Η Πελαγία πάντα απέφευγε τη γραφή. Στο σχολείο πάλευε να ενώσει προτάσεις, οι εκθέσεις της ήταν σύντομες, σχεδόν φοβισμένες, σαν να ζητούσαν συγγνώμη που υπάρχουν. Η λογοτεχνία τη βάραινε -σε αντίθεση της υπόσχεσης του ονόματός - της έλειπε ακριβώς αυτό, βάθος και απεραντοσύνη, όχι γιατί δεν την εκτιμούσε, αλλά γιατί ένιωθε πως δεν της ανήκε.
Κι όμως, ξαφνικά εμφανίστηκε αλλιώς.
Άρχισε να γράφει. Όχι απλώς να γράφει,μα να ξεχειλίζει. Προτάσεις πυκνές, γεμάτες εικόνες, λέξεις που έμοιαζαν σκαλισμένες, σχεδόν δραματικές, σαν να είχε μαθητεύσει ξαφνικά δίπλα στον Καζαντζάκη.
Μιλούσε για την ανθρώπινη αγωνία, για το φως και το σκοτάδι, για τον χρόνο που συνθλίβει και λυτρώνει.
Γνωμοδοτούσε με άνεση σε πολλαπλά επίπεδα υπαρξιακά, κοινωνικά, νομικά, με μια αυτοπεποίθηση που δεν άφηνε χώρο για ερωτήσεις.
Οι φίλοι της έμεναν άφωνοι.
-Πότε πρόλαβες; τη ρωτούσαν. Εκείνη χαμογελούσε αόριστα.
Κανείς όμως δεν θυμόταν την Πελαγία που κάποτε δυσκολευόταν να βρει λέξεις. Κανείς δεν αναρωτιόταν αν αυτή η φωνή ήταν δική της ή απλώς μια καλοκουρδισμένη αντήχηση.
Και βέβαια... βέβαια δεν έλειπαν και οι σπουδές. Μεταπτυχιακά πολλά, κατά προτίμηση από το εξωτερικό τίτλοι εντυπωσιακοί, ιδρύματα που ακούγονταν αρκετά μακρινά ώστε να μην ελέγχονται.
Γνώσεις φτερωτές, ελαφριές, σχεδόν ατίθασες, σαν το άλογο, τον Πήγασο εντυπωσιακές στο πνεύμα, αλλά δύσκολα γειωμένες στην πραγματικότητα, που δυστυχώς δεν βρέθηκε κανένας Βελλεροφόντης να τις δαμάσει...
Μια ακαδημαϊκή διαδρομή που συμπλήρωνε ιδανικά την εικόνα, όχι τόσο για να αποδείξει γνώση, όσο για να τη σκηνοθετήσει.
Και η ίδια; Ίσως ούτε η ίδια ήξερε πια.
Γιατί κάπου ανάμεσα στην ευκολία και στην αποδοχή, η Πελαγία δεν έμαθε να γράφει. Έμαθε να μοιάζει σαν να γράφει. Και αυτό, στην εποχή μας, είναι αρκετό. Ή τουλάχιστον, φαίνεται αρκετό.
Αχ, Πελαγίες… με λόγο που πετά ψηλά αλλά δεν αντέχει το βάρος της αλήθειας. Δεν είναι μόνο που δεν βρήκατε ποτέ το βάθος... είναι που, χωρίς να το καταλαβαίνετε, αρχίζετε να το υποκαθιστάτε.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε λέξεις που δεν σας ανήκουν και τίτλους που δεν σας διαμόρφωσαν, δεν είναι απλώς ότι ξεγελάτε τους άλλους, κάποιους ίσως...είναι που διαβρώνετε αθόρυβα κάθε έννοια μέτρου, γνώσης και ευθύνης. Και αυτό, τελικά, είναι η ζημιά.
Καλογήρου Σοφία ΠΕ02
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί η ώρα έχει 60 λεπτά: Η αρχαία απόφαση που «ρυθμίζει» ακόμη τη ζωή μας
Υπ. Παιδείας: Καταβολή αποζημίωσης σε εκπαιδευτικό μετά από 14 χρόνια. Ο λόγος
Σχολεία: Πέντε μέρες χωρίς μαθήματα μετά το Πάσχα - Το πρόγραμμα
