Χρήστος Κάτσικας Υπήρχε κάποτε μια μέρα τον χρόνο που επιτρεπόταν η υπερβολή. Μια μέρα όπου το ψέμα ήταν αθώο, σχεδόν παιγνιώδες. Η Πρωταπριλιά. Ένα μικρό διάλειμμα από την κανονικότητα, όπου μπορούσες να πεις το απίθανο και να δεις ποιος θα το πιστέψει.
Σήμερα, όμως, κάτι έχει αλλάξει.
Δεν είναι ότι χάσαμε το χιούμορ μας. Είναι ότι η ίδια η πραγματικότητα άρχισε να μοιάζει με καλοστημένη φάρσα. Μια επικαιρότητα που κάθε μέρα παράγει ειδήσεις τόσο απρόσμενες, τόσο παράδοξες, που πολλές φορές σε κάνουν να αναρωτιέσαι: «Αυτό είναι αλήθεια ή κάποιος αστειεύεται;»
Η εποχή των απίθανων
Ζούμε σε μια περίοδο όπου το «απίθανο» έχει γίνει σχεδόν καθημερινό. Πολιτικές εξελίξεις που ανατρέπονται μέσα σε ώρες. Αποφάσεις που μοιάζουν να αναιρούν τον εαυτό τους. Δηλώσεις που, αν τις άκουγες πριν λίγα χρόνια, θα τις κατέτασσες αμέσως στη σφαίρα της σάτιρας.
Και όμως, σήμερα είναι πραγματικότητα.
Κάποτε λέγαμε «αυτό είναι για Πρωταπριλιά». Σήμερα το λέμε για τα δελτία ειδήσεων.
Όταν η φαντασία υποχωρεί
Η Πρωταπριλιά βασιζόταν πάντα στην υπερβολή. Στην ικανότητα να πεις κάτι που ξεπερνά τα όρια του πιθανού. Όμως τι γίνεται όταν το ίδιο το πιθανό διευρύνεται τόσο πολύ;
Όταν η πραγματικότητα αρχίζει να συναγωνίζεται τη φαντασία, τότε η φάρσα χάνει τη δύναμή της. Γιατί ό,τι κι αν επινοήσεις, υπάρχει πάντα κάτι στην πραγματική ζωή που το ξεπερνά.
Και έτσι, η έκπληξη μετατοπίζεται: δεν εκπλήσσει πια το ψέμα. Εκπλήσσει η αλήθεια.
Η σύγχυση ως νέα κανονικότητα
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και πιο συχνά δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε το πραγματικό από το επινοημένο. Η ταχύτητα της πληροφορίας, η υπερβολή της δημόσιας σφαίρας, η ένταση των γεγονότων δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου όλα μοιάζουν πιθανά.
Και αυτό έχει ένα κόστος.
Γιατί όταν όλα φαίνονται πιθανά, τίποτα δεν φαίνεται βέβαιο. Και όταν τίποτα δεν φαίνεται βέβαιο, η εμπιστοσύνη αρχίζει να διαβρώνεται.
Η ανάγκη για σταθερό έδαφος
Μέσα σε αυτή τη διαρκή αίσθηση ανατροπής, ο άνθρωπος αναζητά κάτι απλό: ένα σταθερό σημείο. Κάτι που να μπορεί να εμπιστευτεί. Κάτι που να μην αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ίσως γι’ αυτό η Πρωταπριλιά, αντί να λειτουργεί ως εξαίρεση, μοιάζει πλέον να καθρεφτίζει την καθημερινότητα. Δεν είναι πια η μέρα που «επιτρέπεται» το απίθανο. Είναι η μέρα που μας θυμίζει πόσο συνηθισμένο έχει γίνει.
Μια μικρή υπενθύμιση
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και κάτι αισιόδοξο. Η επίγνωση.
Το γεγονός ότι μπορούμε ακόμη να γελάμε, να αμφισβητούμε, να αναρωτιόμαστε. Ότι δεν αποδεχόμαστε άκριτα ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ότι κρατάμε μια απόσταση, έστω και μικρή, από τον καταιγισμό της πραγματικότητας.
Γιατί, στο τέλος, αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο δεν είναι αν ζει σε έναν κόσμο παράδοξο. Είναι αν μπορεί να τον κατανοήσει.
Και τελικά…
Ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της εποχής μας να είναι αυτή: ότι δεν χρειαζόμαστε την Πρωταπριλιά για να ζήσουμε το απρόσμενο.
Το ζούμε ήδη.
Γιατί όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία, τότε το πιο δύσκολο δεν είναι να επινοήσεις κάτι απίθανο. Είναι να βρεις κάτι που να μοιάζει αληθινό.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Κακοκαιρία Erminio: Ποια σχολεία κλείνουν
ΚΑΙ ΟΜΩΣ! Το Voucher της ΔΥΠΑ έχει ακόμα λίγες θέσεις ανοικτές για άμεση έναρξη εδώ
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
