Για εκατομμύρια εργαζόμενους που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους καθηλωμένοι σε μια καρέκλα γραφείου, τα νέα από την επιστημονική κοινότητα είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Μια πρόσφατη μελέτη από το Charles Perkins Centre του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, η οποία δημοσιεύτηκε στο διεθνούς φήμης British Journal of Sports Medicine, αποδεικνύει ότι η αύξηση της καθημερινής δραστηριότητας μπορεί να λειτουργήσει ως ισχυρό αντίβαρο στις αρνητικές συνέπειες της ακινησίας.
Η έρευνα βασίστηκε σε έναν εντυπωσιακό όγκο δεδομένων από 72.000 συμμετέχοντες της βιοϊατρικής βάσης UK Biobank. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσοι κατάφεραν να προσεγγίσουν το όριο των 9.000 έως 10.000 βημάτων ημερησίως, είδαν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου να μειώνεται κατά 39% και τις πιθανότητες εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων να περιορίζονται κατά 21%.
Το πλέον ενδιαφέρον εύρημα, ωστόσο, είναι ότι τα οφέλη αυτά παρατηρήθηκαν ανεξάρτητα από τον συνολικό χρόνο που περνούσαν οι συμμετέχοντες καθιστοί, καταρρίπτοντας την αντίληψη ότι η πολύωρη ακινησία «ακυρώνει» κάθε προσπάθεια άσκησης.
Παρά την έμφαση στο ιδανικό όριο των 10.000 βημάτων, η μελέτη στέλνει ένα καθησυχαστικό μήνυμα σε όσους δυσκολεύονται να φτάσουν τόσο υψηλούς στόχους. Σύμφωνα με τα ευρήματα, περίπου το 50% της συνολικής προστασίας του οργανισμού επιτυγχάνεται ήδη από τα 4.000 έως 4.500 βήματα την ημέρα.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Matthew Ahmadi, υπογραμμίζει ότι αν και το περπάτημα δεν αποτελεί πανάκεια που επιτρέπει την αλόγιστη καθιστική ζωή, αποτελεί ένα κρίσιμο εργαλείο δημόσιας υγείας. «Κάθε μορφή κίνησης μετράει», επισημαίνει, τονίζοντας ότι η προσπάθεια για περιορισμό των επιπτώσεων της αναπόφευκτης αδράνειας ξεκινά από το πρώτο κιόλας επιπλέον βήμα πάνω από τα 2.200, που θεωρούνται το ελάχιστο σημείο αναφοράς.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγμένες φορητές συσκευές (επιταχυνσιόμετρα) για την αντικειμενική καταγραφή της κίνησης των συμμετεχόντων επί επτά συνεχόμενες ημέρες. Η πορεία της υγείας τους παρακολουθήθηκε για σχεδόν επτά έτη, επιτρέποντας τη σύνδεση της δραστηριότητας με νοσοκομειακά αρχεία και μητρώα θανάτων.
Ωστόσο, η επιστημονική ομάδα διευκρινίζει ότι πρόκειται για μια παρατηρητική μελέτη, γεγονός που σημαίνει ότι καταγράφει συσχετίσεις και όχι απαραίτητα σχέση αιτίας-αποτελέσματος. Παράγοντες όπως η διατροφή ή άλλες συνήθειες που δεν καταγράφηκαν ενδέχεται να επηρεάζουν τα τελικά αποτελέσματα, ενώ η μέτρηση της δραστηριότητας έγινε σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
