Σε μια εποχή που η φήμη είναι ρευστή και τα κοινωνικά μέσα απονέμουν εύκολα εφήμερη δόξα ή όνειδος, η λέξη δυσώνυμος αποκτά ξανά βάρος.
Ερμηνεία & Χρήση:
Προέρχεται από το "δυσ-" (=κακό) και "ὄνομα" (=όνομα).
Ο δυσώνυμος είναι ο κακοφημισμένος, αυτός που το όνομά του κουβαλά δυσφήμηση.
Σε αρχαία κείμενα, χαρακτηρίζει ανθρώπους που η φήμη τους ήταν θλιβερή, επικίνδυνη ή απεχθής.
Παράδειγμα:
«Ο δυσώνυμος ηγεμόνας έμεινε στην ιστορία για τη βαναυσότητά του.»
