Πρόκειται για μια λέξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που δεν χρησιμοποιείται πλεόν.
«Ζάθεος» είναι ο πολύ ιερός (τόπος) ή γενικά ο καθαγιασμένος, ο θεόσταλτος, ο πολύ ισχυρός.
Μεταφορικά ο θεϊκός, ο εντυπωσιακός, ο πανέμορφος.
Ενώ, είναι και ο ιδιαίτερα σημαντικός Θεός (ελληνιστική έννοια μάλλον).
