Οι τελευταίες ημέρες είναι βαριές για όλους.
Η απώλεια μιας συναδέλφου μάς γέμισε θλίψη και άφησε πίσω της πολλά ερωτήματα. Πριν από οτιδήποτε άλλο, αυτό που οφείλουμε λοιπόν είναι σιωπή, σεβασμός και περίσκεψη προς τη μνήμη του ανθρώπου που έφυγε, προς τον πόνο των δικών της ανθρώπων, αλλά και προς την αλήθεια που χρειάζεται χρόνο και νηφαλιότητα για να φανερωθεί.
Ίσως γι’ αυτό, μέσα στον θόρυβο των ημερών, αξίζει να σταθούμε για λίγο και να σκεφτούμε.
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε γύρω μας μια έκρηξη λόγων.
Κατηγορίες, οργή, κατάρες.
Η κοινωνία μοιάζει να αναζητά γρήγορα ενόχους, να υψώνει δάχτυλα, να ζητά τιμωρίες, να διψά για αίμα.
Και όμως, ίσως εδώ χρειάζεται μια παύση.
Γιατί η εύκολη καταδίκη δεν είναι πάντοτε και η πιο δίκαιη στάση.
Η δημόσια στοχοποίηση, ιδιαίτερα όταν αφορά ανήλικους, δε θεραπεύει καμία πληγή και δεν αποκαθιστά καμία αλήθεια.
Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται στα σχόλια ενός πληκτρολογίου.
Η δικαιοσύνη έχει τους δικούς της δρόμους.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που αφορά όλους μας.
Όχι ως κατηγορούμενους ή κατήγορους, αλλά ως κοινωνία.
Τι κάνουμε εμείς;
Όλοι εμείς που συχνά μιλάμε για την έλλειψη παιδείας, για παιδιά που δεν σέβονται, για γονείς που δεν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους, για σχολεία που δεν κάνουν όσα θα έπρεπε.
Είμαστε μήπως τόσο εγωιστές ή τόσο πλανεμένοι να θεωρούμε ότι εμείς είμαστε σωστοί γονείς, άξιοι φίλοι, περιζήτητοι δάσκαλοι, ενεργοί συνάνθρωποι μέσα στην κοινωνία μας;
Πόσες φορές όμως σταθήκαμε πραγματικά δίπλα σε έναν άνθρωπο που δυσκολευόταν;
Πόσες φορές ακούσαμε πριν μιλήσουμε;
Πόσες φορές προσπαθήσαμε να καταλάβουμε αντί να καταδικάσουμε; Πόσες φορές δε βιαζόμαστε να απαντήσουμε γρήγορα στα παραπάνω μην τυχόν και φανεί έστω αμυδρά κάποια έλλειψή μας;
Το σχολείο δεν είναι ένας απομονωμένος κόσμος.
Είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.
Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στον κόσμο που τους προσφέρουμε.
Στον τρόπο που μιλάμε.
Στον τρόπο που θυμώνουμε.
Στον τρόπο που κρίνουμε… Στον τρόπο που αγαπάμε…
Και όταν μια κοινωνία συνηθίζει να απαντά στην ένταση με περισσότερη ένταση, στο λάθος με δημόσιο λιθοβολισμό και στην οργή με ακόμη περισσότερη οργή, τότε ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε και να αναρωτηθούμε κάτι βαθύτερο.
Όχι σε ποιον θα πέσει η πέτρα του αναθέματος.
Αλλά ποιοι γινόμαστε.
Εκτός αν πιστεύουμε ότι παρόμοια και χειρότερα δυστυχώς συμβάντα δεν θα ξανασυμβούν…
Ίσως τελικά το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να βρούμε ποιος φταίει.
Το πιο δύσκολο είναι να τολμήσουμε να σταθούμε για λίγο μπροστά στον εαυτό μας.
Γιατί μια κοινωνία που βιάζεται να καταδικάσει πριν ακόμη καταλάβει, κινδυνεύει σιγά-σιγά να μοιάσει με αυτό που νομίζει ότι πολεμά.
Η οργή γεννά οργή.
Ο λιθοβολισμός γεννά νέους λιθοβολισμούς.
Και ο θόρυβος των φωνών μας πολλές φορές πνίγει την αλήθεια αντί να την φωτίζει.
Αν όμως θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη ενός ανθρώπου που «έφυγε» και εάν θέλουμε να αποδοθεί δικαιοσύνη προς πάσα κατεύθυνση, παράλληλα ωστόσο να βοηθήσουμε στην προετοιμασία μιας καλύτερης κοινωνίας πιο ανθρώπινης και φιλόξενης για τα παιδιά που έρχονται, ίσως ο πιο ουσιαστικός τρόπος δεν είναι να υψώσουμε περισσότερο τη φωνή μας, αλλά να χαμηλώσουμε λίγο τον τόνο της.
Να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε γεγονός υπάρχουν άνθρωποι.
Πίσω από κάθε λάθος υπάρχουν ζωές.
Και πίσω από κάθε παιδί υπάρχει μια κοινωνία που το μεγάλωσε.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένη και σαφής δεν λέω ότι πρέπει να εξαντλήσουμε την προσπάθειά μας σε φιλοσοφικές αναζητήσεις ή κοινωνιολογικά και υπαρξιακά ερωτήματα. Δεν λύνονται έτσι τόσο σοβαρά ζητήματα. Χρειάζονται επιτέλους σοβαρά σχέδια, όρια, σταθερή και πέρα από κομματικά πλαίσια παιδεία που ξεκινάει από τη χαμηλότερη βαθμίδα για να φτάσει στο λύκειο. Χρειάζονται μέτρα προστασίας προς όλους. Η κοινωνία έχει δυσκολέψει. Έχει υποστεί μεγάλη διάβρωση. Οι γονείς, οι καθηγητές, τα παιδιά χρειάζονται υποστήριξη ουσιαστική από την πολιτεία. Δεν γίνεται από τη μια να θέλουμε όλα αυτά και από την άλλη να αφήνουμε χωρίς καμιά σοβαρή συνέπεια όποιον παρεκτρέπεται και γίνεται επικίνδυνος και για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό του.
Λίγο πριν κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ στις μέρες της Μ. Σαρακοστής που διανύουμε.
Η Εκκλησία δεν όρισε αυτές τις ημέρες για να αναζητούμε ενόχους στους άλλους, αλλά για να στραφούμε προς τα μέσα μας.
Για να κάνουμε μια παύση μέσα στον θόρυβο του κόσμου.
Για να αναμετρηθούμε με τη δική μας ευθύνη.
Γιατί η μετάνοια στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι κατηγορία προς τον άλλον.
Είναι αλλαγή καρδιάς.
Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να δείχνει με το δάχτυλο και αρχίζει να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της συνείδησής του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη αλλά και η πιο αληθινή ερώτηση των ημερών:
όχι ποιος φταίει.
Αλλά τι άνθρωποι γινόμαστε τελικά.
Στρατή Πολυξένη,
εκπαιδευτικός
(«Οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον,
ἀλλὰ τὸ ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος,
τοῦτο κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.»
Δεν είναι αυτό που μπαίνει στο στόμα που μολύνει τον άνθρωπο,
αλλά αυτό που βγαίνει από το στόμα·
αυτό είναι που μολύνει τον άνθρωπο
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 15:11)
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
«Κλείσε το WiFi τώρα»: Γιατί οι ειδικοί απαγορεύουν να το έχεις ανοιχτό εκτός σπιτιού
Έκτακτο επίδομα 200 ευρώ για το Πάσχα – Μέχρι πότε οι αιτήσεις
