H αρχή της ιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού συμπίπτει με την εγκατάλειψη της νομαδικής ζωής και την μόνιμη εγκατάσταση σε οικισμούς. Καθοριστική για την εξέλιξη αυτή ήταν η στροφή από το κυνήγι και τη συλλογή τροφών (ρίζες, καρποί δέντρων κ.α) προς την γεωργία και την κτηνοτροφία.
Για αυτό τον λόγο, η γονιμότητα της Γης απέκτησε ένα κομβικό νόημα στο αξιακό σύστημα των πρωτόγονων κοινωνιών που συνέχισε, ασφαλώς, να επιβιώνει στα χρόνια που περνούσαν και να αποκτά κεντρική σημασία και στις θρησκείες που αναπτύχθηκαν.
Θεότητες και πνεύματα συνδεδεμένα με την Γη λατρεύονταν από τους ανθρώπους, που προσέφευγαν στις ικεσίες για να γλιτώσουν από τους λιμούς σε περίπτωση κακής σοδειάς. Τελετές, γιορτές, θυσίες γίνονταν σε τακτά διαστήματα για να ικανοποιούνται και να εξευμενίζονται οι Θεοί που συνδέονταν με τη γονιμότητα.
Στις ανομβρίες και στις χρονιές που ακολούθησαν τις κακές σοδειές, ορισμένοι πολιτισμοί κατέφευγαν στο ανώτατο είδος θυσίας· άνθρωποι θυσιάζονταν ζωντανοί για να ικανοποιηθούν θεότητες όπως ο Teutates (Κέλτες), ο Chac (Μάγια), ο Viracocha (Ίνκας) κ.α.
Στο γράφημα απεικονίζονται διάφορες θεϊκές μορφές που συνδέονται με την γεωργία και την γονιμότητα, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως διάφοροι άγιοι και όσιοι της Ορθοδοξίας θεωρούνται προστάτες της Γης, όπως ο Άγιος Βαρνάβας, ο Άγιος Διονύσιος, ο Άγιος Δημήτριος, ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Τρύφων.
(η φωτογραφία εξωφύλλου είναι από γιορτή της Πρωτομαγιάς στο Ενδιμβούργο - το έθιμο προέρχεται από τις παγανιστικές τελετές του Μπάλτεϊν, με την ελπίδα για ένα καλοκαίρι με καλές σοδειές)
