Η λέξη «κράτος» είναι βαρύνουσας σημασίας. Πριν αναφερθούμε στη σημασία της ως «εξουσία» ή «δύναμη», αξίζει να θυμηθούμε έναν στίχο του Οδυσσέα Ελύτη: «…όπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη». Η ποίηση, όμως, σπάνια συναντάται στον κόσμο της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, όπου η λέξη «κράτος» κυριαρχεί.
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, η λέξη «κράτος» έχει ρίζες στην ινδοευρωπαϊκή λέξη kert, που σήμαινε «δύναμη» ή «ισχύς». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και λέξεις όπως η γοτθική hardus («σκληρός») και το αγγλικό hard.
Η φράση «το κράτος είμαι εγώ» του Λουδοβίκου ΙΔ της Γαλλίας, περιγράφει με ακρίβεια την απόλυτη μοναρχία. Από την άλλη, ο φιλόσοφος Νίτσε είχε πει πως «το κράτος είναι το πιο ψυχρό από όλα τα ψυχρά τέρατα», μια φράση που αντικατοπτρίζει τη σκληρότητα της κρατικής μηχανής, όταν αυτή δεν λειτουργεί προς όφελος του πολίτη. Έτσι εξηγείται και γιατί συχνότερα ακούμε για «αστυνομικό κράτος» παρά για «κράτος δικαίου» ή «κοινωνικό κράτος».
Όταν λέμε ότι κάποιος νικήθηκε «κατά κράτος», εννοούμε ότι υπέστη πλήρη ή ολοκληρωτική ήττα από μια ανώτερη δύναμη συχνά, από το ίδιο το κράτος. Παράλληλα, πολλοί βλέπουν το κράτος ως μια μεγάλη «αγελάδα» την οποία εκμεταλλεύονται ορισμένοι, αποκομίζοντας προσωπικό όφελος σε βάρος των υπόλοιπων πολιτών. Εκεί είναι που η κρατική δύναμη, που θα έπρεπε να προασπίζει τη δικαιοσύνη, αποτυγχάνει και οι πολίτες, απογοητευμένοι, αναρωτιούνται: «Μα πού είναι το κράτος;»
