Alfavita Newsroom 
Στην απόλυτη ελίτ της παγκόσμιας επιστημονικής και ερευνητικής κοινότητας για την περίοδο 2025-2026 συγκαταλέγονται έντεκα διαπρεπείς Έλληνες επιστήμονες.
Από αυτούς, οι οκτώ σταδιοδρομούν στο εξωτερικό -με κύριο επίκεντρο τις ΗΠΑ-, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη διαχρονική τάση των Ελλήνων της Διασποράς να διακρίνονται και να μεγαλουργούν μακριά από την πατρίδα τους. Την ίδια στιγμή, τρεις κορυφαίοι ερευνητές κατακτούν εξίσου σημαντικές διεθνείς κορυφές έχοντας ως ορμητήριο την Ελλάδα, τα εγχώρια πανεπιστήμια και τα ελληνικά ερευνητικά ιδρύματα.
Η κατάκτηση αυτών των προνομιακών θέσεων και των διεθνών διακρίσεων είναι το αποτέλεσμα πολυετούς και επίμονης προσπάθειας μέσα σε ένα περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού αλλά και αξιοκρατίας. Μέσα από την άοκνη και πολυσχιδή δραστηριότητά τους, οι Έλληνες επιστήμονες κατάφεραν να ενισχύσουν το επιστημονικό τους αποτύπωμα, κερδίζοντας την καθολική αναγνώριση και την αποδοχή των ομοτίμων τους διεθνώς. Αν και ορισμένοι από αυτούς είναι σχετικά αναγνωρίσιμοι στο ελληνικό κοινό, οι περισσότεροι παραμένουν άγνωστοι στη χώρα τους.
Όλοι τους, ωστόσο, παράγουν νέα γνώση και οδηγούν σε πρωτοπόρες ανακαλύψεις στους τομείς της Ιατρικής, της Βιολογίας, της Γενετικής, της Βιοτεχνολογίας, της Φυσικής, της Αστροφυσικής και της Χημείας, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στην έρευνα και την καινοτομία.
Στο επιστημονικό αυτό δυναμικό περιλαμβάνονται πρωτοπόροι που διαμόρφωσαν ολόκληρους κλάδους. Ανάμεσά τους ο Ιωάννης Ιωαννίδης, εκ των θεμελιωτών της μετα-επιστήμης (meta-research), η οποία μελετά και αξιολογεί τις ίδιες τις επιστημονικές μεθόδους με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης, ο Τζορτζ Γιανκόπουλος, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του με την αντιμετώπιση του ιού Έμπολα και στην εταιρεία του οποίου βασίζεται ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για την εξουδετέρωση του νέου θανατηφόρου στελέχους που πλήττει το Κονγκό.
Παράλληλα, ο Τομ Μανιάτης ηγείται των ερευνών για την καταπολέμηση σοβαρών νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η ALS. Η «χρυσή ενδεκάδα» των Ελλήνων συμπληρώνεται από τέσσερις γιατρούς, δύο χημικούς, δύο χημικούς μηχανικούς, έναν βιολόγο, μία φυσικό και έναν φαρμακολόγο.
Τα κριτήρια της διεθνούς κατάταξης και ο δείκτης h-index
Η ανάδειξη των έντεκα Ελλήνων ερευνητών στην παγκόσμια πρωτοπορία βασίζεται στην 4η έκδοση της αξιολόγησης «Best Scientists in the World» του Research.com. Η συγκεκριμένη λίστα διαμορφώνεται έπειτα από ενδελεχή ανάλυση εκτενών και αξιόπιστων βιβλιομετρικών δεδομένων, με βασικές πηγές τις πλατφόρμες OpenAlex και CrossRef, οι οποίες χαίρουν ευρείας εκτίμησης για την εγκυρότητα και την πληρότητά τους στην παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα.
Το θεμελιώδες κριτήριο για την ιεράρχηση των επιστημόνων είναι ο δείκτης h (h-index), ο οποίος αποτυπώνει ποσοτικά τόσο την παραγωγικότητα όσο και τον επιστημονικό αντίκτυπο του έργου ενός ερευνητή.
