Μέσα από μια βαθύτατα καθηλωτική και ωμή εξομολόγηση, ο ακτιβιστής Ηλίας Γκιώνης αποτυπώνει το σκληρό οδοιπορικό της ζωής του, ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια στους Γαργαλιάνους όπου βίωσε τη συστηματική και άγρια σωματική κακοποίηση από τον πατέρα του, ο οποίος τελικά τον έδιωξε από το σπίτι στα 16 του χρόνια λόγω της ομοφυλοφιλίας του.
Αντιμετωπίζοντας την αστεγία αλλά καθοδηγούμενος από την προφητική συμβουλή της γιαγιάς του να πιστέψει στον εαυτό του, κατάφερε να ορθοποδήσει στην Αθήνα και να δημιουργήσει μια δική του, επιλεγμένη οικογένεια.
Ωστόσο, η ενήλικη πραγματικότητά του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από το πένθος, καθώς ξεκινώντας από τη δολοφονία του φίλου του, Ζακ Κωστόπουλου, έχει οδηγηθεί μέσα σε μια δεκαετία στο να κηδέψει σχεδόν τη μισή του παρέα εξαιτίας της βίας, των ναρκωτικών, του κοινωνικού περιθωρίου και των αυτοκτονιών.
Στα 28 του χρόνια, ο ίδιος εκφράζει το υπαρξιακό του παράπονο για μια καθημερινότητα γεμάτη απώλειες αντί για χαρές, ενώ κλείνει με μια υπόσχεση αλληλεγγύης και μια ανοιχτή αγκαλιά για όλα τα περιθωριοποιημένα παιδιά που παλεύουν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια.
