Την ώρα που η κοινωνία μετρά νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους, η τραγωδία στη Χίο αφήνει πίσω της κάτι εξίσου βαρύ: ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Δεκαπέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, δεκάδες τραυματίστηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά στο Αιγαίο. Και όμως, αντί η αλήθεια να φωτίζεται, μοιάζει να σκοτεινιάζει.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Λιμενικού, το φουσκωτό με τους μετανάστες προσέκρουσε σε σκάφος του Σώματος, με αποτέλεσμα την πτώση όλων στη θάλασσα. Όμως ένα κρίσιμο στοιχείο λείπει: δεν υπάρχει καμία καταγραφή από κάμερα, παρότι ο εξοπλισμός υπήρχε. Όπως αναφέρθηκε, η χρήση του «δεν κρίθηκε αναγκαία». Για ένα συμβάν με τόσους νεκρούς, αυτή η φράση βαραίνει περισσότερο από οποιαδήποτε δήλωση.
Η κυβέρνηση έσπευσε να υιοθετήσει πλήρως την εκδοχή του Λιμενικού. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης δήλωσε από το βήμα της Βουλής πως «εγώ πιστεύω το Λιμενικό, εσείς τους διακινητές», ενώ λίγο αργότερα συνελήφθη ένας Μαροκινός μετανάστης ως ο μοναδικός διακινητής του σκάφους. Μια υπόθεση με δεκάδες επιβαίνοντες, που φαίνεται να κλείνει ερμηνευτικά πριν καν ανοίξει ουσιαστικά.
Παρότι διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση, η αντιπολίτευση –αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας– εκφράζει έντονη δυσπιστία. Όχι τυχαία. Γιατί οι μνήμες είναι νωπές. Οι παραλληλισμοί με το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου επανέρχονται επίμονα. Και εκεί, δεν υπήρχαν βίντεο. Και εκεί, η ευθύνη μετατοπίστηκε γρήγορα. Και εκεί, αργότερα, αποκαλύφθηκαν σκιές, παραλείψεις και σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο διερεύνησης.
Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μίλησε για «εμπειρία διαχείρισης της τραγωδίας της Πύλου», υπενθυμίζοντας πως η προαπόδοση ευθυνών δεν μπορεί να υποκαθιστά την έρευνα. Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος έθεσε ζήτημα παραβίασης του διεθνούς δικαίου ασύλου, ενώ στελέχη του κόμματος τόνισαν πως η αλήθεια πρέπει να προκύψει μέσα από πραγματικές, ανεξάρτητες διαδικασίες – όχι όπως, κατά την άποψή τους, στην Πύλο.
Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση του Γ.Γ. του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ο οποίος μίλησε για πολιτική που δεν έχει στο επίκεντρο τη διάσωση αλλά την αποτροπή και την καταστολή, με «εγκληματικά αποτελέσματα». Στο ίδιο μήκος κύματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνέκρινε ευθέως τη Χίο με την Πύλο και τα Τέμπη, υπογραμμίζοντας την επαναλαμβανόμενη απουσία οπτικού υλικού σε κρίσιμες υποθέσεις.
Η Χίος, εν τω μεταξύ, δεν σιωπά. Κινητοποιήσεις και πορείες στο νησί, από συλλογικότητες και πολιτικούς φορείς, δείχνουν ότι η τοπική κοινωνία –και όχι μόνο– ζητά κάτι απλό και αυτονόητο: να μάθει τι πραγματικά συνέβη. Όχι για να εργαλειοποιηθεί πολιτικά η τραγωδία, αλλά για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μη χαθούν άλλες ζωές στο όνομα μιας πολιτικής «αποτροπής».
Γιατί όσο δεν υπάρχουν απαντήσεις, όσο οι κάμερες μένουν κλειστές και οι έρευνες γεννούν περισσότερη καχυποψία παρά εμπιστοσύνη, το Αιγαίο θα συνεχίσει να γίνεται τόπος πένθους. Και η δημοκρατία θα δοκιμάζεται – όχι μόνο στα νερά της Χίου, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Ιδιωτικά σχολεία: Γείτονας, Ιόνιος και Εράσμειος σε επαφές με μεγάλα funds
Έρχονται πρόστιμα μέχρι και 1.000 ευρώ σε χιλιάδες κατόχους οχημάτων
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
Alfavita Newsroom