Για τη συγκεκριμένη έκδοση εξετάστηκαν συστηματικά συνολικά 279.971 προφίλ επιστημόνων από όλο τον κόσμο. Στην τελική αξιολόγηση συνυπολογίστηκαν κορυφαία βραβεία, ακαδημαϊκές διακρίσεις και επιτεύγματα, τα οποία λειτουργούν ως ποιοτικοί δείκτες της επιρροής του κάθε ερευνητή στον τομέα του. Με αυτόν τον τρόπο επιλέχθηκαν οι 1.000 κορυφαίοι επιστήμονες παγκοσμίως με τους υψηλότερους δείκτες h, συνθέτοντας μια ομάδα διεθνούς ερευνητικής αριστείας.
Ο δείκτης h, ο οποίος προτάθηκε από τον καθηγητή Φυσικής Χόρχε Χιρς και εφαρμόζεται από το 2005, θεωρείται το πιο αξιόπιστο εργαλείο για την ποιοτική αποτίμηση του ερευνητικού έργου. Ο δείκτης αυτός ισούται με τον αριθμό των επιστημονικών εργασιών (h) ενός ερευνητή που έχουν λάβει τουλάχιστον h αναφορές από άλλους συναδέλφους του. Συνεπώς, μέσω του h-index, το βάρος πέφτει στην πραγματική απήχηση και επίδραση των δημοσιεύσεων στην επιστημονική κοινότητα και όχι στον απλό όγκο τους.
Το βασικό πλεονέκτημα του δείκτη h είναι ότι συνδυάζει την ποσότητα με την ποιότητα της ερευνητικής παραγωγής, προσφέροντας μια σφαιρική αποτίμηση του έργου ενός επιστήμονα σε βάθος χρόνου. Από την άλλη πλευρά, στα μειονεκτήματά του συγκαταλέγεται το γεγονός ότι δεν αποτυπώνει άλλες μορφές επιρροής, όπως ο κοινωνικός αντίκτυπος, οι συνεργασίες με τον βιομηχανικό τομέα ή η προσφορά σε μη ακαδημαϊκά πεδία. Επιπλέον, ενδέχεται να αδικεί επιστήμονες από κλάδους όπου η ροή των δημοσιεύσεων είναι παραδοσιακά μικρότερη, όπως συμβαίνει στις θεωρητικές επιστήμες, οι οποίες πάντως διαθέτούν πλέον τους δικούς τους εξειδικευμένους δείκτες.
1. Ιωάννης Ιωαννίδης: Ο πρωτοπόρος της Μετα-έρευνας (Νο 89)
Στην υψηλότερη θέση ανάμεσα στους Έλληνες της λίστας (89ος παγκοσμίως) βρίσκεται ο 61χρονος Ιωάννης Ιωαννίδης, με ένα εκτενέστατο βιογραφικό και επιστημονικές αναφορές που κινούνται σε εντυπωσιακά επίπεδα.
Όπως σημειώνει ο ίδιος «η επιστήμη είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στους ανθρώπους, αλλά μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη. Είναι σαν να κολυμπάς σε έναν ωκεανό τη νύχτα, η επιστήμη ακμάζει στο σκοτάδι».
Από το 2010 είναι καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Καλιφόρνια. Στο διάστημα 2010-2016 κατείχε την έδρα CF Rehnborg στο Κέντρο Έρευνας Πρόληψης, ενώ έχει δραστηριοποιηθεί σε 4 τμήματα και 8 κέντρα ή ινστιτούτα του κορυφαίου ιδρύματος. Παράλληλα, είναι καθηγητής Έρευνας, Επιδημιολογίας και Πολιτικής Υγείας από το 2011, καθηγητής στο Τμήμα Βιοϊατρικής Επιστήμης Δεδομένων από το 2016, καθώς και συνδιευθυντής στο Κέντρο Καινοτομίας Μετα-Έρευνας (METRICS) από το 2013 έως σήμερα.
Στο παρελθόν υπήρξε πρόεδρος του Τμήματος Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1999-2010), ενώ έχει διατελέσει επίκουρος καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Ταφτς και στο Imperial College του Λονδίνου.
Αν και γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ. Αποτελεί έναν από τους πλέον αναφερόμενους ιατρικούς ερευνητές διεθνώς με 351.943 αναφορές στην Κλινική Ιατρική, τις Κοινωνικές Επιστήμες και την Ψυχιατρική/Ψυχολογία, διαθέτοντας δείκτη h 229 και 1.330 δημοσιεύσεις. Η εμβληματική του μελέτη από το 2005 με τίτλο «Why Most Published Research Findings Are False» («Γιατί τα περισσότερα δημοσιευμένα ερευνητικά ευρήματα είναι ψευδή») παραμένει το άρθρο με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Επιστημών (PLOS), έχοντας ξεπεράσει τις 3,3 εκατομμύρια επισκέψεις.
