Στα πόσα χρόνια χορταίνει ο «αόρατος Λεβιάθαν»; Στα πόσα χρόνια έρχεται ο κορεσμός του θηρίου; Πότε γεμίζει η κοιλιά του, πότε κλείνει για λίγο το στόμα;
Πότε τελειώνει αυτή η βεντέτα που άρχισε ο ίδιος ο Λεβιάθαν ένα βράδυ Δεκέμβρη πριν 17 χρόνια με ένα παιδί, ένα εφηβάκι; Πότε λέει «εντάξει ρε συ, σε τσάκισα, αντέδρασες, με χτύπησες, πλήρωσες το τίμημα, τέλος, ρεφάραμε. Πάμε παρακάτω».
Πότε χορταίνει αυτό το βαθύ κράτος των μηχανισμών που δε λογοδοτούν, που στήνουν ελέγχους, ελέγχοντες και ελεγχόμενους, που παρακολουθούν παράνομα ακόμα και τους αρχηγούς τους; Πότε χορταίνει το βαθύ κράτος των μηχανισμών που δεν τηρούν καν τα δικά τους προσχήματα; Πότε μπουκώνει αυτό το σύστημα που δε δίνει πουθενά λογαριασμό;
Αυτή η μηχανή που εμφανίζεται ουδέτερη, αντικειμενική και κυρίως με την ισχύ του αυτονοήτου, του αναπότρεπτου, πότε λέει «αρκετά ρε συ, ξεφτίλα είναι πια να σε κυνηγάω στα απώτατα όρια των αντοχών. Εγώ που σε έφερα σε αυτό το σημείο, εγώ σταματάω. Σιωπώ μπροστά στο βιολογικό σου όριο. Τέλος. Ας το λήξουμε έστω ισοπαλία».
Αυτό το τέλος, πότε μπαίνει με ζωή και όχι με θάνατο;
Έλεγε πριν λίγα χρόνια ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς (ΕφΣυν 16/2/2020) «Ο Λεβιάθαν απορροφά και σφραγίζει τα πάντα και τιμωρεί με τον δικό του –συχνά ανεπαίσθητο και αδιόρατο– τρόπο όλους εκείνους που αμφισβητούν την αυτονόητη πρωτοκαθεδρία του».
Αυτό συντελείται μέσα στη σιωπή. Μακάρι να γκρεμιστεί το αναπόδραστο.
Υγ. Ο γιος μου έχει ακριβώς την ηλικία που είχαν αυτά τα παιδιά τότε. Με τη σκέψη αυτή, με τις αναπόφευκτες προβολές που κάνει ένας γονιός, μπορώ να πω ότι πια με συγκλονίζουν το ίδιο ο χαμός του Αλέξη και η μετέπειτα πορεία του Νίκου. Αυτό το κυνήγι είναι τρομακτικό. Φτάνει ρε πια!
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
