Alfavita Newsroom Ένα βαθύ κοινωνικό ρήγμα αποτυπώνεται στα τελευταία στοιχεία για τις συντάξεις στην Ελλάδα, καθώς η διαφορά μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα φαίνεται να διευρύνεται σε επίπεδα που δημιουργούν «δύο διαφορετικούς κόσμους».
Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα του ΕΦΚΑ, η μέση νέα σύνταξη για όσους εντάχθηκαν στο σύστημα τον περασμένο Μάρτιο διαμορφώνεται περίπου στα 807 ευρώ μεικτά. Την ίδια στιγμή, οι νέες συντάξεις στο Δημόσιο φτάνουν τα 1.233 ευρώ μεικτά – και όταν προστεθούν επικουρικές και μερίσματα, το συνολικό ποσό αγγίζει τα 1.650 ευρώ.
Η διαφορά είναι εντυπωσιακή – και ταυτόχρονα αποκαλυπτική.
Η απόσταση αυτή δεν αφορά μόνο αριθμούς. Αφορά την καθημερινότητα, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής χιλιάδων συνταξιούχων. Στην πράξη, δημιουργεί ένα σύστημα «δύο ταχυτήτων», όπου οι παροχές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το εργασιακό παρελθόν.
Ακόμη και όταν στον ιδιωτικό τομέα προστίθεται επικουρική σύνταξη, το συνολικό ποσό σπάνια ξεπερνά τα 990 ευρώ μεικτά – παραμένοντας σημαντικά χαμηλότερο από το αντίστοιχο του Δημοσίου.
Γιατί προκύπτει αυτή η διαφορά
Οι λόγοι είναι σύνθετοι και βαθιά δομικοί:
- Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν μεγαλύτερη σταθερότητα στην εργασία τους, γεγονός που επιτρέπει τη συμπλήρωση περισσότερων ετών ασφάλισης.
- Οι πρόσθετες αμοιβές (υπερωρίες, επιτροπές, θέσεις ευθύνης) συνυπολογίζονται στον συντάξιμο μισθό.
- Η αναγνώριση πλασματικών ετών είναι, σε πολλές περιπτώσεις, πιο ευνοϊκή.
- Δεν υπάρχει εισφοροδιαφυγή, σε αντίθεση με τμήματα του ιδιωτικού τομέα.
- Οι αναπηρικές συντάξεις είναι λιγότερες και κατά κανόνα χαμηλότερες.
Αντίθετα, στον ιδιωτικό τομέα, η αστάθεια της εργασίας, τα διαλείμματα στην ασφάλιση και οι χαμηλότερες αποδοχές οδηγούν σε ασθενέστερο ασφαλιστικό προφίλ.
Πέρα από τη μηνιαία σύνταξη, σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συμπληρωματικές παροχές. Οι συνταξιούχοι του Δημοσίου λαμβάνουν εφάπαξ, μερίσματα και σταθερές επικουρικές, στοιχεία που ενισχύουν σημαντικά το τελικό τους εισόδημα.
Αντίθετα, στον ιδιωτικό τομέα, το εφάπαξ –όπου υπάρχει– δεν έχει την ίδια βαρύτητα, ενώ συχνά συνδέεται με προϋποθέσεις και περιορισμούς.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν πρόκειται για έναν αναπόφευκτο μηχανισμό ή για ένα σύστημα που αναπαράγει ανισότητες.
Από τη μία πλευρά, οι διαφορές μπορούν να εξηγηθούν από τις διαφορετικές συνθήκες εργασίας. Από την άλλη, όμως, δημιουργείται μια αίσθηση αδικίας, ιδιαίτερα για όσους εργάστηκαν δεκαετίες στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να εξασφαλίσουν αντίστοιχες απολαβές.
Πίσω από κάθε σύνταξη υπάρχει μια ζωή εργασίας. Και η αξιοπρέπεια αυτής της ζωής δεν μπορεί να μετριέται με τόσο διαφορετικά μέτρα και σταθμά.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αλλαγές κορυφής στην εκπαίδευση της Αττικής: Χηρεύουν 3 θέσεις "κλειδιά"