Παράλληλα, έχει συγγράψει 10 λογοτεχνικά βιβλία, ενώ διεθνή ινστιτούτα τον χαρακτηρίζουν ως έναν από τους πιο επιδραστικούς εν ζωή επιστήμονες. Η αμφισβήτηση βρίσκεται στον πυρήνα της προσέγγισής του, ενώ δηλώνει προνομιούχος που αλληλεπιδρά με φοιτητές και νέους ερευνητές από όλο τον κόσμο, επισημαίνοντας με χιούμορ ότι του αρέσει να θυμάται πως δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, εξέφρασε επικριτικές απόψεις για τα αυστηρά μέτρα εγκλεισμού (lockdowns).
Όπως σημειώνει, «η προσπάθεια βελτίωσης της επιστημονικής έρευνας μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους ανθρώπους, οπότε προσπαθήστε να εμπνευστείτε από αυτό. Συχνά θα σας απορρίψουν, μου έχει συμβεί πάνω από... χίλιες φορές. Μην τα παρατάτε, ανεξάρτητα από τις αντιξοότητες».
2. Πάνος Δελούκας: Αποκωδικοποιώντας τη γενετική της καρδιάς (Νο 102)
Καθηγητής Καρδιαγγειακής Γονιδιωματικής στο Ινστιτούτο Έρευνας William Harvey και στο Πανεπιστήμιο Queen Mary του Λονδίνου, ο Πάνος Δελούκας έχει κερδίσει διεθνή αναγνώριση για τις μελέτες του γύρω από τους γενετικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη νεότητα και το ανάστημα. Ξεκίνησε τις σπουδές του από το Τμήμα Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συνέχισε με Μικροβιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris VII και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Biozentrum της Ελβετίας.
Στη συνέχεια εργάστηκε για δύο χρόνια στη φαρμακευτική εταιρεία Hoffmann-La Roche, εστιάζοντας στον υποδοχέα της βιταμίνης D. Από το 1994 εντάχθηκε στο δυναμικό του διακεκριμένου βρετανικού ινστιτούτου γονιδιωματικής «Wellcome Trust Sanger Institute», όπου τέθηκε επικεφαλής του προγράμματος GeneMap98 για τη χαρτογράφηση 30.000 γονιδιακών δεικτών, ενώ συμμετείχε ενεργά και στο ιστορικό εγχείρημα για την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος.
Σήμερα, έχοντας ξεπεράσει τα εξήντα του χρόνια, ο Π. Δελούκας έχει επιδείξει σπουδαίο έργο, εντοπίζοντας περισσότερους από 240 γενετικούς παράγοντες που συνδέονται με τον κίνδυνο εμφάνισης στεφανιαίας νόσου και εμφράγματος του μυοκαρδίου. Από τον Οκτώβριο του 2020 κατέχει τη θέση του διευθυντή στο William Harvey Research Institute (WHRI), το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο φαρμακολογικό ερευνητικό κέντρο στο Ηνωμένο Βασίλειο και ένα από τα κορυφαία στην Ευρώπη.
Στην παγκόσμια κατάταξη του Research.com για το 2025 καταλαμβάνει την 102η θέση με δείκτη h 225, ενώ παράλληλα βρίσκεται στη 16η θέση των κορυφαίων επιστημόνων στον τομέα της Γενετικής παγκοσμίως. Στις 4 Ιουνίου 2024 εξελέγη διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Γονιδιωματικής του Ανθρώπου (ΕΙΓΑ), που υπάγεται στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ).
3. Τζορτζ Γιανκόπουλος: Η επιστήμη στην υπηρεσία της Βιοτεχνολογίας (Νο 145)
Αποτελώντας μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της ελληνικής επιστημονικής διασποράς, ο Τζορτζ Γιανκόπουλος συνδυάζει μια λαμπρή ερευνητική πορεία με μια εξαιρετικά επιτυχημένη επιχειρηματική διαδρομή. Ηγείται του φαρμακευτικού κολοσσού Regeneron, ο οποίος έχει αναπτύξει πληθώρα νέων θεραπειών που θωρακίζουν εκατομμύρια ασθενείς παγκοσμίως απέναντι σε σοβαρές παθήσεις, γεγονός που τον φέρνει συχνά στο προσκήνιο της επικαιρότητας.
