Του Γιάννη Αγγέλη
Η πίεση για την ρύθμιση του ελληνικού χρέους τουλάχιστον για την τριετία 2014 – 2016 έχει την δική της αριθμητική λογική. Οι συνολικές αποπληρωμές χρέους ξεπερνούν στην τριετία τα 48 δισ. ευρώ και από αυτά τα 18,6 περίπου δισ. ευρώ αφορούν σε υποχρεώσεις προς το ΔΝΤ. Ενώ τα υπόλοιπα αφορούν σε λήξεις ομολόγων που έχουν απομείνει στα χέρια hedge funds, τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων και κεντρικών τραπεζών μαζί και στην ΕΚΤ.
Οι αποπληρωμές διακρατικών δανείων, όπως και προς το EFSF, είναι μηδενικές και αρχίζουν από το 2006 και μετά. Για το λόγο αυτό άλλωστε η διασφάλιση της απόδοσης των επόμενων δόσεων από το EFSF και το ΔΝΤ αποτελούν – σύμφωνα με αρμόδια στελέχη του ΥΠΟΙΚ - βασική προϋπόθεση προκειμένου να τηρηθούν οι ημερομηνίες ομαλής εξόφλησης του χρέους και να μη προκύψουν πιστωτικά γεγονότα κάθε είδους…
Η σχεδόν αποκλειστική εμπλοκή του ΔΝΤ και των κεντρικών τραπεζών στις υποχρεώσεις της Ελλάδας την κρίσιμη τριετία καθιστά ανελαστικές τις διαδικασίες εξόφλησης, εξ ου και οι ασφυκτικές πιέσεις αφ’ ενός για την άμεση εμπλοκή της ευρωζώνης σε είνα είδος αναδιάρθρωσης του χρέους και αφ’ ετέρου για την διασφάλιση πόρων μέσω των αποκρατικοποιήσεων που θα αφορούν αποκλειστικά στην εξόφληση των δόσεων που λήγουν στην κρίσιμη τριετία.
Η πίεση αυτή είναι που ξαναβάζει στο τραπέζι όπως προβλέπει το τελευταίο μνημόνιο την «επαναξιολόγηση» της πορείας του ΤΑΙΠΕΔ και το ενδεχόμενο επίσπευσης της διαδικασίας τιτλοποιήσεων αξιών (ακινήτων) που έχουν περιέλθει στην ιδιοκτησία του ή την δημιουργία βοηθητικού οργανισμού (ταμείου) που θα διαχειρίζεται τα περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ αφήνοντας σ’ αυτό την «υψηλή κυριότητά»…
Πηγή:www.capital.gr
