Νίκος Μακρής Με αφορμή το γεγονός αυτό, η ηγεσία του Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επεξεργάζεται σχέδιο για ψυχολογική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κατά την είσοδό τους στο επάγγελμα, αλλά και –υπό όρους– σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Στην εκπαιδευτική διοίκηση χρησιμοποιείται ο όρος «αδυνατούντες» για να περιγράψει τους εκπαιδευτικούς που δεν μπορούν ή δεν πρέπει να ασκούν διδακτικό έργο, κυρίως για ψυχολογικούς λόγους. Σύμφωνα με υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου, οι περιφερειακές υπηρεσίες έχουν καταγράψει περίπου 2.500 τέτοιες περιπτώσεις σε όλη τη χώρα.
Ο αριθμός είναι μεγάλος. Όχι μόνο ποσοτικά, αλλά και συμβολικά: δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο, ούτε «παθολογία λίγων». Είναι συστημικό.
Η άρνηση, το στίγμα και ο φόβος της ευθύνης
Η ψυχική δυσκολία εξακολουθεί να κουβαλά στίγμα. Πολλοί εκπαιδευτικοί δεν παραδέχονται το πρόβλημα, είτε από φόβο είτε από αίσθηση επαγγελματικής ή προσωπικής ήττας. Από την άλλη πλευρά, οι διευθυντές των σχολείων συχνά διστάζουν να κινήσουν διαδικασίες:
φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν για στοχοποίηση,
ανησυχούν για νομικές συνέπειες,
και γνωρίζουν ότι ένα τέτοιο βήμα μπορεί να διαλύσει ισορροπίες σε μια ήδη πιεσμένη σχολική κοινότητα.
Έτσι, το σύστημα συχνά δεν προλαμβάνει. Περιμένει. Περιμένει να συμβεί το ακραίο. Ή, ακόμα χειρότερα, να αναγκαστούν γονείς να κάνουν καταγγελίες για να κινηθεί ο μηχανισμός.
Συγκεκριμένα
Ένα νέο, πιο σύνθετο πλαίσιο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών πριν από την είσοδό τους στη δημόσια εκπαίδευση, αλλά και κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους, επεξεργάζεται η πολιτική ηγεσία του Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Στόχος, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι η έγκαιρη πρόληψη σοβαρών προβλημάτων και η προστασία της σχολικής κοινότητας, χωρίς οριζόντιες ή τιμωρητικές λογικές.
Ο σχεδιασμός προβλέπει ότι οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί θα αξιολογούνται πριν από την πρόσληψή τους από επιτροπή ψυχολόγων και ιατρών, σε συνεργασία με το υπουργείο Υγείας. Παράλληλα, η ίδια διαδικασία θα επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πιθανότατα ανά πενταετία, ως μηχανισμός παρακολούθησης και υποστήριξης.
Ιδιαίτερη συζήτηση προκαλεί η πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία, εάν ένας εκπαιδευτικός κριθεί «αδυνατών» να ασκήσει διδακτικό έργο και η κατάστασή του παραμένει αμετάβλητη για τρία συνεχόμενα έτη, θα μπορεί να μετατάσσεται μόνιμα σε διοικητική θέση, χωρίς να αποκόπτεται από το εκπαιδευτικό σύστημα.
Τέλος, η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη προσανατολίζεται στη δημιουργία νομικών τμημάτων εντός των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, τα οποία θα παρέχουν θεσμική κάλυψη σε περιπτώσεις καταγγελιών κατά στελεχών που υπογράφουν αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος εκπαιδευτικών λόγω ψυχικής νόσου. Ανάλογες δομές λειτουργούν ήδη στις 13 Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης.
Το μεγάλο στοίχημα, πάντως, παραμένει ένα: το νέο πλαίσιο να λειτουργήσει ως δίχτυ πρόληψης και φροντίδας και όχι ως εργαλείο καχυποψίας, σε ένα σχολείο που δοκιμάζεται καθημερινά από αυξημένες απαιτήσεις και μειωμένα περιθώρια στήριξης.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
«Κλείσε το WiFi τώρα»: Γιατί οι ειδικοί απαγορεύουν να το έχεις ανοιχτό εκτός σπιτιού
Έκτακτο επίδομα 200 ευρώ για το Πάσχα – Μέχρι πότε οι αιτήσεις