Αυτή την περίοδο, η προσοχή της επιστημονικής κοινότητας είναι στραμμένη στη νέα έξαρση του ιού Έμπολα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Η έξαρση αυτή προκαλείται από το στέλεχος Bundibugyo, για το οποίο δεν υπάρχει ακόμη επίσημα εγκεκριμένο εμβόλιο από τον ΠΟΥ, με τη θνητότητα να κυμαίνεται από 25% έως 90%. Η Regeneron, έχοντας ηγετικό ρόλο στην καταπολέμηση της νόσου, έχει αναπτύξει το εγκεκριμένο κοκτέιλ αντισωμάτων Inmazeb, με ένα εξ αυτών να παρουσιάζει αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα ενάντια στο συγκεκριμένο στέλεχος. Στο πλαίσιο αυτό, ο ΠΟΥ έδωσε εντολή στην εταιρεία για την άμεση διεξαγωγή επειγουσών κλινικών δοκιμών.
Λόγω αυτών των εξελίξεων, ο διαπρεπής επιστήμονας, ο οποίος διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ελλάδα, αναχώρησε εσπευσμένα για τα κεντρικά εργαστήρια της Regeneron στο Τάριταουν της Νέας Υόρκης, αμέσως μετά τη συμμετοχή του σε επιστημονική ημερίδα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στις 17 Μαΐου, με αντικείμενο τη σύγκλιση Βιοτεχνολογίας και Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ο 66χρονος Γιανκόπουλος είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς, με γονείς από την Καστοριά που εγκαταστάθηκαν φτωχοί στις ΗΠΑ μετά τον Ελληνικό Εμφύλιο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, από όπου έλαβε και το διδακτορικό του, ενώ εξελέγη καθηγητής Βιολογίας στο ίδιο ίδρυμα σε ηλικία μόλις 28 ετών.
Το 1988 συνίδρυσε τη Regeneron Pharmaceuticals, έχοντας ως πρότυπο τον κορυφαίο Έλληνα επιστήμονα της φαρμακευτικής Ρόι Βάγγελο, με τον οποίο συνεργάστηκαν στενά μετέπειτα. Ο ίδιος καθοδήγησε την ανάπτυξη 12 θεραπειών που έλαβαν έγκριση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), μια διαδικασία που απαιτούσε 15 χρόνια ερευνών μέχρι την πρώτη επιτυχία. Ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα σκευάσματα της εταιρείας είναι το EYLEA για την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και το DUPIXENT για το έκζεμα και την ατοπική δερματίτιδα.
Κατά την περίοδο της πανδημίας, τα μονοκλωνικά αντισώματα που αναπτύχθηκαν στα εργαστήριά του έσωσαν χιλιάδες ζωές, ενώ χορηγήθηκαν και στον Ντόναλντ Τραμπ όταν νόσησε τον Οκτώβριο του 2020. Με την περιουσία του να αποτιμάται στα 1,4 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Γιανκόπουλος περιλαμβάνεται στη λίστα Forbes (θέση 2.724), ενώ κατατάσσεται στο Νο 145 του Research.com με 193.885 αναφορές και δείκτη h 216. Ο ίδιος τονίζει πως το μεγαλύτερο χάρισμά του είναι η ικανότητα να επιλέγει τους σωστούς συνεργάτες.
4. Γεώργιος Χρούσος: Η διεθνής αυθεντία στη μελέτη του στρες (Νο 196)
Μια μακρά και ιδιαίτερα γόνιμη πορεία στην επιστήμη, την έρευνα και την εκπαίδευση χαρακτηρίζει τη σταδιοδρομία του δρος Γεώργιου Χρούσου. Είναι ομότιμος καθηγητής Παιδιατρικής και Ενδοκρινολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κάτοχος της Έδρας UNESCO στην Εφηβική Υγεία και Ιατρική, διευθυντής του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Υγείας Μητέρας-Παιδιού και Ιατρικής Ακρίβειας του ΕΚΠΑ από το 2017, καθώς και πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ. Οι πρωτοποριακές του έρευνες έχουν ρίξει φως στις επιπτώσεις του στρες στον ανθρώπινο οργανισμό σε συμπεριφορικό, νευροενδοκρινικό, κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, ενώ έχει προσφέρει σημαντικό έργο και στο πεδίο της ανθρώπινης ανάπτυξης, με έμφαση στην εφηβεία.
