Στα 74 του χρόνια, ο κ. Νίκος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα: μετά την έξωση από το σπίτι του, έχει αναγκαστεί να μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε μόνιμο καταφύγιο. Εκεί περνά τις νύχτες του, εκεί ξυπνά κάθε πρωί, χωρίς τις στοιχειώδεις ανέσεις και την ασφάλεια που προσφέρει μια κατοικία.
Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η ζωή του ήταν διαφορετική. Είχε το δικό του σπίτι, τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά του. Σήμερα, η καθημερινότητά του έχει περιοριστεί σε έναν αγώνα επιβίωσης, με την αγωνία για το πώς θα εξασφαλίσει τα απαραίτητα να τον συνοδεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Την ιστορία του έφερε στο φως ρεπορτάζ της Ναταλίας Διονυσιώτη για την εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» του Mega.
Ο ίδιος περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκάζεται να ζει, εξηγώντας πως, παρότι απευθύνθηκε σε δομή φιλοξενίας στο Ίλιον, η βοήθεια που λαμβάνει περιορίζεται σε ορισμένες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας.
«Και από τότε ζω σε ένα αυτοκίνητο, σε μια άθλια φυσικά κατάσταση. Έχω πάει και σε δομή και μάλιστα έχω πάει σε ένα εδώ στο Ίλιον, το οποίο με δέχονται μόνο την ημέρα να κάνω ένα μπάνιο και να πλύνω τα ρούχα. Ενώ υπήρχε ελεύθερη κλίνη δεν με δέχτηκαν», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Από τον Φεβρουάριο κοιμάται στο αυτοκίνητο – Η σύζυγός του φιλοξενείται σε φιλικό σπίτι
Από τον περασμένο Φεβρουάριο, ο κ. Νίκος περνά μόνος τις νύχτες του στο αυτοκίνητο, ενώ η σύζυγός του έχει βρει προσωρινό καταφύγιο σε φιλικό σπίτι. Όπως εξηγεί, δεν θα μπορούσε να την υποβάλει στις ίδιες συνθήκες διαβίωσης, καθώς θεωρεί πως δεν θα άντεχε αυτή τη δοκιμασία.
Η ζέστη του καλοκαιριού μετέτρεπε το αυτοκίνητο σε έναν ασφυκτικό χώρο, αναγκάζοντάς τον να αναζητά δροσιά σε παγκάκια. Τώρα, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, έρχεται αντιμέτωπος με την υγρασία και το κρύο, που κάνουν ακόμη δυσκολότερη την καθημερινότητά του.
«Σε ένα φιλικό σπίτι μένει η σύζυγός μου. Δεν μπορώ να τη βάλω να ζήσει μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Δεν υπήρχε περίπτωση να τα καταφέρει. Το καλοκαίρι ήταν ένας φούρνος μέσα στο αυτοκίνητο και σήμερα που είναι χειμώνας το πρωί έχει μια υγρασία λες και το έχεις στείλει στο πλυντήριο το αυτοκίνητο και πονάνε τα κόκαλα όλα», λέει.
Πέρα από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, ο 74χρονος ζει και με τον φόβο για την ασφάλειά του. Το αυτοκίνητο, στο οποίο έχει καταφύγει για να μην κοιμάται στον δρόμο, δεν του προσφέρει την προστασία που θα είχε σε ένα σπίτι.
Όπως περιγράφει, έχει ζητήσει από εργαζόμενη σε γειτονικό κατάστημα να ενημερώνει όποιον ενδεχομένως επιχειρήσει να πάρει το όχημά του ότι δεν είναι εγκαταλελειμμένο.
«Ακόμη και εδώ που έχω το αυτοκίνητο, σε ένα κατάστημα δίπλα που με βλέπει, της έχω πει: “Αν έρθει κάποιος να το πάρει, πες του ότι δεν είναι εγκαταλελειμμένο το αυτοκίνητο”. Είναι μια περιοχή που και νεαροί περνάνε. Τι να κάνεις; Οι πόρτες πίσω δεν τις κλείνω γιατί έχει τελειώσει η μπαταρία. Υπάρχει πάντοτε κίνδυνος να συμβεί κάτι», εξηγεί.
Πώς έχασε το σπίτι του
Η σημερινή κατάσταση του κ. Νίκου είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς δυσκολιών που συσσωρεύτηκαν με την πάροδο των χρόνων.
Το σπίτι που έχασε το είχε αποκτήσει με στεγαστικό δάνειο, τις δόσεις του οποίου, όπως αναφέρει, κατέβαλλε κανονικά όσο εργαζόταν. Όταν, όμως, η επιχείρηση στην οποία απασχολούνταν έκλεισε, έχασε τη δουλειά του και μαζί την οικονομική σταθερότητα που του επέτρεπε να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του.
Στη συνέχεια, τα προβλήματα υγείας και οι οικονομικές δυσκολίες επιδείνωσαν την κατάστασή του, οδηγώντας τελικά στην απώλεια της κατοικίας του.
Έτσι, ένας άνθρωπος που είχε καταφέρει να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια και να αποκτήσει ένα σπίτι βρέθηκε, στα 74 του χρόνια, χωρίς σταθερή στέγη.
Ξυπνά στις 5 το πρωί και περπατά έως και 25 χιλιόμετρα για να βγάλει 15 ευρώ
Παρά την ηλικία του και τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζει, ο κ. Νίκος εξακολουθεί να εργάζεται, προσπαθώντας να καλύψει τις βασικές του ανάγκες.
