Alfavita Newsroom 
Μια ξεχωριστή ιστορία επιμονής και προσφοράς έρχεται από τα Χανιά, με πρωταγωνίστρια την καθηγήτρια Πληροφορικής Κική Ντουλάκη, η οποία, παρά τις σοβαρές δυσκολίες ακοής και λεκτικής επικοινωνίας με τις οποίες γεννήθηκε, κατάφερε να ακολουθήσει τον δρόμο της εκπαίδευσης και να αφιερωθεί στη διδασκαλία.
Η εκπαιδευτικός, που υπηρετεί στο Γυμνάσιο Ελευθερίου Βενιζέλου, τα τελευταία χρόνια διδάσκει εθελοντικά μαθήματα Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας σε εκπαιδευτικούς στο 2ο ΓΕΛ Χανίων. Διαθέτει εξειδίκευση στην Εκπαίδευση Κωφών και Βαρήκοων από το Πανεπιστήμιο Πατρών, καθώς και πιστοποίηση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Όπως αναφέρει σε συνέντευξή της στο zarpanews.gr, η βαρηκοΐα και η κώφωση δεν καθορίζουν τις δυνατότητες ενός ανθρώπου, ενώ οι κωφοί και βαρήκοοι πολίτες δεν ζητούν οίκτο αλλά ίσες ευκαιρίες και προσβασιμότητα.
Με τη στήριξη της οικογένειάς της, κατάφερε να σπουδάσει και να ακολουθήσει μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, συμπληρώνοντας σήμερα 29 χρόνια στην εκπαίδευση. «Τα 29 χρόνια που υπηρετώ την Εκπαίδευση είναι η ζωντανή απόδειξη ότι όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, οι δυσκολίες μετατρέπονται σε δύναμη και οι προκαταλήψεις καταρρίπτονται», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Η πορεία της αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα ότι η θέληση, η επιμονή και η αγάπη για τη γνώση μπορούν να υπερβούν κάθε εμπόδιο, μετατρέποντας τις προκλήσεις σε ευκαιρίες προσφοράς και δημιουργίας.
Αναλυτικά η συνέντευξη
-Μεγαλώνοντας με δυσκολίες στην ακοή και στη λεκτική επικοινωνία, ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε και τι σας έδωσε δύναμη να συνεχίσετε;
Μεγαλώνοντας, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ξεπεράσω τα εμπόδια στην επικοινωνία και να βρω τον δικό μου τρόπο να συνδεθώ με τον κόσμο. Τη δύναμη για να τα καταφέρω τη βρήκα μέσα από τις ίδιες τις δυσκολίες, αλλά και στην απόλυτη στήριξη της οικογένειάς μου. Η αποδοχή του προβλήματος από τους δικούς μου ανθρώπους ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποίο έχτισα την πορεία μου. Αυτή η υποστήριξη με οδήγησε από τα θρανία του Γυμνασίου και του Λυκείου Κολυμπαρίου, στην επιτυχία μου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου σπούδασα στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών στο Ηράκλειο. Το πάθος μου για την εκπαίδευση με έφερε αργότερα στη Σ.Ε.Λ.Ε.Τ.Ε. Θεσσαλονίκης για τις παιδαγωγικές μου σπουδές, ενώ φρόντισα να εξειδικευτώ περαιτέρω, αποκτώντας πιστοποίηση στην Εκπαίδευση Κωφών και Βαρηκόων από το Πανεπιστήμιο Πατρών και στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Κλείνοντας πλέον 29 χρόνια προσφοράς ως καθηγήτρια Πληροφορικής, αποδεικνύω καθημερινά ότι η θέληση μπορεί να γεφυρώσει κάθε απόσταση.
-Πότε συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την εκπαίδευση και συγκεκριμένα με την πληροφορική; Ήταν για εσάς ένα προσωπικό “στοίχημα”;
Η Πληροφορική και η Εκπαίδευση δεν προέκυψαν τυχαία στη ζωή μου· ήταν πράγματι ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα, ίσως το μεγαλύτερο. Συνειδητοποίησα πολύ νωρίς ότι η τεχνολογία και οι υπολογιστές προσφέρουν έναν μοναδικό κόσμο, όπου οι περιορισμοί της ακοής εκμηδενίζονται. Στην οθόνη του υπολογιστή, η επικοινωνία γίνεται ισότιμη, καθαρή και προσβάσιμη για όλους. Εκεί ένιωσα ότι η δική μου ιδιαιτερότητα δεν αποτελούσε εμπόδιο, αλλά ένα πεδίο δημιουργίας.
Το να στραφώ όμως στην εκπαίδευση, ήταν η ανάγκη μου να μοιραστώ αυτό το συναίσθημα ελευθερίας. Ήθελα να αποδείξω –πρώτα στον εαυτό μου και μετά στην κοινωνία– ότι ένα βαρύκοο άτομο δεν μπορεί απλώς να σταθεί σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα, αλλά μπορεί να καθοδηγήσει, να εμπνεύσει και να μεταδώσει τη γνώση σε άλλους ανθρώπους. Κάθε φορά που έμπαινα στην τάξη, το στοίχημα κερδιζόταν από την αρχή.
