Με νέα δημόσια τοποθέτησή της, η Έρη Ρίτσου επανέρχεται στη συζήτηση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες ημέρες γύρω από τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων και την ελευθερία στην καλλιτεχνική ερμηνεία έργων δημιουργών.
Η συζήτηση άνοιξε μετά την απόφαση του γιου και διαχειριστή των πνευματικών δικαιωμάτων του Μάνου Χατζιδάκι να μη χορηγήσει άδεια για την ερμηνεία του τραγουδιού «Ο Γιάννης ο Φονιάς» από τον Μανώλη Μητσιά, στη συναυλία «Τα καλοτάξιδα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου», που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στο Αρχαίο Θέατρο Δίου.
Τελικά ο γνωστός ερμηνευτής περιορίστηκε στην απαγγελία του έργου, ωστόσο η συγκεκριμένη επιλογή προκάλεσε έντονο δημόσιο διάλογο για τα όρια που μπορεί να έχει ο διαχειριστής ενός έργου ως προς την παρουσίασή του.
Με αφορμή άρθρο της «ΕφΣυν», η Έρη Ρίτσου διατύπωσε τη διαφωνία της με την άποψη ότι μια καλλιτεχνική προσέγγιση μπορεί να υποβαθμίσει την αξία ενός έργου.
Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου, σημείωσε «έχω δει κάποιες παραστάσεις της Σονάτας του σεληνόφωτος, που ήταν να τις κλαιν οι ρέγγες. Θεωρεί κανένας πως το ποίημα έπαψε να είναι το εμβληματικό ποίημα που είναι ή πως ο Ρίτσος έγραψε ό,τι να 'ναι, λόγω των "αποτυχημένων" παραστάσεων;»
Στη συνέχεια αναφέρθηκε και στο «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, κάνοντας αναφορά στην ερμηνεία του Σάκη Ρουβά, γράφοντας «ή μήπως η ερμηνεία του κ. Ρουβά, ο οποίος έχει άλλο ρεπερτόριο, έκανε το Άξιον Εστί να χάσει τη σπουδαιότητα του ως έργο μοναδικό όσον αφορά τόσο την ποίηση όσο και τη μουσική;».
Η ανάρτηση της Έρης Ρίτσου
«Έχουμε σοβαρά πράγματα να ασχοληθούμε. Και δε μιλάω μόνο για τις γενοκτονίες και τους ξεριζωμένους, την ανέχεια και τα γυαλιά του καραγκιόζη. Κοντεύει να φτάσει η φωτιά στην Αθήνα ενώ μέσα στις φλόγες είναι αυτόν τον καιρό και τόσα μέρη στην υπόλοιπη χώρα.
Γι' αυτό θα γράψω μόνο αυτό και θα κλείσω το θέμα.
Διάβασα ένα άρθρο σήμερα στην ΕφΣυν, όπου ο δημοσιογράφος αναφέρει πως διαφωνεί «καθέτως» με την άποψή μου και καταλήγει γράφοντας: «Εννοείται πως ένα έργο μπορεί να βλαφτεί από κάποια προσέγγιση. Και πολύ μάλιστα.»
Εννοείται πως κάθε άποψη είναι σεβαστή θα ήθελα όμως να έχω ένα παράδειγμα έργου που έχει βλαφτεί από κάποια προσέγγιση γιατί δεν έχω υπ' όψιν μου κανένα.
Έχω δει κάποιες παραστάσεις της Σονάτας του σεληνόφωτος, που ήταν να τις κλαιν οι ρέγγες. Θεωρεί κανένας πως το ποίημα έπαψε να είναι το εμβληματικό ποίημα που είναι ή πως ο Ρίτσος έγραψε ό,τι να 'ναι, λόγω των «αποτυχημένων» παραστάσεων;
Ή μήπως η ερμηνεία του κ. Ρουβά, ο οποίος έχει άλλο ρεπερτόριο, έκανε το Άξιον Εστί να χάσει τη σπουδαιότητα του ως έργο μοναδικό όσον αφορά τόσο την ποίηση όσο και τη μουσική;
Επιτρέψτε μου λοιπόν να εμμένω στην άποψή μου και να μην αλλάζω τη στάση μου, η οποία άλλωστε δεν δεσμεύει κανέναν άλλον.»