Έχοντας τιμηθεί με πολυάριθμα ελληνικά και διεθνή βραβεία, συγκαταλέγεται σταθερά ανάμεσα στους 100 πιο αναγνωρίσιμους γιατρούς παγκοσμίως στους τομείς της Κλινικής Ιατρικής, της Βιολογίας και της Βιοχημείας. Αποτελεί τον πλέον αναφερόμενο παιδίατρο και ενδοκρινολόγο διεθνώς, καθώς και τον κορυφαίο σε αναφορές Έλληνα γιατρό που εργάστηκε στη χώρα του, σύμφωνα με το Institute of Scientific Information. Με δείκτη h 209 και 2.060 δημοσιευμένες εργασίες, βρίσκεται στη 196η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, ενώ έχει επιμεληθεί 29 επιστημονικά συγγράμματα, στα οποία περιλαμβάνονται και δύο εγκυκλοπαίδειες.
Γεννημένος στην Πάτρα το 1951, αποφοίτησε με άριστα από την Ιατρική Σχολή Αθηνών. Πραγματοποίησε την ειδίκευσή του στην Παθολογική Κλινική του ΕΚΠΑ και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στην Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, καθώς και στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) των ΗΠΑ (1978-1981) στον τομέα της Ενδοκρινολογίας, του Μεταβολισμού και του Διαβήτη — ιδρύματα που αποτελούν σημείο αναφοράς για τη βιοϊατρική έρευνα παγκοσμίως.
Μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού του στο Εργαστήριο Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ακολούθησε μια λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία στις ΗΠΑ. Το 1985 εξελέγη κλινικός καθηγητής Παιδιατρικής και το 1990 άμισθος καθηγητής Φυσιολογίας και Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο Georgetown της Ουάσινγκτον.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 2001, όπου υπηρέτησε έως το 2018 ως καθηγητής στην Α' Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική και ως επιστημονικά υπεύθυνος της Μονάδας Ενδοκρινολογίας, Μεταβολισμού και Διαβήτη του ΕΚΠΑ.
Από τις θέσεις αυτές, ο καθηγητής Χρούσος καθοδήγησε και λειτούργησε ως μέντορας για μια ολόκληρη γενιά νέων ιατρών και επιστημόνων σε ΗΠΑ και Ελλάδα. Μέσα από το έργο του προσδιορίστηκαν οι ενδοκρινικοί και ενδοκυττάριοι μοριακοί μηχανισμοί που ρυθμίζουν τις θετικές και αρνητικές επιδράσεις του στρες στον άνθρωπο. Παράλληλα, ανακάλυψε τους παθογενετικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων η χρόνια ενεργοποίηση του συστήματος του στρες προκαλεί ή επιδεινώνει τα «χρόνια μη μεταδιδόμενα νοσήματα», αυξάνοντας την ευαλωτότητα σε λοιμώξεις και νεοπλασίες, ενώ παράλληλα επιταχύνει τη διαδικασία της γήρανσης.
5. Μερκούρης Κανατζίδης: Ο πρωτοπόρος των υλικών εναλλακτικής ενέργειας (Νο 262)
Το όνομα του 69χρονου Έλληνα καθηγητή Χημείας Μερκούρη Κανατζίδη είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σχεδίαση και τη σύνθεση νέων υλικών, τα οποία έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των τεχνολογιών εναλλακτικής ενέργειας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Τμήμα Χημείας του ΑΠΘ και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.
Η επιστημονική του δραστηριότητα ξεδιπλώνεται στις ΗΠΑ. Ξεκινώντας ως επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1987, εξελέγη τακτικός καθηγητής το 1994. Σήμερα κατέχει την έδρα Χημείας Charles E. και Emma H. Morrison, είναι καθηγητής Επιστήμης και Μηχανικής Υλικών στο Πανεπιστήμιο Northwestern, και παράλληλα διατελεί επικεφαλής επιστήμονας στο Εθνικό Εργαστήριο Argonne του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ.
Η πορεία του είναι γεμάτη διακρίσεις, με πιο ξεχωριστή την απόφαση της Διεθνούς Ορυκτολογικής Εταιρείας το 2023 να δώσει το όνομά του σε ένα νεοανακαλυφθέν ορυκτό χαλκογονιδίου. Η συγκεκριμένη κατηγορία ενώσεων παρουσιάζει ιδιαίτερες ιδιότητες με εφαρμογές στην ηλεκτρονική και την οπτική, πεδίο στο οποίο ο ίδιος διακρίνεται. Το ορυκτό ονομάστηκε κανατζιδισίτης. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στην Επιστήμη των Υλικών, έχοντας στο ενεργητικό του περισσότερα από 60 διπλώματα ευρεσιτεχνίας.
