Η τέχνη της υποκρισίας
Της Κυριακή Δέδε και ειμαι φιλόλογος στο ΓΕΛ Λ. Αιδηψού Ευβοίας

Περιμένοντας με αγωνία τα θέματα  της Γλώσσας και παρόλο που με περιμένει μια στοίβα γραπτά για διόρθωμα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην επιθυμία να σχολιάσω την υποκρισία –για ακόμη μια φορά- ή τους δολερούς σκοπούς του Υπουργείου Α (στερητικο)-Παιδείας μας.

Τέχνη το θέμα της Γλώσσας χτες στα ΕΠΑΛ.  Πού; στα ΕΠΑΛ!  Και εξηγούμαι αμέσως, για να μην παρεξηγηθώ:

Τέχνη στα ΕΠΑΛ, όταν:

-Στα περισσότερα Γυμνάσια της χώρας, της επαρχίας τουλάχιστον- δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί καλλιτεχνικών ειδικοτήτων (μουσικοί, εικαστικοί, θεατρολόγοι).

-Στα ΓΕΛ δεν υπάρχει πρόβλεψη από το ωρολόγιο πρόγραμμα για κανένα  (το τονίζω, ΚΑΝΕΝΑ ) καλλιτεχνικό μάθημα. Παρά ταύτα στις επιλογές της Α Λυκείου δίνεται η δυνατότητα να διαλέξει ο μαθητής το μάθημα της Καλλιτεχνικής Παιδείας (ή Θεατρολογία ή Μουσική ή Εικαστικά), και, αφού δεν προβλέπεται ύπαρξη μουσικών και εικαστικών οι μαθητές διαλέγουν θεατρολογία, την οποία, αφού ούτε θέση θεατρολόγου προβλέπεται, την διδάσκουμε εμεις οι φιλόλογοι (Θεοί, όλα τα ξέρουμε!!!!, όλα τα κόβουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε!!!!), αν βεβαία δεν συμπληρώνουμε ωράριο και αν μας το επιτρέψει η οικεία ΔΔΕ.

-Στο μάθημα της Ιστορίας στο Λύκειο ο Πολιτισμός και η Τέχνη είναι εξορισμένα από τη διδακτέα ύλη θέματα, είτε διδάσκονται περιληπτικά είτε καθόλου (Η τέχνη π.χ. της κλασσικής αρχαιότητας είναι εκτός ίλης !!! Αυτή, που έρχεται όλη η υφήλιος να θαυμάσει στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία μας! Και ο Παρθενώνας, εκτός! Ας μην μιλήσουμε για τέχνη της νεώτερης εποχής! )

-Στην Γ λυκείου υπήρχε έως φέτος ως μάθημα επιλογής Ιστορία της Τέχνης. Πάλι εμείς οι πανεπιστήμονες φιλόλογοι το διδάσκαμε ή οι ξενόγλωσσοι, όταν γινόταν τμήμα. Με το καινούργιο σύστημα το κατάργησαν!

-Όταν , στα πλαίσια της περίφημης διαθεματικότητας για την οποία τόσο κόπτοντα οι σχολικοί σύμβουλοι, και γνωρίζοντας την ανάγκη των παιδιών για προσωπική έκφραση δίνουμε τη δυνατότητα στα παιδιά να δημιουργήσουν, μένουμε έκπληκτοι! Τι ποίηση, τι μουσική, τι ζωγραφική, χορός, υποκριτική, και άλλα πολλά!!! Βλέπουμε θαύματα!  Και δεν υπάρχει κανένας ειδικός στα σχολεία για να τα βοηθήσει να τα καλλιεργήσουν!

-Πόσα ΕΠΑΛ διαθέτουν καλλιτεχνικές ειδικότητες ( π.χ. γραφιστική, εσωτερική διακόσμηση, και άλλες σύγχρονες; ) Ελάχιστα και μόνο στις μεγαλουπόλεις. Μαθητής μου αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του, να πάει να μείνει με την άρρωστη  γιαγιά του στην Αθήνα, για να πάει σε ΕΠΑΛ για γραφιστική!

-Πόσα σχολεία, της επαρχίας τουλάχιστον, έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν συχνά εκδρομές στα μεγάλα αστικά κέντρα, για να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με την Τέχνη; Ελάχιστα. Και πολλές φόρες ούτε τα ιδία τα παιδιά το επιθυμούν, γιατί γι΄ αυτά η τέχνη είναι κάτι μακρινό και ανοίκειο, ελιτίστικο και δυσνόητο.

Όταν, λοιπόν, Κεντρική επιτροπή εξετάσεων, βάζεις στα ΕΠΑΛ θέμα για την Τέχνη, και μάλιστα με κείμενο του Καμύ, ή δεν ξέρεις τι γίνεται στο χώρο της εκπαίδευσης ή θέλεις να κλείσεις το δρόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση στα παιδιά των ΕΠΑΛ ή (κι αυτό παίζει) είσαι αυτή στην οποία ταιριάζει η ρήση: Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί!

Πάω να διορθώσω Λογοτεχνία, την Ποδηλάτισσα του Ελύτη! Αυτή είναι τελικά η  μόνη μορφή τέχνης που υπάρχει στα σχολεία!

best of network

σχετικά άρθρα