Ήθελα οι μαθητές μου να βλέπουν στο πρόσωπό μου όχι μια δασκάλα με ακουστικό βαρηκοΐας, αλλά μια επιστήμονα με αγάπη για το αντικείμενό της. Το 29 χρόνια που υπηρετώ την Εκπαίδευση είναι η ζωντανή απόδειξη ότι όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, οι δυσκολίες μετατρέπονται σε δύναμη και οι προκαταλήψεις απλώς καταρρίπτονται.
-Η απόφασή σας να διδάσκετε εθελοντικά νοηματική σε εκπαιδευτικούς και γονείς είναι ιδιαίτερα συγκινητική. Τι σας ώθησε να κάνετε αυτό το βήμα;
Για μένα, η προσφορά αυτή δεν είναι απλώς μια απόφαση, είναι ανάγκη ψυχής. Πάντα πίστευα ότι η γνώση αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν μοιράζεται. Όταν διδάσκω εθελοντικά τη νοηματική γλώσσα σε εκπαιδευτικούς και γονείς, νιώθω μια απέραντη πληρότητα.
Αισθάνομαι όμορφα γιατί ξέρω ότι γίνομαι ο κρίκος σε μια αλυσίδα επικοινωνίας. Οι άνθρωποι αυτοί, με τη σειρά τους, θα γίνουν η φωνή και τα αυτιά για κάποια άλλα άτομα με δυσκολίες στην ακοή και στη λεκτική επικοινωνία.
Αυτό το βήμα δεν έγινε απλώς για να υλοποιηθεί μια θεωρητική μορφή “συμπερίληψης” στα χαρτιά. Αφορά, πάνω από όλα, την ίδια την ανθρώπινη πλευρά μας. Αφορά την ενσυναίσθηση, το να μπορείς να μπεις στη θέση του άλλου, να μοιράζεσαι και να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Βλέποντας τους γονείς και τους συναδέλφους μου να προσπαθούν να μάθουν, νιώθω ότι χτίζουμε μαζί έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ζεστό. Έναν κόσμο όπου κανένα παιδί και κανένας άνθρωπος δεν θα νιώθει απομονωμένος, επειδή κάποιοι επέλεξαν να ανοίξουν την καρδιά τους και να μάθουν τη γλώσσα του.
– Τι σημαίνει για εσάς ο εθελοντισμός; Είναι μια ανάγκη προσφοράς ή και ένας τρόπος να αλλάξετε την καθημερινότητα των κωφών ανθρώπων;
Είναι αναμφίβολα και τα δύο, καθώς το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Από τη μια πλευρά, ο εθελοντισμός πηγάζει από μια βαθιά, εσωτερική ανάγκη να μοιραστώ όσα έχω ζήσει. Δεν προσφέρω μόνο τις επιστημονικές μου γνώσεις, αλλά κυρίως τις εμπειρίες, τα βιώματα και τις δυσκολίες που η ίδια αντιμετώπισα και ξεπέρασα.
Θέλω να γίνω για τους άλλους το στήριγμα που ίσως εγώ στερήθηκα σε κάποιες στιγμές της πορείας μου. Από την άλλη, κάθε φορά που προσφέρω τον χρόνο μου, νιώθω ότι βάζω ένα ουσιαστικό λιθαράκι σε μια πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια: στο να αλλάξει, επιτέλους, προς το καλύτερο η καθημερινότητα των κωφών και βαρήκοων ανθρώπων
-Πιστεύετε ότι η κοινωνία στα Χανιά, αλλά και γενικότερα, είναι αρκετά ενημερωμένη και ευαισθητοποιημένη σε θέματα κώφωσης και νοηματικής γλώσσας; Τι χρειάζεται να αλλάξει;
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η κοινωνία μας –τόσο στα Χανιά όσο και γενικότερα στην Ελλάδα– έχει κάνει κάποια βήματα, αλλά απέχει ακόμα πολύ από το να είναι ουσιαστικά ενημερωμένη και ευαισθητοποιημένη. Υπάρχει ακόμα πολλή άγνοια, και η άγνοια δυστυχώς γεννά την αδιαφορία ή, ακόμα χειρότερα, την προκατάληψη. Αυτός είναι και ο λόγος που επιμένω να προσφέρω τον χρόνο μου.
Νιώθω ότι με αυτόν τον τρόπο προσθέτω το δικό μου λιθαράκι σε μια πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια, ώστε να σπάσει η απομόνωση και να αλλάξει, επιτέλους, προς το καλύτερο η καθημερινότητα των κωφών και βαρήκοων ανθρώπων στην πόλη μας. Είναι μια μικρή προσφορά, αλλά αν ο καθένας μας έκανε το ίδιο, το αποτέλεσμα θα ήταν σπουδαίο.
