Βασίλης Γκουζέλος Παρά τις βαρύγδουπες κυβερνητικές διακηρύξεις για την αντιμετώπιση του δημογραφικού μαρασμού της χώρας, η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών αποκαλύπτει ένα βαθύ χάσμα μεταξύ θεωρίας και πράξης. Ενώ το ζήτημα της διαδοχής των γενεών αναγνωρίζεται ως εθνική προτεραιότητα, μια σειρά από φορολογικές αδικίες, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και ανελαστικά εισοδηματικά κριτήρια μετατρέπουν την ανατροφή των παιδιών σε έναν οικονομικό Γολγοθά, ακυρώνοντας στην πράξη ακόμη και τις πλέον πενιχρές κρατικές ενισχύσεις.
Το «αγκάθι» του στεγαστικού και η ιδιωτικοποίηση της φροντίδας
Το υπ’ αριθμόν ένα εμπόδιο για τα νέα ζευγάρια παραμένει το στεγαστικό πρόβλημα, με τα ενοίκια να καλύπτουν πλέον το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού. Την ίδια στιγμή, οι υποδομές των παιδικών σταθμών αποδεικνύονται ανεπαρκείς, αναγκάζοντας τους γονείς να καταφεύγουν σε ιδιωτικές λύσεις με δυσβάσταχτο κόστος. Η παιδεία έχει μετατραπεί σε μια αλυσίδα φροντιστηρίων, ενώ ακόμη και η υγειονομική περίθαλψη των τέκνων περνά πλέον μέσα από ιδιώτες παιδιάτρους, καθώς το δημόσιο σύστημα αδυνατεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες.
Η «φορολογική αυτονόμηση» του ΕΦΚΑ και η αδικία στους συνταξιούχους
Μια από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις θεσμικής αδιαφορίας εντοπίζεται στον ΕΦΚΑ, ο οποίος φαίνεται να λειτουργεί με δικούς του κανόνες, αγνοώντας τις ελαφρύνσεις που προβλέπει η πολιτεία για τους γονείς.
Συνταξιούχοι με προστατευόμενα μέλη: Όσοι απέκτησαν παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία και βρίσκονται στη σύνταξη ενώ τα τέκνα τους ακόμη σπουδάζουν, στερούνται κάθε είδους επιδόματος τέκνου ή γάμου, σε αντίθεση με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Άκυρες φοροεκπτώσεις: Ο ΕΦΚΑ δεν ενσωματώνει στις μηνιαίες καταβολές τη φοροέκπτωση για τα παιδιά. Παρόλο που ο νόμος προβλέπει χαμηλότερους συντελεστές (έως και 4% μείωση για δύο παιδιά), ο φόρος παρακρατείται στο ακέραιο, με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι να λαμβάνουν την επιστροφή των χρημάτων τους μέσω της φορολογικής δήλωσης με καθυστέρηση έως και 18 μηνών.
Η «παγίδα» των αυξήσεων: Πώς 1 ευρώ μισθού στερεί 10 ευρώ επιδόματος
Η πιο οδυνηρή πτυχή της τρέχουσας πολιτικής είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ονομαστικές αυξήσεις των μισθών —που δίνονται για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού— καταλήγουν να αφαιρούν εισόδημα από τις πολύτεκνες οικογένειες. Λόγω της μη αναπροσαρμογής των φορολογικών κλιμάκων και των ορίων του ΟΠΕΚΑ, μια μικρή αύξηση στον βασικό μισθό μπορεί να «πετάξει» μια οικογένεια εκτός εισοδηματικής κατηγορίας.
Χαρακτηριστικό Παράδειγμα: Ένα ζευγάρι με δύο παιδιά και ετήσιο εισόδημα 19.900 ευρώ λάμβανε μηνιαίο επίδομα 140 ευρώ. Με τη μισθολογική αναπροσαρμογή του 2025, το εισόδημά τους ξεπέρασε οριακά τα 20.000 ευρώ. Αποτέλεσμα; Το επίδομα έπεσε στα 84 ευρώ. Η καθαρή αύξηση των 55 ευρώ στον μισθό τους οδήγησε σε απώλεια 56 ευρώ από το επίδομα παιδιών, αφήνοντάς τους τελικά σε χειρότερη οικονομική μοίρα από πριν.
Πλεονάσματα έναντι Δημογραφικού
Η κριτική που ασκείται επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η κυβερνητική εμμονή στα «θηριώδη πλεονάσματα» φαίνεται να υπερτερεί της ανάγκης για κοινωνική προστασία. Όσο οι φορολογικοί συντελεστές δεν τιμαριθμοποιούνται και τα επιδόματα (Α21) χάνονται εξαιτίας των ονομαστικών αυξήσεων ή του αντικειμενικού συστήματος φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών, το δημογραφικό θα παραμένει ένα πρόβλημα που επιδεινώνεται από τις ίδιες τις κρατικές παρεμβάσεις.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
