Η ελληνική γλώσσα διαθέτει πλήθος λέξεων που κουβαλούν αιώνες ιστορίας, αλλά με την πάροδο του χρόνου πέρασαν στο περιθώριο της καθημερινής επικοινωνίας. Μία από αυτές είναι και η λέξη «ουτιδανός», η οποία, αν και έχει αρχαιοελληνικές ρίζες, χρησιμοποιείται πλέον κυρίως σε λόγιο ή λογοτεχνικό ύφος.
Η λέξη χαρακτηρίζει κάποιον ή κάτι που θεωρείται εντελώς ασήμαντο, ανάξιο λόγου ή χωρίς ιδιαίτερη αξία. Με άλλα λόγια, περιγράφει πρόσωπα ή καταστάσεις που κρίνονται μηδαμινά και δεν έχουν βαρύτητα ή επιρροή.
Στη σύγχρονη ελληνική, την ίδια έννοια αποδίδουν συχνότερα λέξεις όπως «ασήμαντος», «μηδαμινός», «τιποτένιος» ή «ανάξιος λόγου».
Γιατί δεν τη χρησιμοποιούμε σήμερα
Παρότι η λέξη διατηρεί τη σημασία και τη γλωσσική της αξία, έχει υποχωρήσει από την καθημερινή χρήση. Ο βασικός λόγος είναι ότι η νεοελληνική προτίμησε απλούστερες και πιο άμεσα κατανοητές λέξεις, οι οποίες εξυπηρετούν την ίδια επικοινωνιακή ανάγκη.
Έτσι, ο «ουτιδανός» συναντάται πλέον κυρίως σε λογοτεχνικά κείμενα, ιστορικά έργα ή σε πιο επίσημο και λόγιο λόγο, όπου διατηρεί τον ιδιαίτερο εκφραστικό του χαρακτήρα.
Παρότι δεν χρησιμοποιούνται συχνά, λέξεις όπως ο «ουτιδανός» αποτελούν ζωντανό κομμάτι της γλωσσικής μας κληρονομιάς. Η διατήρηση και η γνώση τους δεν εμπλουτίζει μόνο το λεξιλόγιό μας, αλλά μας φέρνει και πιο κοντά στη μακραίωνη ιστορία και τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας.
