Υπάρχουν λέξεις που δεν χάθηκαν από απροσεξία, αλλά από μια βαθύτερη πολιτισμική μετατόπιση. Λέξεις που δεν ξεχάστηκαν απλώς — τις αφήσαμε πίσω, ίσως γιατί ήταν πιο ακριβείς απ’ όσο αντέχαμε. Λέξεις φιλοσοφικές, θεατρικές, πολιτικές, υπαρξιακές — μεστότητες νοήματος που δεν χωρούν στην πρόχειρη συνθηματολογία του σήμερα.
Κι όμως: αυτές οι λέξεις δεν είναι σκονισμένα λείψανα της γραμματείας, αλλά δυνάμει εργαλεία για έναν ουσιαστικότερο διάλογο με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Επειδή κάθε λέξη που κατονομάζει το αφηρημένο, το αόρατο, το λεπτοφυές, προσφέρει και έναν νέο τρόπο να το σκεφτούμε — άρα και να το αλλάξουμε.
Μεταμέλεια
Ετυμολογία: Από μετά + μέλω (ενδιαφέρομαι, με απασχολεί) → «σκέφτομαι αλλιώς», αλλάζω γνώμη με συνείδηση ενοχής.
Ηθικό και συναισθηματικό ξύπνημα μετά από σφάλμα· αληθινή εσωτερική μετάνοια.
«Δεν ζήτησε συγγνώμη. Κι όμως, η σιωπή του είχε τη γνησιότητα της μεταμέλειας.»
Σε έναν πολιτισμό που συγχέει τη "συγγνώμη" με δημόσιες σχέσεις, η μεταμέλεια παραμένει λέξη αντίστασης. Δεν είναι για όλους — είναι για τους θαρραλέους.
