Από κάθε σχολείο εσχάτως, γενικό ή ΕΠΑΛ, ιδιωτικό ή δημόσιο, τα παιδιά επαναλαμβάνουν μιμητικά, θα’ λεγες τελετουργικά –μα ασφαλώς ανεγκέφαλα– την ίδια αλλοπρόσαλλη τελετουργία: ένας ή περισσότεροι μαθητές βοούν αιφνιδίως «για ένα κινητό!» κι εξέρχονται αγεληδόν της αιθούσης, λάβροι και με θεατρικό μπρίο, μπροστά στα έκπληκτα ή έστω απορημένα μάτια του καθηγητή που στέκει αποσβολωμένος στην έδρα.
Ταυτόχρονα τα κινητά είναι έτοιμα για την απaθανάτιση της «σπουδαίας» σκηνής κι αμέσως μετά για το «ανέβασμά» της στα σύγχρονα μέσα: άφθονα views θα αποθεώσουν την μίμηση της πομφόλυγας του τίποτα.
Τα ντούκια του survivor που αγωνίζονται κάθιδρα για το «ψωμί» τους, ούτε που θα φαντάζονταν την σύγκλιση των απανταχού εφήβων γύρω απ’ το αμελητέο στιγμιότυπο που χρίστηκε αστείο, εξασφαλίζοντας πανελλήνια δημοφιλία στους εφηβικούς κύκλους.
Κατάπληκτοι οι εκπαιδευτικοί γινόμαστε μάρτυρες της παντοδυναμίας του μηδενός –αρκεί μια εντολή της τα πάντα κινούσης και κενούσης οθόνης, για να προκύψει μια νέου τύπου «μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας». Πρόκειται για την σύγχρονη «τραγωδία»: την τραγική…
Δεν είναι προφανώς η πρώτη φορά που οι έφηβοι θέλουν ν’ αστειευτούν, να μιμηθούν, να ενωθούν, να συγκλίνουν. Είναι όμως η πρώτη φορά που υψώνουν μαζικά την μωρία σε «viral», την ανοησία σε αδιαπραγμάτευτη μόδα. Στην μεσογειακή μας χώρα, από παλιούς καιρούς, μικροί-μεγάλοι αγαπάμε το αστείο: την πλάκα, τη φάρσα, το καλαμπούρι, το ευφυολόγημα. Από τον καφενέ του χωριού μας ως τα έδρανα της Βουλής, το χωρατό και το αστείο αναπαράγουν με τη μορφή του κωμικού τα στραβά και τα λάθη μας. Όμως εδώ, πού το αστείο; Κι ο διασυρμός του δασκάλου, του «φωτιστή» δηλαδή, που ως καθηγητής ηγείται –ετυμολογικά– στον δρόμο της ωριμότητας της νέας γενιάς, για ποιον λόγο; Οι νέοι που υπεραμύνονται των ατομικών ελευθεριών και του απαραβίαστου της ιδιωτικότητας, πώς συναινούν μαζικά στο να εκθέτουν –και να γελούν με την ύβρη τους– τον άνθρωπο που «λειτουργεί» για να δώσει μορφή στην ψυχή και το πνεύμα τους;
Φταίει ίσως η μαζικότητα των καιρών… Κι απομένουμε οι δάσκαλοί τους, εμείς, απορημένοι κι αμήχανοι, σε μια αγωνία συν-κίνησης με τους μαθητές μας που αστόχησε, προτού ολοκληρωθεί σε συγκίνηση… Το κακό ευτυχώς δεν συμβαίνει με την συναίνεση όλων των παιδιών. Όμως εσείς, τα άλλα παιδιά μας, που σε αυτό μας βάζετε αστόχαστα απέναντί σας και δεν βαδίζετε πλάι μας, quo vadis αλήθεια;
Άννα Α. Αθανασάκη
Φιλόλογος
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