Είναι εκλεγμένο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, ενώ τιμήθηκε με το βραβείο της Αμερικανικής Χημικής Εταιρείας για το 2025 στη Χημεία Υλικών, ως αναγνώριση της προσφοράς του στη μελέτη των περοβσκιτών — μιας κατηγορίας υλικών με κομβικό ρόλο στην ανάπτυξη των ηλιακών κυψελών, πεδίο στο οποίο εργάζεται εντατικά τα τελευταία 14 χρόνια.
Για τον ίδιο, ο πολυτιμότερος πυλώνας της διαδρομής του είναι η διδασκαλία και η μύηση των φοιτητών στην έρευνα και τις αξίες της επιστήμης. Όπως τονίζει «πρέπει να έχουμε το μεγαλύτερο ήθος ώστε ό,τι δημοσιεύσουμε να είναι σωστό και αληθινό. Όλα τα άλλα έπονται».
6. Εύα Χαλκιαδάκις: Στην καρδιά των πειραμάτων του CERN (Νο 268)
Η Εύα Χαλκιαδάκις είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας της Σχολής Τεχνών και Επιστημών του Πανεπιστημίου Ράτζερς στο Νιου Τζέρσεϊ. Στο συγκεκριμένο ακαδημαϊκό ίδρυμα έχει διαμορφωθεί το μεγαλύτερο μέρος της ερευνητικής και διδακτικής της πορείας. Από το Ράτζερς έλαβε το πτυχίο της στη Φυσική και τη Γαλλική Φιλολογία το 1995, και στο ίδιο πανεπιστήμιο ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στην Πειραματική Φυσική Σωματιδίων το 2001. Μετά τη θητεία της ως ερευνητική συνεργάτις στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ (Ιούλιος 2001 - Δεκέμβριος 2005), επέστρεψε στο Ράτζερς όπου διέτρεξε όλη την καθηγητική ιεραρχία: επίκουρη καθηγήτρια (2006-2012), αναπληρώτρια έως τον Ιούνιο του 2016 και έκτοτε τακτική καθηγήτρια.
Το ερευνητικό της έργο επικεντρώνεται στη Φυσική Υψηλών Ενεργειών. Από τον Αύγουστο του 2021 συμμετέχει στη Διεθνή Συμβουλευτική Επιτροπή για το Διεθνές Εργαστήριο Φορτισμένων Σωματιδίων Χιγκς. Αυτή την περίοδο επικεντρώνεται στο πείραμα CMS στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN, με συνεχείς επιστημονικές δημοσιεύσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Research.com, καταλαμβάνει την 268η θέση ανάμεσα στους κορυφαίους ερευνητές παγκοσμίως, έχοντας στο ενεργητικό της 1.562 δημοσιεύσεις και 159.875 αναφορές. Παράλληλα, βρίσκεται στη 16η θέση παγκοσμίως μεταξύ των γυναικών ερευνητριών και στην 42η θέση στον κλάδο της Φυσικής, με δείκτη h 201.
7. Αντωνία Τριχοπούλου: Η θεματοφύλακας της Μεσογειακής Διατροφής (Νο 651)
Η Αντωνία Τριχοπούλου αναγνωρίζεται διεθνώς ως η «μητέρα και φρουρός της μεσογειακής διατροφής». Είναι ομότιμη καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχοντας υπηρετήσει από το 1976 ως καθηγήτρια Βιοχημείας στο ΕΚΠΑ και από το 1977 ως καθηγήτρια Διατροφής και Βιοχημείας στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας. Το 1994 εξελέγη επίκουρη καθηγήτρια Διατροφής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ενώ από το 1990 διετέλεσε καθηγήτρια Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής στο ΕΚΠΑ, προσφέροντας τις υπηρεσίες της στο Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας (2000-2019).
Τον Δεκέμβριο του 2021 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα των Ιατρικών Επιστημών με αντικείμενο την Επιδημιολογία και τη Δημόσια Υγεία. Το επιστημονικό της έργο εστιάζει στα οφέλη του μεσογειακού διατροφικού προτύπου. Η ίδια ανέπτυξε το πρώτο διεθνώς τυποποιημένο εργαλείο αξιολόγησης, το «Mediterranean Diet Score» (MDS), το οποίο έχει αξιοποιηθεί σε εκατοντάδες μελέτες παγκοσμίως για την αποτίμηση της επίδρασης της διατροφής στην υγεία του πληθυσμού. Η συνεισφορά της έχει τύχει ευρείας διεθνούς αναγνώρισης. Βρίσκεται στην 651η θέση της λίστας του Research.com, με 1.091 επιστημονικές εργασίες και δείκτη h 175.
