ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗΣ

Μια… χιουμογραφική τυπολογία της σχολικής ζωής

Πρώτα αγαπάς, μετά διδάσκεις

Μόνο ο εκπαιδευτικός που γνωρίζει τις παγίδες του ρόλου του μπορεί να τις αποφεύγει.

Η καταγραφή αυτών των αμαρτημάτων δεν αποσκοπεί στην επίκριση, αλλά στη συνειδητοποίηση και στη βελτίωση.

Η ίδια η διδασκαλία είναι μία διαρκής και αγωνιώδης αξιολόγηση του εκπαιδευτικού από τον εαυτό του

Οι τρεις δρόμοι των εκπαιδευτικών: α) της Αφασίας β) της Μεγάλης Παραίτησης γ) της Απαίτησης

Τα όρια μπορεί να μπαίνουν με τα λόγια των γονέων, αποκτούν όμως κύρος στα παιδιά από τις πράξεις των γονέων.

Τα παιδιά με πατάνε αλλά παίρνουν ώθηση από μένα. Αφήνουν πάνω μου τις πατημασιές τους

Αλλά εσύ δεν πρέπει να μιλάς αφού κάνεις λειτούργημα!!

«Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο  παιδί τους  και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο...

Γιατί μας μαθαίνουν να φοβόμαστε τις μάγισσες και όχι εκείνους που τις καίνε ζωντανές;

Μητέρα: Εσείς οι νέοι δεν έχετε ιδανικά. Σας νοιάζει μόνο η πάρτη σας.