Κάθε πρωί ξυπνά στις 5 και περνά περίπου έξι ώρες περπατώντας, μοιράζοντας φυλλάδια. Η αμοιβή του είναι ελάχιστη σε σχέση με την προσπάθεια που καταβάλλει, καθώς για αποστάσεις που φτάνουν ακόμη και τα 25 χιλιόμετρα καταφέρνει να εξασφαλίσει μόλις 15 με 16 ευρώ.
Τα χρήματα αυτά προορίζονται κυρίως για τα φάρμακά του και για να μπορέσει να αγοράσει κάτι να φάει.
«Περπατάω 20 με 25 χιλιόμετρα για να πάρω 15 με 16 ευρώ και να βγάλω τα φάρμακά μου και την ανάγκη να πάω να φάω κάτι», αναφέρει.
Η εξασφάλιση ενός γεύματος, ωστόσο, δεν είναι πάντοτε δεδομένη. Όταν δεν καταφέρνει να φάει στη δομή όπου πηγαίνει κατά τη διάρκεια της ημέρας, αναζητά κάτι φθηνό για να περιορίσει την πείνα του.
«Εάν δεν προλάβω στη δομή, θα πάρω κάποια τυρόπιτα ή κανένα κουλούρι και νεράκι για να φουσκώσω», λέει, περιγράφοντας μια καθημερινότητα στην οποία ακόμη και το φαγητό αποτελεί διαρκή έγνοια.
Στη δομή προσφέρεται μεσημεριανό γεύμα, συνήθως ένα σάντουιτς, μια μπανάνα και ένας χυμός. Ο ίδιος αξιοποιεί αυτή τη δυνατότητα όποτε μπορεί, ενώ το βράδυ παίρνει φαγητό μόνο εφόσον περισσέψει, καθώς προηγούνται όσοι φιλοξενούνται εκεί.
«Υπάρχει μεσημεριανό που δίνουνε σάντουιτς, μια μπανάνα, έναν χυμό. Όποτε πάω μου το δίνουνε και το βράδυ, αν περισσεύει, παίρνω γιατί προηγούνται αυτοί που μένουν μέσα. Δεν μπορώ ψυχολογικά σήμερα πλέον», εξομολογείται.
«Έχω γράψει τα τηλέφωνα των ανθρώπων που πρέπει να ενημερωθούν αν πάθω κάτι»
Η έλλειψη στέγης δεν έχει μόνο πρακτικές συνέπειες για τον 74χρονο, αλλά επιβαρύνει και την ψυχολογική του κατάσταση. Μετά από μήνες διαβίωσης σε ένα αυτοκίνητο, η αβεβαιότητα για το αύριο και ο φόβος για όσα μπορεί να συμβούν έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς του.
Το καλοκαίρι, η θερμοκρασία στο εσωτερικό του οχήματος ήταν τόσο υψηλή, ώστε αναγκαζόταν να βγαίνει έξω και να κάθεται σε παγκάκια για να αντέξει τη ζέστη.
«Το πιστεύετε ότι έβγαινα έξω για να μην είμαι μέσα στον φούρνο; Καθόμουνα σε παγκάκι», θυμάται.
Καθώς οι θερμοκρασίες πέφτουν, η ανησυχία του μεγαλώνει. Η υγρασία και το κρύο κάνουν τη διαμονή στο αυτοκίνητο ολοένα πιο δύσκολη, ενώ η απουσία ενός ασφαλούς χώρου για να περάσει τη νύχτα τον φέρνει αντιμέτωπο με ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας.
Η αγωνία του αποτυπώνεται σε μια κίνηση που αποκαλύπτει πόσο εκτεθειμένος αισθάνεται: έχει καταγράψει σε ένα σημειωματάριο τα τηλέφωνα των ανθρώπων που θα πρέπει να ειδοποιηθούν σε περίπτωση που του συμβεί κάτι.
«Έχω γράψει σε ένα χαρτί, σε ένα μπλοκάκι, τα τηλέφωνα των ανθρώπων που πρέπει να ενημερωθούν αν πάθω κάτι», αναφέρει.
Η ψυχολογική πίεση μετά τον πλειστηριασμό
Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν για τον ίδιο και η διαδικασία του πλειστηριασμού, μέσα από την οποία έχασε το σπίτι του. Όπως παραδέχεται, η ψυχολογική πίεση που βίωσε ήταν τεράστια, φτάνοντας σε σημείο να σκεφτεί να βλάψει τον εαυτό του.
Η σκέψη της οικογένειάς του ήταν εκείνη που τον κράτησε, όπως περιγράφει ο ίδιος, ενώ ξεκαθαρίζει ότι δεν αναφέρεται σε όσα πέρασε για να προκαλέσει τον οίκτο του κόσμου.
«Στον πρώτο πλειστηριασμό, εάν δεν σκεφτόμουν τη σύζυγό μου και τα παιδιά μου, θα είχα κάνει κακό στον εαυτό μου. Και δεν το λέω για να με λυπηθεί ο κόσμος. Μη νομίζετε ότι έχει φύγει από το μυαλό μου εντελώς αυτό το πράγμα», εξομολογείται.
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να διαχειριστεί όσα βιώνει, αναφέρεται και στην κατανάλωση αλκοόλ ως μια προσπάθεια να ξεχαστεί και να αντιμετωπίσει το κρύο, αναγνωρίζοντας, ωστόσο, ότι αυτή δεν αποτελεί λύση.
Η ιστορία του κ. Νίκου αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος όταν η απώλεια της εργασίας, τα προβλήματα υγείας και οι οικονομικές δυσκολίες οδηγήσουν στην απώλεια της κατοικίας του. Στα 74 του χρόνια, εξακολουθεί να περπατά καθημερινά χιλιόμετρα για να εξασφαλίσει τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να γνωρίζει πού θα κοιμηθεί με ασφάλεια την επόμενη νύχτα.