8. Τομ Μανιάτης: Ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης Μοριακής Κλωνοποίησης (Νο 776)
Καθηγητής Μοριακής και Κυτταρικής Βιολογίας και πρώην πρόεδρος του Τμήματος Βιοχημείας και Μοριακής Βιοφυσικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ο Τομ Μανιάτης υπήρξε για δεκαετίες καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και ιδρυτής του New York Genome Center. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης Γενετικής. Σε ηλικία 83 ετών, συνεχίζει την ερευνητική του δραστηριότητα στα εργαστήρια του Zuckerman Institute του Πανεπιστημίου Κολούμπια, εφαρμόζοντας πρωτοποριακές μεθόδους για τον εντοπισμό των αιτιών που προκαλούν νευροεκφυλιστικές παθήσεις, όπως η Πλάγια Αμυοτροφική Σκλήρυνση (ALS) — μια ασθένεια από την οποία έχασε την αδελφή του.
Το επιστημονικό σύγγραμμα «Molecular Cloning: A Laboratory Manual», το οποίο συνέγραψε το 1982 μαζί με τους Τζόε Σάμπρουκ και Εντ Φριτς, καθιερώθηκε αμέσως ως η «Βίβλος της Γενετικής», γνωρίζοντας καθολική αποδοχή στα εργαστήρια όλου του κόσμου. Είναι μετανάστης τρίτης γενιάς στις ΗΠΑ με καταγωγή από τη Μάνη και μεγάλωσε στο Ντένβερ του Κολοράντο. Ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειάς του που σπούδασε, καταφέρνοντας να διακριθεί στην ιατρική έρευνα.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ και έλαβε το διδακτορικό του στη Μοριακή Βιολογία από το Πανεπιστήμιο Vanderbilt, ενώ πραγματοποίησε μεταδιδακτορικές σπουδές στο Χάρβαρντ και στο Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας (LMB) στο Κέμπριτζ της Αγγλίας. Ανέπτυξε τις πρώτες τεχνικές για την απομόνωση, μελέτη και κλωνοποίηση μεμονωμένων ανθρώπινων γονιδίων, ενώ κατά τη θητεία του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (Caltech) δημιούργησε την πρώτη βιβλιοθήκη ανθρώπινου γονιδιωματικού DNA. Στην παγκόσμια κατάταξη βρίσκεται στη θέση 776.
9. Νικόλαος Πέππας: Στην πρωτοπορία της Βιοϊατρικής Μηχανικής (Νο 790)
Ο Νικόλαος Πέππας κατέχει την έδρα Cockrell Family Regents στη Μηχανική του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν, όπου εργάζεται από τον Δεκέμβριο του 2002 ως διευθυντής του Ινστιτούτου Βιοϋλικών, Φαρμακολογίας και Αναγεννητικής Ιατρικής, διδάσκοντας στα τμήματα Χημικών Μηχανικών, Βιοϊατρικής Μηχανικής και στη Φαρμακευτική Σχολή. Από το 1976 έως το 2012 κατείχε τη θέση του διακεκριμένου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Purdue.
Έχει επιδείξει πρωτοποριακό έργο στους τομείς των βιοϋλικών, των συστημάτων ελεγχόμενης αποδέσμευσης φαρμάκων και της μοριακής μοντελοποίησης πρωτεϊνών σε επαφή με ιστούς, έχοντας τιμηθεί με περισσότερα από 150 επιστημονικά βραβεία. Σήμερα, σε ηλικία 78 ετών, ο Ν. Πέππας, ο οποίος ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές ως χημικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και έλαβε το διδακτορικό του από το MIT, έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής σε κορυφαία ιδρύματα της Ευρώπης και της Ασίας.
Σημαντική είναι και η συνεισφορά του στην εκπαίδευση, καθώς 56 από τους διδακτορικούς φοιτητές που επέβλεψε ακολουθούν πλέον ακαδημαϊκή καριέρα. Θεωρείται κορυφαίος ερευνητής στον κλάδο της Φαρμακολογίας, έχοντας αναπτύξει 37 πατέντες στις ΗΠΑ. Συγκαταλέγεται στους πιο αναγνωρίσιμους χημικούς και βιοϊατρικούς μηχανικούς παγκοσμίως, κατέχοντας τη θέση 790 στη λίστα του Research.com με δείκτη h 170.
