«Περιμένω feedback.»
«Μου έδωσε feedback.»
«Δεν πήρα κανένα feedback.»
Είναι η λέξη της σύγχρονης αξιολόγησης.
Στον ελληνικό λόγο, η λέξη έχει σχεδόν καθιερωθεί. Κι όμως, η ελληνική απόδοση δεν είναι ούτε δύσκολη ούτε ασαφής:
Μια λέξη που, αν τη σκεφτεί κανείς, είναι εντυπωσιακά εύστοχη. Περιγράφει ακριβώς τη διαδικασία: κάτι επιστρέφει πίσω, για να τροφοδοτήσει εκ νέου τη σκέψη, τη δράση, τη βελτίωση.
Κι όμως, πολλοί τη βρίσκουν «βαριά», «ακαδημαϊκή», «πολύ μεγάλη».
Το feedback μοιάζει γρήγορο.
Η ανατροφοδότηση μοιάζει διαδικασία.
Και ίσως εδώ κρύβεται κάτι ενδιαφέρον:
Το feedback συχνά σημαίνει μια απλή γνώμη.
Η ανατροφοδότηση υπονοεί ουσιαστική επεξεργασία.
Η αγγλική λέξη έγινε καθημερινή γιατί ταιριάζει στη σύγχρονη ταχύτητα. Στην ανάγκη για άμεση αντίδραση. Στην κουλτούρα του «πες μου κάτι τώρα».
Η ελληνική λέξη, όμως, υπενθυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε:
Η ουσιαστική ανατροφοδότηση θέλει χρόνο. Σκέψη. Βάθος.
Δεν είναι απλώς μια απάντηση. Είναι μια συνομιλία.
Η γλώσσα δεν αλλάζει τυχαία. Κάθε δάνειο, κάθε ξένη λέξη που υιοθετούμε, λέει κάτι για τον τρόπο που ζούμε, εργαζόμαστε, σκεφτόμαστε.
Και το πιο όμορφο; Οι ελληνικές λέξεις δεν χάνονται. Περιμένουν. Σιωπηλές. Ακριβείς. Διαχρονικές.
