχνε ότι πήγες προετοιμασμένος να επιτύχεις.
Σήμερα 16 χρόνια μετά, η ίδια σχολή κινείται γύρω στα 11.000 μόρια. Και κάπου εδώ γεννιέται η μεγάλη απορία: Έγινε η Φιλολογία πιο εύκολη ή απλώς έπαψε ο κόσμος να τρέχει προς αυτήν; Η απάντηση μάλλον είναι η δεύτερη. Γιατί οι βάσεις είναι σαν τις τιμές στην αγορά: ανεβαίνουν όταν υπάρχει ζήτηση και πέφτουν όταν οι αγοραστές κοιτούν σε άλλες πιο προσοδοφόρες αγορές.
Η μεγάλη έξοδος της Φιλολογίας είχε έναν προορισμό: το σχολείο. Μόνο που το σχολείο δεν μοιάζει πλέον με το παλιό ασφαλές λιμάνι. Περισσότερο θυμίζει καράβι που έχει ωραία θέα, αλλά δεν ξέρεις πάντα πότε θα φτάσει στο λιμάνι.
Ο αναπληρωτής μπορεί να χρειαστεί να αλλάξει τόπους, σπίτια και σχέδια ζωής, ενώ ο μόνιμος διορισμός έχει γίνει κάτι σαν τον αστικό μύθο: όλοι έχουν ακούσει γι’ αυτόν, αλλά ποιος έμαθε αν είχε ο μύθος αλήθεια; Βέβαια υπάρχει πάντα το διαχρονικό δέλεαρ…. 2 μήνες καλοκαίρι, Χριστούγεννα και Πάσχα.
Μόνο που φαίνεται πως η νέα γενιά έκανε έναν ψυχρό υπολογισμό και είπε: ‘’Ωραίες οι διακοπές, αλλά θα ήθελα πρώτα να έχω και μια δουλειά για να τις απολαύσω’’.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η διαφορά με το Μαθηματικό και το Φυσικό. Αυτές οι σχολές κράτησαν περισσότερο τη δυναμική τους, γιατί ο απόφοιτος δεν φαίνεται να έχει μόνο μία πόρτα μπροστά του. Υπάρχουν η τεχνολογία, η πληροφορική, η έρευνα, τα δεδομένα.
Η Φιλολογία αντίθετα έμεινε περισσότερο ταυτισμένη με την εικόνα του πίνακα, και του διορισμού που κάποτε θεωρούνταν σχεδόν φυσική συνέχεια. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πιο ουσιαστικό συμπέρασμα: οι βάσεις δεν είναι απλώς αριθμοί που ανεβοκατεβαίνουν, αλλά μικρές ψηφίδες μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας. Μιας αγοράς εργασίας που αλλάζει διαρκώς, μιας κοινωνίας που ζητά ευελιξία, άμεση απορρόφηση και πολλαπλές διεξόδους, και μιας νέας γενιάς που δεν αρκείται πια στο ‘’τι μου αρέσει’’ αλλά αναγκάζεται να ρωτά ‘’τι μου εξασφαλίζει μέλλον’’ .
Η Φιλολογία δεν έχασε την αξία της. Έχασε την παλιά της αυτονόητη θέση μέσα σε ένα σύστημα που δεν είναι πια αυτονόητο. Το σχολείο εχει χάσει την αίγλη που είχε κάποτε και το ‘’καθηγητηλίκι’’ θεωρείται αποτυχημένη επαγγελματική κατάληξη. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τις 20.000 λιγότερες αιτήσεις αναπληρωτών για την επομενη σχολική χρονιά. Σε λίγο καιρό θα είμαστε επάγγελμα που εξαφανίστηκε και θα μας αναφέρουν σε ιστορικά ντοκιμαντέρ ….
Το θέμα βέβαια που προκύπτει είναι: Ποιος θα κάνει μάθημα. Φοβάμαι να το σκεφτώ…