10. Αθανάσιος-Μελέτιος Δημόπουλος: Στην πρώτη γραμμή της Κλινικής Ογκολογίας (Νο 792)
Η παρουσία του έγινε ευρύτερα γνωστή στο ελληνικό κοινό κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν με τον συγκροτημένο επιστημονικό του λόγο συνέβαλε στην έγκυρη ενημέρωση των πολιτών. Γιος του διακεκριμένου καθηγητή Ουρολογίας του ΕΚΠΑ, Κωνσταντίνου Δημόπουλου, ο 65χρονος Αθανάσιος-Μελέτιος Δημόπουλος αποτελεί κορυφαίο επιστήμονα στο πεδίο της Ογκολογίας και της Αιματολογίας. Εκλέχθηκε καθηγητής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών το 1994, ενώ έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο McGill (Royal Victoria Hospital) στο Μόντρεαλ και στο διεθνούς φήμης MD Anderson Cancer Center στο Χιούστον. Έχει συγγράψει 2.172 ερευνητικές εργασίες, οι οποίες συγκεντρώνουν 133.787 βιβλιογραφικές αναφορές, τοποθετώντας τον στη θέση 792 της παγκόσμιας κατάταξης με δείκτη h 170.
Οι μελέτες του εστιάζουν κυρίως στις αιματολογικές κακοήθειες καθώς και στους συμπαγείς όγκους του ουροποιητικού και γυναικολογικού συστήματος.
Το ερευνητικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε πλήθος συνεδρίων σε όλο τον κόσμο, ενώ έχει λάβει σημαντικές διακρίσεις από την Παγκόσμια Ομάδα Μελέτης του Πολλαπλού Μυελώματος, την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας (ESMO) και την Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία. Παράλληλα με την επιστημονική του δράση, διετέλεσε πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για δύο θητείες (2015-2023), καθώς και Υπουργός Υγείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου τον Σεπτέμβριο του 2015.
11. Αντώνιος Μίκος: Καινοτομία στη Μηχανική Ιστών και τα Βιοϋλικά (Νο 928)
Καθηγητής Εμβιομηχανικής, Χημικής και Βιομοριακής Μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Rice, ο 66χρονος Αντώνιος Μίκος διευθύνει παράλληλα το Κέντρο Μηχανικής Σύνθετων Ιστών των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας (NIH) των ΗΠΑ, το Κέντρο Αριστείας στη Μηχανική Ιστών, καθώς και το εργαστήριο J. W. Cox στη Βιοϊατρική Μηχανική του ίδιου ιδρύματος. Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του πορεία από το Τμήμα Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ, απέκτησε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Purdue υπό την καθοδήγηση του Νικόλαου Πέππα, και πραγματοποίησε μεταδιδακτορική έρευνα στο MIT και το Χάρβαρντ. Το 1992 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανεπιστημίου Rice στο Χιούστον, όπου παραμένει έως σήμερα.
Έχει αναπτύξει σημαντικό εκπαιδευτικό έργο, έχοντας επιβλέψει δεκάδες διδακτορικούς και μεταδιδακτορικούς ερευνητές, εκ των οποίων 22 ακολουθούν ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Τα συγγράμματά του αποτελούν βασικό εκπαιδευτικό υλικό για επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων διεθνώς. Τον Ιούνιο του 2016 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην Τάξη των Θετικών Επιστημών.
Η ερευνητική του δραστηριότητα εστιάζει στη σύνθεση και την αξιολόγηση προηγμένων βιοϋλικών που χρησιμοποιούνται ως ικριώματα στη μηχανική ιστών, ως συστήματα ελεγχόμενης χορήγησης φαρμάκων, ως φορείς σε γονιδιακές θεραπείες και ως πλατφόρμες για τη μοντελοποίηση ασθενειών. Οι ανακαλύψεις του έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων υλικών με εφαρμογές στην ορθοπεδική, την οδοντιατρική, την καρδιολογία, τη νευρολογία και την οφθαλμολογία. Είναι συγγραφέας 840 επιστημονικών δημοσιεύσεων και κάτοχος 33 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, καταλαμβάνοντας τη θέση 928 στην παγκόσμια λίστα με δείκτη h 166.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αναδρομικά έως 3.500 ευρώ και αυξήσεις συντάξεων: Ποιοι πληρώνονται
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
