Alfavita Newsroom 
Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στο παρασκήνιο της διεθνούς διπλωματίας εκτυλισσόταν μια έντονη προσπάθεια αποφυγής μιας αιματηρής σύγκρουσης στη Βενεζουέλα. Κεντρικό ρόλο σε αυτές τις διεργασίες είχε το Βατικανό, το οποίο επιχείρησε να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο.
Ο καρδινάλιος Πιέτρο Παρολίν, κορυφαίο στέλεχος της Αγίας Έδρας και έμπειρος διπλωμάτης, ζήτησε επειγόντως διευκρινίσεις από τον Αμερικανό πρέσβη στο Βατικανό σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις των ΗΠΑ. Το ερώτημα ήταν σαφές: επρόκειτο για μια περιορισμένη επιχείρηση κατά του οργανωμένου εγκλήματος ή για μια συνολική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος;
Παρότι αναγνώριζε ότι η παραμονή του Μαδούρο στην εξουσία δεν ήταν βιώσιμη, ο Παρολίν υπογράμμισε την ανάγκη να υπάρξει μια ελεγχόμενη και ειρηνική διέξοδος, προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας.
Στο πλαίσιο αυτών των διαβουλεύσεων, τέθηκε στο τραπέζι μια προσφορά πολιτικού ασύλου από τη Ρωσία, η οποία συνοδευόταν από εγγυήσεις ασφάλειας για τον ίδιο τον Μαδούρο και τον στενό του κύκλο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση προέβλεπε τη δυνατότητα να αποχωρήσει ανενόχλητος και να διασφαλίσει την προσωπική του προστασία.
Ωστόσο, η πρόταση αυτή δεν έγινε ποτέ αποδεκτή. Παρά τις επανειλημμένες παραινέσεις και τις έμμεσες προειδοποιήσεις, ο Μαδούρο επέλεξε να παραμείνει στη θέση του, θεωρώντας ότι οι ΗΠΑ δεν θα προχωρούσαν σε άμεση στρατιωτική ενέργεια.
Η υπομονή της Ουάσινγκτον εξαντλήθηκε. Λίγες ημέρες αργότερα, αμερικανικές ειδικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιχείρηση υψηλού ρίσκου, η οποία κατέληξε στη σύλληψη του Μαδούρο και της συζύγου του. Η επιχείρηση είχε βαρύ ανθρώπινο κόστος και σήμανε το οριστικό τέλος των διπλωματικών προσπαθειών.
Η σύλληψή του επιβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εγκαταλείψει κάθε ενδεχόμενο συμβιβασμού, επιλέγοντας πλέον τη δικαστική και στρατιωτική οδό.
Παράλληλα με την επιχείρηση, η αμερικανική κυβέρνηση επεξεργαζόταν ήδη σχέδιο πολιτικής μετάβασης. Αντί να στηρίξει την παραδοσιακή αντιπολίτευση, η Ουάσινγκτον στράφηκε σε μια πιο ρεαλιστική επιλογή: τη Ντέλσι Ροντρίγκες, μέχρι πρότινος αντιπρόεδρο και στενή συνεργάτιδα του Μαδούρο.
Αξιολογήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα πρόσωπο προερχόμενο από τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό θα είχε περισσότερες πιθανότητες να διατηρήσει τη συνοχή του στρατού και των θεσμών.
Παρότι επί χρόνια είχε ταυτιστεί με το καθεστώς, η Ροντρίγκες είχε καλλιεργήσει δίαυλους επικοινωνίας με διεθνείς επενδυτές και ενεργειακούς κολοσσούς, προωθώντας μια πιο πραγματιστική οικονομική πολιτική. Η στάση της αυτή της επέτρεψε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τόσο επιχειρηματικών κύκλων όσο και ξένων κυβερνήσεων.
Ιδιαίτερα θετική ήταν η εικόνα της σε χώρες όπως το Κατάρ και η Τουρκία, οι οποίες τη θεωρούσαν πιο αξιόπιστη και συνεπή συνομιλήτρια σε σύγκριση με τον Μαδούρο.
Την ίδια στιγμή, η ηγεσία της αντιπολίτευσης αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα αξιοπιστίας. Υπήρχαν έντονες αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων και να διαχειριστεί μια τόσο εύθραυστη μετάβαση.
Οι ανησυχίες αυτές οδήγησαν την Ουάσινγκτον στο συμπέρασμα ότι μια απότομη ρήξη με τον “τσαβισμό” θα προκαλούσε χάος, αντί για σταθερότητα.
Η υπόθεση ανέδειξε και τα όρια της διεθνούς διαμεσολάβησης. Παρότι το Βατικανό και η Ρωσία επιχείρησαν να λειτουργήσουν ως βαλβίδες εκτόνωσης, οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί και η αδιαλλαξία της ηγεσίας του Καράκας κατέστησαν τις προσπάθειες αυτές αναποτελεσματικές.
Η Βενεζουέλα παρέμεινε ένα κρίσιμο πεδίο ανταγωνισμού, αλλά πλέον με δραστικά μειωμένο ρόλο για τη Μόσχα, καθώς η προσοχή της είναι στραμμένη αλλού.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
