Γεμάτη η ζωή μας από όνειρα. Έτσι και μείνει ελεύθερη η σκέψη μας από της καθημερινότητας την τύρβη και από τους μικρόπνοους σχεδιασμούς μας, θα ονειρευτεί… Εμείς τα δημιουργούμε, μας επισκέπτονται αυτά μόνα τους ή μήπως συναντιόμαστε κάπου ενδιάμεσα; Ποια να ‘ναι άραγε η αρχαία καταγωγή τους, η μήτρα που γεννάει την αδιάκοπη ροή τους, την ορμητική ροπή τους;
Βέβαια υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι τα όνειρα δεν είναι πραγματικά, και ως εκ τούτου είναι χωρίς νόημα κάθε σοβαρή συζήτηση. Ναι, δεν είναι πραγματικά, γιατί είναι πιο πραγματικά από τα πραγματικά. Όταν η σκέψη μας διαρκώς τα σμιλεύει και τα αναπλάθει, όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να διαμορφώνει εκεί τη ζύμη της δημιουργικότητάς μας και την ισχύ των φιλοδοξιών μας, όταν κάθε στιγμή στοχασμού μας μας συντροφεύουν και βρίσκουμε απάγκιο σε δυσκολίες και αποτυχίες, όταν είναι τα μόνα που δεν ξεθωριάζουν στο πέρασμα των χρόνων, τότε ναι, είναι υπερβολικά πραγματικά.
Όχι, δεν είναι πάντα όμορφα τα όνειρα, δεν μας πάνε σε παράδεισους σώνει και καλά. Είναι όνειρα που γίνονται βάσανο, που κατατρώνε τη ζωή μας. Θέλουν διαχείριση τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τα όνειρα που παίρνουν τη γκρίζα μορφή του εφιάλτη. Θέλουν εκλογίκευση τα λανθασμένα –ναι υπάρχουν και τέτοια–, για να μη μας δένουν θηλιές στον λαιμό. Ολόκληρος κόσμος των ονείρων οι αναφορές, ένας κόσμος απέραντος, που μας συνοδεύει στης ζωής το ταξίδι. Όσο πιο πολύ δράση ζωής έχεις, όσο πιο πολύ αναζητάς την ομορφιά και τη γνώση, τόσο πιο ονειρεμένα είναι τα όνειρά σου…
Ατέλειωτα και τα ερωτήματά τους που μας θέτουν - ναι αυτό συμβαίνει ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Και όχι μόνο. Αλλά υπάρχουν ερωτήματα, που τα θέτουν σχεδόν όλα τα όνειρά μας. Να ένα. «Ως όνειρα παλιώνουμε»; Όχι, τα όνειρα ποτέ δεν παλιώνουν. Είτε εκπληρώθηκαν ή διαψεύσθηκαν είτε δεν πραγματοποιήθηκαν ή ήταν λανθασμένα (αν είναι δυνατόν…) πάντα έχουν το δικό τους φως. Είναι λαμπερά, «διαμάντια παντοτινά». Γιατί είναι ζυμωμένα με την ομορφιά του εαυτού μας, με την απέραντη γοητεία της ζωής, με το θαύμα του έρωτα και της αγάπης.
Και τα πιο μακρινά όνειρα στο βάθος του παρελθόντος μας είναι ζωντανά και με το πιο μικρό ερέθισμα προβάλλουν άφθαρτα και λαμπυρίζοντα. Τότε που σκεπτόσουνα το πότε θα περάσεις από τη στροφή του δημόσιου δρόμου στην παλιά σου γειτονιά, για να πας προς το γειτονικό χωριό και ονειρευόσουνα το τι θα υπάρχει μετά τη στροφή και έλεγες στον εαυτό σου, που φοβόταν το άγνωστο, «όμορφα θα είναι και εκεί, όπως είναι και στο δικό μας μέρος, θα έχει μικρά σπιτάκια με ωραία αυλή, με κάποιο κορίτσι να τη σκουπίζει με τη σαρωματιά, θα έχουν και δέντρα με σκιά μεγάλη και σκυλί δεμένο και θα σε ρωτήσουν τίνος είσαι και κάτι θα σε φιλέψουν και…».
Αλλά και όταν το παλιό, το μεγάλο σου όνειρο έγινε πραγματικότητα και έγινες καθηγητής στο λύκειο, σου γέμισε τη ζωή σου με ομορφιά και αγάπη. Τι και αν στο ρούφηξε η πραγματικότητα, τι και αν έκανες μετά μεγαλύτερα όνειρα και τα κατέκτησες, αυτό δεν πάλιωσε καθόλου. Έμεινε πάντα όνειρο, που «βγάζει τη γλώσσα του» στη φθορά του χρόνου, που δεν αφήνει στη σκουριά των καιρών τους παλιούς πόθους της ψυχής σου να μαραζώσουν, που σε φωτίζει να βλέπεις τον δρόμο της νοσταλγίας σου πάντα ανοιχτό… Έμεινε πάντα όνειρο, γιατί αυτό σε έθρεψε να ονειρεύεσαι ξανά και ξανά, κι ας ήταν το ίδιο πάντα όνειρο, το όνειρο να αναζητάς την Ομορφιά στην πραγμάτωση του εαυτού σου…
