Σε σύγκρουση με τα «καρτέλ» και τις εναρμονισμένες πρακτικές στην ελληνική οικονομία υποστηρίζει πως προχωρά ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρώντας να αναγάγει το ζήτημα της ακρίβειας και των εισοδημάτων σε κεντρική διαχωριστική γραμμή ενόψει της προεκλογικής περιόδου. Κατά τη διάρκεια πρόσφατης τηλεοπτικής του συνέντευξης αλλά και μέσω των παρεμβάσεων του κόμματός του, ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) έστρεψε τα βέλη του στις τιμές των καυσίμων, στα σούπερ μάρκετ, στις τράπεζες και κυρίως στα διυλιστήρια, υποστηρίζοντας ότι η σημερινή κυβέρνηση ευνοεί τη συσσώρευση υπερκερδών εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Ως βασική αιχμή της αντιπαράθεσης αναδεικνύεται ο ενεργειακός τομέας, με τον Αλέξη Τσίπρα να κατηγορεί την κυβέρνηση για έλλειψη έγκαιρου σχεδιασμού. Επικαλούμενος τα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα κέρδη των δύο διυλιστηρίων της χώρας έφτασαν τα 2 δισ. ευρώ το προηγούμενο εξάμηνο, επανέφερε την πρόταση για έκτακτη φορολόγηση της υψηλής κερδοφορίας, ώστε μέρος του βάρους να μεταφερθεί από τους καταναλωτές στις μεγάλες επιχειρήσεις. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι οι καταγγελίες του αφορούν «εναρμονισμένες πρακτικές» σε κρίσιμους κλάδους και όχι απαραίτητα κατονομασμένες παράνομες συμπράξεις.
Στη στρατηγική της ΕΛ.Α.Σ. περιλαμβάνεται μια συγκεκριμένη «εργαλειοθήκη» παρεμβάσεων, την οποία παρουσίασε η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Θεώνη Κουφονικολάκου. Η πρόταση περιλαμβάνει την επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους, τη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα έως το κατώτατο ευρωπαϊκό όριο και τη μείωση του ΦΠΑ στο 13%. Απαντώντας στις αιτιάσεις περί δημοσιονομικού κόστους, ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι οι προτάσεις είναι πλήρως μετρήσιμες και κοστολογημένες, δηλώνοντας την πρόθεση να κατατεθούν θεσμικά στο Εθνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο.
Πίσω από την οικονομική ατζέντα, ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να οικοδομήσει ένα καθαρό πολιτικό και εκλογικό δίλημμα, συνοψίζοντάς το στο σύνθημα «ή εμείς ή κανείς» και διατυπώνοντας τον στόχο της πολιτικής αλλαγής. Συνδέοντας την ακρίβεια με τη συγκέντρωση του πλούτου σε ελάχιστες ισχυρές οικογένειες, επανέφερε την ανάγκη εφαρμογής περιουσιολογίου και δικαιότερης κατανομής των βαρών, προβάλλοντας το κόμμα του ως τον μοναδικό φορέα ενός εναλλακτικού κυβερνητικού σχεδίου διακυβέρνησης.
Η συνολική αυτή πολιτική γραμμή επιχειρεί να διευρύνει το πεδίο της αντιπαράθεσης πέρα από τα καύσιμα, αγγίζοντας το κόστος στέγασης, την ενεργειακή φτώχεια, τις ανάγκες υγείας και το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Θέτοντας το ερώτημα αν η Ελλάδα θα είναι μια χώρα όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι εργαζόμενοι φτωχότεροι, η ΕΛ.Α.Σ. επιλέγει να δώσει τη μάχη των εκλογών στο πεδίο της καθημερινότητας και της σύγκρουσης με τα οργανωμένα συμφέροντα.
