Μέχρι την ηλικία των 11 ετών δεν είχε καταφέρει να μιλήσει, ενώ χρειάστηκε να φτάσει στα 18 για να αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζει και να γράφει. Για μεγάλο διάστημα, οι ειδικοί εκτιμούσαν ότι θα χρειαζόταν υποστήριξη σε όλη του τη ζωή.
Η μεγάλη αλλαγή
Από μικρός περνούσε πολλές ώρες με τη μητέρα του, αλλά και σε συνεδρίες λογοθεραπείας. Η πορεία του, ωστόσο, άρχισε σταδιακά να αλλάζει. Ο ίδιος περιγράφει την εξέλιξή του σαν να ξεμπλοκαρίστηκε κάτι που μέχρι τότε τον κρατούσε πίσω.
Κατάφερε αρχικά να μιλήσει και αργότερα να μάθει ανάγνωση και γραφή. Η εξέλιξη αυτή άνοιξε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, καθώς από ένα παιδί που δυσκολευόταν ακόμη και με τα βασικά της επικοινωνίας έφτασε να πραγματοποιήσει ακαδημαϊκές σπουδές και να αποκτήσει διδακτορικό στην κοινωνιολογία.
Μάλιστα, ο ίδιος έχει επισημάνει ότι δεν ανταποκρίνεται στα στερεότυπα που συχνά συνοδεύουν τον αυτισμό. Όπως έχει χαρακτηριστικά αναφέρει, δεν ήταν ιδιαίτερα καλός στα μαθηματικά, παρά την αντίληψη ότι οι άνθρωποι στο φάσμα διαθέτουν απαραίτητα ιδιαίτερες ικανότητες στους αριθμούς. Αντίθετα, θεωρεί ότι το δυνατό του σημείο είναι η κατανόηση και η επικοινωνία με τους ανθρώπους.
Ο καθηγητής που πίστεψε στις δυνατότητές του
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή του φαίνεται πως είχε και ένας από τους καθηγητές του, ο Σάντρο Σάντρι. Ο εκπαιδευτικός διέκρινε τις δυνατότητές του και αποφάσισε να επενδύσει σε αυτές, ακόμη και πέρα από το τυπικό πρόγραμμα μαθημάτων.
Μετά το τέλος των μαθημάτων, παρέμενε μαζί του για πολλές ώρες και δούλευαν πάνω στην ομιλία, την ανάγνωση και τη γραφή. Η επιμονή αυτή συνέβαλε στην εκπαιδευτική του πορεία και του έδωσε την ευκαιρία να εξελίξει τις δεξιότητές του.
Ο καθηγητής πίστευε ότι οι ικανότητες μπορεί να έχουν όρια, όμως η θέληση και η επιμονή μπορούν να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια. Ο ίδιος ο Άρντεϊ αναγνωρίζει με χιούμορ ότι η έντονη προσήλωσή του στους στόχους του αποτελούσε ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του.
Από τον αναλφαβητισμό στην ακαδημαϊκή κορυφή
Η ακαδημαϊκή του πορεία εξελίχθηκε με εντυπωσιακό ρυθμό. Μόλις λίγα χρόνια αφότου κατάφερε να διαβάζει, ξεκίνησε τη διαδικασία για την απόκτηση διδακτορικού στο Λίβερπουλ.
Στη συνέχεια ακολούθησαν ακαδημαϊκές θέσεις στη Γλασκώβη και στο Ντάραμ, μέχρι την ανάδειξή του σε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Το ερευνητικό του έργο έχει επικεντρωθεί, μεταξύ άλλων, στην ψυχική υγεία των φοιτητών και στη σχέση της με κοινωνικούς και φυλετικούς παράγοντες.
Η προσωπική του διαδρομή έχει ιδιαίτερη σημασία και για πολλούς γονείς παιδιών στο φάσμα του αυτισμού. Αρκετοί απευθύνονται στον ίδιο, αναζητώντας συμβουλές και ελπίδα μέσα από τη δική του εμπειρία.
Η ιστορία του αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η ανάπτυξη κάθε ανθρώπου ακολουθεί διαφορετικό ρυθμό. Οι δυσκολίες της παιδικής ηλικίας δεν αποτελούν πάντοτε προάγγελο του μέλλοντος και, σε πολλές περιπτώσεις, η κατάλληλη υποστήριξη, η επιμονή και η πίστη στις δυνατότητες ενός ανθρώπου μπορούν να αλλάξουν ριζικά την πορεία της ζωής του.
