Ανεξέλεγκτο «ράλι» καταγράφουν οι τιμές των φοιτητικών κατοικιών την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με την έρευνα του Παρατηρητηρίου της GEOAXIS, με τα μεσοσταθμικά ζητούμενα ενοίκια στις έξι μεγαλύτερες πανεπιστημιουπόλεις της χώρας να αυξάνονται κατά 128%. Στην κορυφή της ακρίβειας βρίσκεται η Αθήνα, όπου το μέσο ζητούμενο ενοίκιο εκτινάχθηκε από τα 4,8 ευρώ ανά τ.μ. το 2017 στα 12,8 ευρώ ανά τ.μ. το 2026, καταγράφοντας εντυπωσιακή άνοδο της τάξης του 164% μέσα σε δέκα χρόνια. Παρά το γεγονός ότι η περsινή αύξηση στην πρωτεύουσα ήταν η ηπιότερη μεταξύ των εξεταζόμενων περιοχών στο 5,9%, η στεγαστική κρίση έχει πλέον προσλάβει δραματικές διαστάσεις για τους φοιτητές και τις οικογένειές τους.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η ανοδική πορεία των τιμών και στην περιφέρεια, με την Πάτρα να ακολουθεί σε ρυθμούς αύξησης με 148% –εκτοξεύοντας το κόστος από τα 4,6 στα 11,3 ευρώ ανά τ.μ.– και τον Βόλο να σημειώνει άνοδο 126%. Στη Θεσσαλονίκη, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 127% φτάνοντας τα 10,9 ευρώ ανά τ.μ., ενώ Πάτρα και Θεσσαλονίκη εμφανίζουν τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση κατά 8,1% σε σύγκριση με πέρυσι. Ακόμη και στην Κομοτηνή, η οποία καταγράφει τη χαμηλότερη αλλά καθόλου αμελητέα αύξηση της τάξης του 84%, το μέσο ζητούμενο ενοίκιο διαμορφώνεται πλέον στα 9,1 ευρώ ανά τ.μ., καθιστώντας δυσβάστακτη τη φοιτητική στέγαση παντού.
Η εικόνα της αγοράς χαρακτηρίζεται επίσης από εμφανή παλαιότητα και περιορισμένο απόθεμα ακινήτων, καθώς στο κέντρο της Θεσσαλονίκης εντοπίζονται τα πιο «γερασμένα» διαμερίσματα με διάμεση ηλικία τα 56 έτη, ακολουθούμενα από την Αθήνα με μέσο όρο τα 51 έτη. Αντίθετα, μικρότερη ηλικία καταγράφεται στο Ηράκλειο με 20 έτη και στον Βόλο με 23 έτη, ενώ τα τυπικά φοιτητικά σπίτια κυμαίνονται μεταξύ 30 και 40 τετραγωνικών μέτρων. Η μείωση των διαθέσιμων κατοικιών αποδίδεται κυρίως στη μαζική στροφή ακινήτων προς τη βραχυχρόνια μίσθωση και τις πωλήσεις μέσω του προγράμματος Golden Visa, συνθήκη που περιορίζει δραστικά τις επιλογές των ενδιαφερομένων.
Απέναντι σε αυτό το ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον, οι φοιτητές αναγκάζονται να αλλάξουν ριζικά στάση, με όλο και περισσότερους νέους να επιλέγουν σχολές με βάση την έδρα του πανεπιστημίου και όχι το γνωστικό αντικείμενο που τους ενδιαφέρει πραγματικά. Η πλειονότητα στρέφεται αναγκαστικά σε οικονομικότερα, παλαιότερα διαμερίσματα, ενώ καταγράφεται εντυπωσιακή αύξηση στη συγκατοίκηση, καθώς αποτελεί πλέον μονόδρομο για τον επιμερισμό των υπέρογκων μηνιαίων εξόδων στέγασης.
