Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα άγγιξε το… ταβάνι του.
Και το ταβάνι αυτό το έχουν χτίσει οι πολυάριθμες, εξαιρετικά μικρές επιχειρήσεις, που συνήθως απασχολούν ανειδίκευτους ή νεοεισερχόμενους εργαζόμενους, αλλά και η κυβερνητική επιδίωξη για υψηλά πλεονάσματα. Πλεονάσματα που, όπως είναι γνωστό, τροφοδοτούνται από την οριζόντια φορολόγηση, η οποία πλήττει ακόμη και τα πολύ χαμηλά εισοδήματα, και από τους έμμεσους φόρους στην κατανάλωση.
Την άνοιξη του 2027 ο πρωθυπουργός εξήγγειλε ότι ο εισαγωγικός μισθός θα ανέλθει στα 950 ευρώ, δηλαδή αύξηση μόλις 3,2%, την ώρα που ο πληθωρισμός (Αύγουστος 2026) κινείται στο 3,8% – και στις αρχές του μεθεπόμενου έτους στα 1.000 ευρώ, δηλαδή συν 5,2%.
Συνολικά, από την τελευταία (2010) Συλλογική Σύμβαση των 751 ευρώ, ο πραγματικός εισαγωγικός μισθός – δηλαδή η αγοραστική του ισχύς – τώρα που αναπροσαρμόζεται με διοικητική/κυβερνητική απόφαση, διαμορφώνεται στα 678 ευρώ (με ενδιάμεσο πληθωρισμό 26,3%).
Μάλιστα, ο πρωθυπουργός έγινε ξαφνικά(;) φειδωλός ακόμη και σε σχέση με τον κατώτερο του 2010 (σε όρους αγοραστικής δύναμης) εισαγωγικό μισθό, καθώς από τον ερχόμενο Ιανουάριο θα συνυπολογίζεται και η πρώτη 3ετία (για όσους έχουν συνεχή απασχόληση από 1/1/2024). Αυτό δε θα σημάνει αναπροσαρμογή 10% στον βασικό μισθό…
Πώς συντελείται το «ροκάνισμα» στους μισθούς
Μήπως, τελικά, η συρρίκνωση των αποδοχών με τα μνημόνια ήρθε για να παραμείνει; Και όχι μόνο στις συντάξεις, αλλά και στις αποδοχές όσων βρίσκονται εν ενεργεία…
Με την ελληνική παραγωγικότητα να υπολείπεται, στο 56% του μέσου ευρωπαϊκού όρου (38 ευρώ ανά ώρα εργασίας έναντι 76 στη Γερμανία, αλλά και 140 ευρώ στη Δανία, πιθανότατα και λόγω της φαρμακοβιομηχανίας του ozempic…), το αποτέλεσμα είναι μάλλον αναμενόμενο.
Οι χαμηλοί μισθοί είναι όντως και ζήτημα παραγωγικότητας της εργασίας. Όχι μόνο εξαιτίας της χαμηλής εξειδίκευσης ή της έλλειψης μετεκπαίδευσης, αλλά και των επενδύσεων. Οι μικρές και ατομικές επιχειρήσεις δεν έχουν τέτοιο προσανατολισμό. Οι τεχνολογικές επενδύσεις που εξασφαλίζουν υψηλή παραγωγικότητα με λιγότερα εργατικά χέρια δεν είναι εφικτές σε μεγάλη κλίμακα στις μικρές επιχειρήσεις…
Και επειδή ο αριθμός τους είναι μεγάλος – και κυρίως υπολογίσιμος στην κάλπη – οι μικρές και ατομικές επιχειρήσεις αντιδρούν και εισακούονται… Ο κλάδος των μικρών εργοδοτών υπολογίζεται (εκλογικά) επειδή είναι φορο-ημαγμένος, τόσο από τα τεκμήρια όσο και από τη μαζική μετατόπιση του τζίρου προς τις μεγάλες επιχειρήσεις, τα πολυκαταστήματα και τα σούπερ μάρκετ…
Οι εργαζόμενοι επωμίζονται το (μικρό) μέγεθος των επιχειρήσεων, την έλλειψη επενδύσεων, την υψηλή φορολογία, τις… 3ετίες που επιστρέφουν. Τα 920 ευρώ μεικτά τον μήνα που θα εισπράττουν οι ανειδίκευτοι εργάτες για τουλάχιστον έξι ακόμη μήνες αντιστοιχούν σε 756 ευρώ καθαρά.
Για την επιχείρηση, δε, το 5,2% μεταφράζεται σε κόστος 1.105 ευρώ τον μήνα και 15.456 ευρώ ετησίως.
Άρα, η φορολογία «απορροφά» το 1 στα 5 ευρώ των αυξήσεων (20% φόρος για μηνιαίο καθαρό εισόδημα άνω των 714 ευρώ) και ο ΕΦΚΑ, που παρακρατά σχεδόν τα 4 στα 10 ευρώ, αποτελεί τη μεγάλη πληγή των μισθωτών στην Ελλάδα.
