Η πρόσφατη παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ δεν αποτελεί απλώς μια ακόμα αιχμηρή ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά μια κίνηση που φέρνει στο προσκήνιο την αποδυνάμωση των παραδοσιακών συμμαχιών των ΗΠΑ. Η έμμεση πρόταση για εκχώρηση του ελέγχου ενός από τα κρισιμότερα ναυτιλιακά περάσματα του πλανήτη αναδεικνύει μια εξωτερική πολιτική που μοιάζει περισσότερο με εμπορική συναλλαγή παρά με στρατηγική ηγεσία.
Η απόφαση των παραδοσιακών εταίρων —από την Ευρώπη έως την Άπω Ανατολή— να γυρίσουν την πλάτη στο αμερικανικό κάλεσμα για στρατιωτική εμπλοκή κατά του Ιράν, αποτελεί ένα ηχηρό ράπισμα για την Ουάσιγκτον. Η στάση των Ευρωπαίων, που χρησιμοποίησαν τα δικά του επιχειρήματα («αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας»), καταδεικνύει ότι η ρητορική του απομονωτισμού που καλλιέργησε ο Τραμπ επιστρέφει τώρα ως μπούμερανγκ.
Η άρνηση συμμετοχής από χώρες όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα δείχνει ότι ακόμη και οι στενότεροι σύμμαχοι στην Ασία διστάζουν να ακολουθήσουν μια ατζέντα που μοιάζει να εξυπηρετεί προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις παρά τη διεθνή σταθερότητα.
Η «προσφορά» του ελέγχου των Στενών σε τρίτους ερμηνεύεται από πολλούς αναλυτές ως σημάδι αδυναμίας να επιβληθεί μια κοινή γραμμή πλεύσης.
Η κλιμάκωση της ρητορικής του Τραμπ κατά του ΝΑΤΟ, με την απειλή για επανεξέταση της αμερικανικής συμμετοχής, θέτει σε κίνδυνο την αρχιτεκτονική ασφαλείας που οικοδομήθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τραμπ επιμένει να βλέπει τη Συμμαχία ως ένα οικονομικό βάρος, αγνοώντας το γεγονός ότι η γεωπολιτική επιρροή των ΗΠΑ βασίζεται ακριβώς σε αυτές τις συνεργασίες. Δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ «δεν χρειάζονται κανέναν», ο Πρόεδρος διολισθαίνει σε έναν επικίνδυνο εγωκεντρισμό, ο οποίος μπορεί να αφήσει το πεδίο ελεύθερο σε ανταγωνιστικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα, να καλύψουν το κενό ισχύος.
