Η ελληνική γλώσσα κρύβει λέξεις που σπάνια συναντά κανείς στην καθημερινή χρήση, αλλά διατηρούν αναλλοίωτη τη δύναμη και τη σημασιολογική τους ένταση μέσα στον χρόνο. Μία από αυτές είναι η λέξη «φαυλεπίφαυλος», ένας όρος που εντυπωσιάζει τόσο για τον ήχο όσο και για το νόημά του.
Πρόκειται για μια λέξη που δεν ανήκει στον σύγχρονο καθημερινό λόγο, ωστόσο αποτυπώνει με απόλυτη σαφήνεια μια έννοια ηθικής κατάπτωσης στον υπερθετικό της βαθμό.
Σύμφωνα με τη σημασία της, «φαυλεπίφαυλος» χαρακτηρίζει κάποιον που είναι όχι απλώς φαύλος, αλλά διπλά και απόλυτα φαύλος — δηλαδή απολύτως αχρείος, διεφθαρμένος και ανήθικος.
Μια λέξη που λειτουργεί σχεδόν ως γλωσσική υπερβολή, ενισχύοντας την έννοια της φαυλότητας και αναδεικνύοντας τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας στην περιγραφή ακραίων συμπεριφορών και χαρακτηρισμών.
