Η λέξη σκίρτημα προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό σκίρτημα, που με τη σειρά του προκύπτει από το ρήμα σκιρτάω / σκιρτῶ, με βασική σημασία «πηδώ, χοροπηδώ, αναπηδώ».
Η απώτερη ρίζα ανάγεται στην πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *(s)kerǝd- που σχετίζεται με την έννοια της κίνησης, του χορού και του πηδήματος.
Στη νεοελληνική, η λέξη είναι ουδέτερο ουσιαστικό και δηλώνει «την ενέργεια και το αποτέλεσμα του σκιρτώ».
Το σκίρτημα χρησιμοποιείται τόσο σε κυριολεκτική όσο και σε μεταφορική σημασία:
Κυριολεκτικά: για να περιγράψει μια ξαφνική, απότομη κίνηση ή αναπήδηση.
Μεταφορικά: για να αποδώσει ένα εσωτερικό συναίσθημα, ένα ξάφνιασμα χαράς, συγκίνησης ή ενθουσιασμού, π.χ. «σκίρτημα της καρδιάς».
Η λέξη συχνά συναντάται στην ποίηση, στη λογοτεχνία και στον καθημερινό λόγο, προσδίδοντας ζωντάνια και συναισθηματική ένταση.
Συγγενικές λέξεις
Σκιρτώ: το ρήμα από το οποίο προέρχεται το ουσιαστικό.
Σκέρτσο: λέξη που έχει κοινή ρίζα και χρησιμοποιείται με τη σημασία του παιχνιδιού ή του χαριτωμένου κινήματος.