Τι χρειάζεται να αλλάξει; Πρώτα απ’ όλα, η νοοτροπία μας. Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε την κώφωση ως μια “αναπηρία που αφορά λίγους” και να τη δούμε ως ένα ζήτημα προσβασιμότητας και δικαιωμάτων. Χρειάζεται η πολιτεία να στηρίξει τις δομές, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες να αγκαλιάσουν τη νοηματική γλώσσα. Αν οι δημόσιες υπηρεσίες, τα σχολεία και τα νοσοκομεία μας είχαν ανθρώπους που γνωρίζουν έστω τα βασικά της νοηματικής, η καθημερινότητα των κωφών θα άλλαζε ριζικά. Η ευαισθητοποίηση δεν είναι θεωρία, είναι πράξη και σεβασμός στον συνάνθρωπο.
-Τι θα λέγατε σε ένα παιδί ή έναν γονιό που σήμερα αντιμετωπίζει παρόμοιες δυσκολίες;
Θα ήθελα να κοιτάξω στα μάτια αυτά τα παιδιά, αλλά και τους γονείς τους, και να τους πω με όλη μου την καρδιά ένα πράγμα: να μην αισθάνονται ποτέ αβοήθητοι και μόνοι. Ξέρω καλά τον φόβο και την αγωνία τους, γιατί τα έζησα. Όμως ο κόσμος δεν είναι πια ο ίδιος.
Σήμερα υπάρχουν απίστευτες δυνατότητες και μέσα από την εξέλιξη της τεχνολογίας, εργαλεία που διευκολύνουν τη συναναστροφή και γεφυρώνουν τις αποστάσεις στην επικοινωνία με τρόπους που εμείς, όταν ήμουν εγώ παιδί, δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Η κοινωνία μας έχει αλλάξει, έχει ανοίξει τα μάτια της και, παρόλο που χρειάζεται ακόμα να προχωρήσει πολύ, τα πράγματα είναι σαφώς πιο φωτεινά.
Στους γονείς θα έλεγα να πιστέψουν στα παιδιά τους και να αγκαλιάσουν την ιδιαιτερότητά τους χωρίς ντροπή, γιατί η αποδοχή της οικογένειας είναι το μεγαλύτερο όπλο. Και στα παιδιά θα έλεγα να μην αφήσουν κανένα εμπόδιο να τους κλέψει τα όνειρα.
Αν εγώ, με τα λιγοστά μέσα της εποχής μου, κατάφερα να σπουδάσω και να γίνω καθηγήτρια για 29 ολόκληρα χρόνια, εκείνα μπορούν να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά. Η βαρηκοία και η κώφωση δεν ορίζει το ποιοι είμαστε, ούτε το τι μπορούμε να πετύχουμε.
-Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τη δική σας πορεία;
Το μήνυμα που θέλω να αφήσω μέσα από τη δική μου πορεία είναι ότι η επικοινωνία δεν είναι ζήτημα ακοής, αλλά ζήτημα καρδιάς. Θέλω να αποδείξω ότι καμία δυσκολία, όσο ανυπέρβλητη κι αν φαίνεται στην αρχή, δεν μπορεί να φυλακίσει τη θέληση ενός ανθρώπου που έχει μάθει να αγωνίζεται.
Αν ξεκινώντας από τα θρανία στο Κολυμπάρι κατάφερα να σπουδάσω Πληροφορική, να σταθώ με αξιοπρέπεια σε μια σχολική αίθουσα για 29 χρόνια και να διδάξω εθελοντικά τη νοηματική γλώσσα, είναι γιατί πίστεψα πως η ιδιαιτερότητά μου δεν ήταν ένας τοίχος, αλλά μια πόρτα προς έναν διαφορετικό τρόπο σύνδεσης με τον κόσμο.
Αυτό οφείλεται στην αποδοχή που πήρα από την οικογένειά μου, η οποία έγινε το δικό μου θεμέλιο.
Θέλω, λοιπόν, ο κόσμος να καταλάβει ότι οι κωφοί και βαρήκοοι άνθρωποι δεν ζητούν οίκτο, αλλά ίσες ευκαιρίες, σεβασμό και προσβασιμότητα.
Και σε προσωπικό επίπεδο, το μήνυμά μου είναι πως κανένας μας δεν είναι πολύ μικρός για να φέρει την αλλαγή. Όταν προσφέρεις, όταν μοιράζεσαι, όταν προσθέτεις το δικό σου λιθαράκι για να γίνει η ζωή κάποιου άλλου πιο φωτεινή, τότε δικαιώνεις τη δική σου διαδρομή. Μη σταματάτε ποτέ να χτίζετε γέφυρες· η θέληση μπορεί, πραγματικά, να γεφυρώσει κάθε απόσταση.»
Δείτε, συναυλία – δρώμενο στην Νοηματική με την Κική Ντουλάκη και εκπαιδευτικούς, που είναι μαθητές της, χθες στο Ενετικό λιμάνι των Χανίων:
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
«Θα το πληρώσετε ακριβά»: Σοβαρές καταγγελίες κατά προϊσταμένης νηπιαγωγείου
Fuel Pass: Πότε λήγει η προθεσμία – Πόσα χρήματα δικαιούστε
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
