Το πίνουμε καθημερινά, αλλά σπάνια υποψιαζόμαστε ότι το όνομά του συγγενεύει με το «νεαρός».
Η διαδρομή είναι: αρχαίο νεαρός → μεταγενέστερο νηρός, δηλαδή «πρόσφατος, φρέσκος» → νηρόν ὕδωρ, «φρέσκο νερό».
Σταδιακά, το επίθετο ανέλαβε τη σημασία ολόκληρης της φράσης: το «ὕδωρ» παραλείφθηκε και, μέσω του μεσαιωνικού «νερόν», φτάσαμε στο σημερινό νερό. Ένα επίθετο που απέκτησε δική του ζωή.
Παράδειγμα: «Βάλε λίγο νερό στο παγούρι σου πριν φύγουμε».
