Η λέξη «Κασίγνητος» είναι μια από εκείνες τις πανάρχαιες ελληνικές λέξεις που, αν και έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την καθημερινή χρήση, κουβαλούν μέσα τους ολόκληρη την ιστορία και τη μουσικότητα της γλώσσας μας. Προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό «κασίγνητος» (κασί=οικείος + γίγνομαι=γεννιέμαι) και σήμαινε τον αδελφό εξ αίματος, δηλαδή αυτόν που έχει γεννηθεί από τους ίδιους γονείς.
Η λέξη αυτή χρησιμοποιούνταν εκτενώς στην αρχαία γραμματεία – από τον Όμηρο μέχρι τους τραγικούς – για να δηλώσει τη στενή, σχεδόν ιερή συγγένεια μεταξύ αδελφών, μια συγγένεια που δεν ήταν μόνο βιολογική, αλλά και βαθιά συναισθηματική.
Σήμερα, αν και έχει σχεδόν χαθεί από την καθομιλουμένη, η «κασίγνητος» υπενθυμίζει την αξία της οικογένειας, την ισχυρή αδελφική σχέση και την ανάγκη να μην αφήνουμε τις λέξεις-θησαυρούς της γλώσσας μας να σβήνουν στη λήθη.
