Alfavita Newsroom Υπάρχουν κρίσεις που μετρώνται με αριθμούς. Κενές θέσεις, μειωμένες αιτήσεις, γραφήματα που κατηφορίζουν. Και υπάρχουν κρίσεις που δεν χωρούν σε πίνακες: κρίσεις αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, νοήματος. Εκεί όπου οι αποφάσεις δεν αποκλείουν απλώς στατιστικές μονάδες, αλλά ανθρώπους με όνειρα, αφοσίωση και ψυχικό σθένος.
Η επιστολή που λάβαμε ανήκει σε μια νέα γυναίκα. Ανώνυμη – όχι από φόβο, αλλά από σεβασμό σε μια προσωπική δικαστική διαδρομή που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ανήκει στη γενιά που συχνά βαφτίζεται «αποστασιοποιημένη». Κι όμως, η ίδια δεν γύρισε ποτέ την πλάτη στο στράτευμα. Το σύστημα ήταν εκείνο που γύρισε την πλάτη σε εκείνη.
Όχι «ασφαλής λύση», αλλά τρόπος ζωής
Η επιλογή των Στρατιωτικών Σχολών, όπως μας γράφει, δεν ήταν καταφύγιο ασφάλειας. Ήταν τρόπος ζωής. Παρά τη φθορά των αξιών, τις θυσίες και τις δυσκολίες που αποθαρρύνουν πολλούς συνομηλίκους της, εκείνη δεν εγκατέλειψε το όνειρο. Το υπερασπίστηκε. Το διεκδίκησε. Και συνεχίζει να το υπηρετεί – έστω κι αν αποκλείστηκε από τη σταδιοδρομία που οραματίστηκε.
Ο λόγος; Μια απόκλιση λίγων εκατοστών από το ελάχιστο όριο ύψους.
Κάπως έτσι, η αφοσίωση αντιμετωπίστηκε απαξιωτικά. Όχι με διάλογο, όχι με τεκμηρίωση, αλλά με μια άκαμπτη τυπολατρεία που σφραγίζει πόρτες χωρίς να κοιτάζει πρόσωπα.
Η αντίφαση που αυτοϋπονομεύει το ίδιο το σύστημα
Η εμπειρία της δεν είναι μεμονωμένη. Είναι κομμάτι μιας δομικής ανελαστικότητας που πλήττει την ελκυστικότητα των Στρατιωτικών Σχολών συνολικά. Την ίδια στιγμή που η Διοίκηση θρηνεί έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, αποκλείει σιωπηλά τους πιο πρόθυμους και ικανούς υποψηφίους.
Τα δεδομένα μιλούν από μόνα τους:
Τα ελάχιστα όρια ύψους (1,60μ για γυναίκες, 1,70μ για άνδρες) τέθηκαν το 2008.
Παλαιότερα ήταν χαμηλότερα (1,55μ και 1,65μ αντίστοιχα) χωρίς να έχει καταγραφεί κανένα επιχειρησιακό πρόβλημα.
Για άλλες κατηγορίες προσωπικού (όπως οι ΕΠΟΠ), τα όρια παραμένουν χαμηλότερα.
Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Χρειάζονται πέντε επιπλέον εκατοστά για να θεωρηθεί κάποιος ικανός να διοικήσει, να εκπαιδευτεί, να υπηρετήσει;
Υπάρχει άραγε «βιολογική αξιολόγηση» που εξαρτάται από τον βαθμό;
Σε έναν κόσμο όπου σχεδόν καμία συμμαχική χώρα δεν διατηρεί τέτοια άκαμπτα σωματομετρικά φίλτρα –αναγνωρίζοντας ότι η επιχειρησιακή υπεροχή απαιτεί μυαλό και ψυχή– εμείς επιμένουμε σε μέτρα που αποκλείουν ανθρώπους χωρίς να βελτιώνουν την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητα.
Όταν η τυπολατρεία ακυρώνει το νόημα
Είναι δύσκολο να πείσεις έναν νέο άνθρωπο ότι το κράτος τον θέλει, όταν την ίδια στιγμή του λέει πως «δεν χωρά». Είναι αντιφατικό να επενδύονται κονδύλια σε καμπάνιες «ανόρθωσης» και ελκυστικότητας, ενώ οι πιο αποφασισμένοι απορρίπτονται κεκλεισμένων των θυρών για ένα μέτρο που δεν αγγίζει την ουσία.
Κι εδώ γεννιέται η «κρίση αξιοπρέπειας»: όχι όταν λείπουν οι υποψήφιοι, αλλά όταν προτιμούμε άδειες σχολές από ανθρώπους που δεν ταιριάζουν σε ένα απαρχαιωμένο καλούπι.
Το ανάστημα είναι αλλού
Η επιστολή αυτή δεν ζητά χάρη. Ζητά λογική, δικαιοσύνη, αναστοχασμό. Ζητά να αποδειχθεί το αυτονόητο: ότι το ήθος και η ικανότητα προσφοράς στην Πατρίδα δεν μετριούνται σε εκατοστά.
Κλείνουμε με τα λόγια του Αργύρης Χιόνης, που η ίδια επέλεξε για να συνοψίσει τον αγώνα της: «Το ύψος του ανθρώπου ξεκινά από τα πόδια και φτάνει μέχρι το κεφάλι. Από εκεί και πάνω ξεκινά το ανάστημά του.»
Ίσως ήρθε η ώρα οι θεσμοί να μετρήσουν αυτό το ανάστημα. Και να αναρωτηθούν αν, επιμένοντας σε άκαμπτα μέτρα, χάνουν εκείνους που θα μπορούσαν να τους κρατήσουν όρθιους.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
