Η συμπεριληπτική εκπαίδευση προβάλλεται διεθνώς ως ένα μοντέλο που επιδιώκει να εξασφαλίσει ίσες ευκαιρίες μάθησης για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες ανάγκες ή τα χαρακτηριστικά τους.
Η υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα παρέχει ήδη θεσμικά πρόσβαση σε όλους τους μαθητές, χωρίς διακρίσεις λόγω καταγωγής ή μαθησιακών δυσκολιών. Ωστόσο, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η συνύπαρξη όλων των παιδιών στην ίδια τάξη, αλλά και η ουσιαστική υποστήριξή τους ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Μία ακόμη παράμετρος που εξετάζεται σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Τάσο Χατζηαναστασίου, η προώθηση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης ενδέχεται να συνδυαστεί με περιορισμό των δαπανών για την ειδική αγωγή, τα τμήματα ένταξης, την παράλληλη στήριξη και άλλες υποστηρικτικές δομές, όπως η ενισχυτική διδασκαλία. Παράλληλα, εκφράζεται η ανησυχία ότι η συνύπαρξη μαθητών με διαφορετικά γνωστικά, γλωσσικά και μαθησιακά χαρακτηριστικά στην ίδια τάξη, χωρίς την απαραίτητη υποστήριξη, ενδέχεται να δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στη μαθησιακή διαδικασία. Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι ακόμη και στην περίπτωση ενίσχυσης των υποστηρικτικών δομών, παραμένουν ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή του μοντέλου, δεδομένου ότι η εγγραφή των μαθητών στη δημόσια εκπαίδευση πραγματοποιείται κυρίως με βάση την ηλικία και όχι το γνωστικό τους επίπεδο. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρεται περίπτωση μαθητριών που εντάχθηκαν στη Γ΄ Λυκείου αμέσως μετά την άφιξή τους από την Ινδία, χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και χωρίς να έχουν στη διάθεσή τους τμήμα ένταξης ή άλλη εξειδικευμένη εκπαιδευτική υποστήριξη.
Ξεχωρίζουν επίσης, περιπτώσεις μαθητών που εντάσσονται σε σχολικές τάξεις χωρίς να διαθέτουν επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας ή χωρίς την απαραίτητη εκπαιδευτική υποστήριξη, γεγονός που αυξάνει τις απαιτήσεις της διδασκαλίας μέσα στην ίδια τάξη.
Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Τάσο Χατζηαναστασίου, η συμπεριληπτική εκπαίδευση, όπως προτείνεται, δεν αρκεί από μόνη της για να διασφαλίσει ίσες ευκαιρίες και την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Χωρίς επαρκείς υποστηρικτικές δομές, μπορεί να δημιουργήσει νέες δυσκολίες για μαθητές και εκπαιδευτικούς, ενώ η εξατομίκευση της διδασκαλίας αυξάνει σημαντικά τις απαιτήσεις της σχολικής καθημερινότητας και δεν αποκλείεται να επηρεαστεί η παραμονή μαθητών με υψηλές επιδόσεις στο δημόσιο σχολείο. Παρά το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, στην πράξη συχνά προκρίνεται η προαγωγή μαθητών ακόμη και όταν δεν έχουν κατακτήσει το απαιτούμενο επίπεδο γνώσεων, με την εκτίμηση ότι η πρακτική αυτή δεν αντιμετωπίζει τις εκπαιδευτικές ανισότητες, αλλά περιορίζεται στη διαχείριση των συνεπειών τους.
Η ισότητα στην εκπαίδευση, όπως υποστηρίζεται στο άρθρο, δεν εξαντλείται στην κοινή φοίτηση όλων των μαθητών στην ίδια τάξη, αλλά προϋποθέτει εξατομικευμένη υποστήριξη, αντισταθμιστικές πολιτικές και κατάλληλες εκπαιδευτικές δομές, ώστε κάθε παιδί να μπορεί να εξελίσσεται σύμφωνα με τις δυνατότητές του.
